ความลับของจดหมายแดง

กลิ่นอายควันธูปไม้กฤษณาและกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยอวลอยู่ในกระโจมบัญชาการยามราตรี เงาสีดำทึบของกระบี่ประจำกายที่พาดอยู่บนแท่นไม้สลักลายพยัคฆ์ทอดตัวยาว น่าหวาดหวั่นไม่ต่างจากเงื้อมมือของยมทูต เสิ่นอวี้จือปักปิ่นหยกขาวลงบนมวยผมอย่างไม่รีบร้อน นิ้วเรียวบางภายใต้แขนเสื้อผ้าแพรปักดิ้นเงินตวัดพลิกกระดาษสาแผ่นบางที่เพิ่งถูกสกัดมาจากรอยแยกของซองจดหมายลับ แสงจากตะเกียงน้ำมันสำริดส่องกระทบใบหน้าเรียวคมที่สงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแววตาคู่คมกลับทอประกายวับวาวราวกับดวงดาวในคืนเดือนแรม "เจ้าแน่ใจนะว่าตราประทับนี้มาจากกองทัพหลวงทิศประจิม?" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เป็นของจ้าวเฟยหลง ชินอ๋องผู้มีอาญาพิทักษ์แผ่นดินประทับอยู่บนบ่า พระองค์ประทับนั่งบนเก้าอี้พนักสูง พระเนตรคมกริบราวเหยี่ยวทะเลทรายจับจ้องร่างระหงของกุนซือคู่ใจไม่วางตา ความใกล้ชิดจากเหตุการณ์ในกองเพลิงเมื่อคืนก่อนยังคงทิ้งไออุ่นจางๆ ไว้ในความทรงจำ ทว่ายามนี้เบื้องหน้าพวกเขากลับไม่ใช่เรื่องส่วนตัว หากแต่เป็นคราบเลือดและหยาดหมึกที่อาจพลิกแผ่นดินให้ลุกเป็นไฟได้ในชั่วข้ามคืน "มิใช่เพียงแค่ทิศประจิมเพคะท่านอ๋อง..." เสิ่นอวี้จือปราบสายตาลงต่ำ ปลายนิ้วแตะลงบนรอยพับของจดหมายสีแดงชาด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ต้องห้ามที่ใช้สื่อสารกันเฉพาะในหมู่ราชนิกุลชั้นสูงและหน่วยข่าวกรองลับของวังหลัง "รอยหมึกชาดนี้ผสมผงทองคำเปลวบดละเอียด เป็นสูตรเฉพาะที่ใช้ในตำหนักหย่งฝูของฮองเฮาหลิน... และลายมือที่ตวัดตัวอักษรคำว่า 'สัจจะ' นี้ ก็เป็นลายมือของแม่ทัพหลี่ว์ผู้คุมกำลังพลสามหมื่นนายชายแดน" จ้าวเฟยหลงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกจนอุณหภูมิภายในกระโจมลดฮวบลงทันตา พระองค์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำในชุดคลุมสีดำสนิทขลิบดิ้นทองก้าวเข้ามาใกล้ ชายผ้าคลุมสะบัดตามจังหวะการเคลื่อนไหวที่เปี่ยมด้วยอำนาจกดดัน "ดี... ดีจริงๆ" ชินอ๋องเหยียดยิ้มหยัน นัยน์ตาดำสนิทลẫกวับด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเยือกเย็นมานานปี "เปิ่นหวาง (เรา) มอบความไว้วางใจให้มันนำทัพปกป้องพรมแดน แต่มันกลับยอมก้มหัวให้สตรีในวังหลังเพื่อแลกกับเบี้ยหวัดและบรรดาศักดิ์ เสิ่นอวี้จือ... เจ้าคิดว่าหมากตานี้ ฮองเฮาต้องการสิ่งใดเป็นเดิมพัน" "อำนาจเบ็ดเสร็จและการตัดแขนขาของท่านอ๋องเพคะ" เสิ่นอวี้จือเงยหน้าขึ้นสบตา พระพักตร์คมคายที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมทำให้หญิงสาวได้กลิ่นอายบุรุษจางๆ เจือกลิ่นอายสงคราม นางมิได้หลบสายตา แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเอ่ย "หากกองทัพหลวงทิศประจิมแปรพักตร์ ระหว่างที่ท่านอ๋องทรงติดพันศึกทางเหนือ เสบียงและกำลังหนุนจะถูกตัดขาด พวกมันต้องการให้ท่านอ๋องเพลี่ยงพล้ำในสนามรบ เพื่อโยนความผิดฐานกบฏให้พระองค์... เป็นแผนการที่แยบยลและไร้รอยต่อยิ่งนัก" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศตึงเครียดเสียจนราวกับมีเส้นด้ายบางๆ ขึงตึงอยู่ระหว่างคนทั้งสอง จ้าวเฟยหลงโน้มพระพักตร์ลงมาเล็กน้อย สายพระเนตรที่ทอดมองกุนซือสาวฉายแววชื่นชมระคนห่วงหาอย่างปิดไม่มิด มือหนายื่นออกไปหมายจะสัมผัสปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนของนาง ทว่าเสียงฝีเท้าหนักหน่วงขององครักษ์เอกก็ดังขึ้นที่หน้ากระโจมเสียก่อน "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงรายงานร้อนรนพร้อมกับการพรวดพราดเข้ามาของไป๋เฉินทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างเสียดาย เสิ่นอวี้จือรีบดึงสติกลับมา ซ่อนจดหมายแดงไว้ในแขนเสื้ออย่างแนบเนียน ใบหน้ากลับคืนสู่ความเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก "มีเรื่องอันใด?" จ้าวเฟยหลงตรัสถามด้วยน้ำเสียงดุดัน อำนาจแผ่ซ่านจนองครักษ์หนุ่มต้องคุกเข่าลงทันที "กองทัพหลวงทิศประจิม... ส่งม้าเร็วแจ้งเข้ามาเมื่อครู่ว่า คลังเสบียงหลักเกิดเพลิงไหม้อยัลึกลับเมื่อยามสาม เสบียงทั้งหมดสามหมื่นกระสอบถูกเผาผลาญจนหมดสิ้น และ... และ..." ไป๋เฉินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "แม่ทัพหลี่ว์มีคำสั่งด่วนนำกำลังพลเคลื่อนพลออกจากค่าย โดยอ้างราชโองการลับจากเมืองหลวง ว่าให้เข้าประชิดชายแดนตงเป่ยเพื่อสมทบกำลังกับกองกำลังไม่ทราบฝ่ายพ่ะย่ะค่ะ!" เสิ่นอวี้จือสูดหายใจเข้าลึก ราชโองการลับที่ไม่มีตราประทับจากสำนักบริหารกิจการแผ่นดิน มีเพียงตราพยัคฆ์ปลอมและจดหมายแดงนำทาง... หมากตานี้เดินเร็วกว่าที่นางคาดการณ์ไว้ก้าวหนึ่ง จ้าวเฟยหลงหันกลับมาสบตากับกุนซือสาวทันที ในแววตาของอ๋องปีศาจไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงประกายไฟแห่งความเหี้ยมเกรียมที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเสียงข้อต่อลั่นเปรี๊ยะ "พวกมันคิดจะบีบให้เปิ่นหวางเลือกระหว่างการปกป้องบัลลังก์กับการปล่อยให้ทหารนับหมื่นอดตายที่ชายแดน" ชินอ๋องแค่นเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของเสิ่นอวี้จือเมื่อพระองค์ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในยามคับขัน "อวี้จือ... หากเจ้าเป็นเปิ่นหวาง ยามนี้เราควรเดินหมากตาต่อไปอย่างไรดี" เสิ่นอวี้จือเม้มริมฝีปากน้อยๆ สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ นางรู้ดีว่าเวลานี้ทุกวินาทีมีความหมายเท่ากับชีวิตคนนับหมื่น "ท่านอ๋องไม่ต้องทรงกังวลเพคะ..." หญิงสาวยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มทว่าแฝงไว้ด้วยพิษร้ายแรงยิ่งกว่าบرهม "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมซ่อนหาในความมืดนัก เราก็แค่... จุดคบเพลิงให้สว่างไสวเสียให้ทั่วทั้งเมืองหลวง" นางหยิบห่อกระดาษขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ออกมาจากอกเสื้อ วางลงบนโต๊ะไม้สลัก กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรเฉพาะตัวลอยแตะจมูก "นี่คือ...?" จ้าวเฟยหลงเลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อยอย่างฉงน "ผงร่องรอยพิษแมงป่องหิมะเพคะ" เสิ่นอวี้จือเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์อย่างงดงาม "ผู้ใดที่สัมผัสตราประทับบนจดหมายแดงนี้ ผิวหนังตรงปลายนิ้วจะเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำภายในเจ็ดวัน... และม้าเร็วที่นำข่าวมาเมื่อครู่ หากหม่อมฉันจำไม่ผิด น่าจะเป็นรองแม่ทัพอี้ คนสนิทของแม่ทัพหลี่ว์ที่เพิ่งเดินทางมาถึงค่ายพักเมื่อยามโฉย (09.00-11.00 น.) นี่เอง" ชินอ๋องชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่พระโอษฐ์จะได้รูปจะแย้มสรวลออกมาอย่างพึงพอใจ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์ "เยี่ยม... ช่างเป็นแผนการที่เหนือชั้นยิ่งนัก" จ้าวเฟยหลงตรัสชมด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า พระองค์เอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางของนางไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือหนาถ่ายทอดความมั่นคงมาสู่หัวใจของกุนซือสาว "เช่นนั้น เปิ่นหวางจะมอบหมายให้เจ้าเป็นผู้...--" ปัง! เสียงระเบิดเพลิงดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทางคลังอาวุธด้านหลังค่าย ตามด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงโห่ร้องก้องกังวานของทหารยามที่แตกตื่น ไป๋เฉินผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ "ท่านอ๋อง! เกิดเหตุเพลิงไหม้ที่คลังอาวุธสำรองด้วยพ่ะย่ะค่ะ! มีคนลอบวางเพลิง!" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของเสิ่นอวี้จือก็เหลือบไปเห็นเงาดำสายหนึ่งพุ่งวาบผ่านช่องลมของกระโจม พร้อมกับวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่ถูกโยนเข้ามาตกอยู่แทบเท้าของนาง มันคือลูกธนูเหล็กสลักตราสัญลักษณ์รูปดอกบัวขาว... สัญลักษณ์ของหน่วยเงาหลวงที่ขึ้นตรงต่อฮองเฮาหลินโดยตรง และที่ปลายลูกธนูมีกระดาษแผ่นเล็กม้วนอยู่ พร้อมข้อความด้วยลายมือที่ทำให้ลมหายใจของกุนซือสาวสะดุดกึก *‘หมากตานี้... เจ้าเป็นฝ่ายแพ้แล้ว เสิ่นอวี้จือ’* ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับกุนซือหญิงของเราในค่ำคืนนี้นะคะ