คืนพายุคลั่ง

"แผนการเดินทัพผ่านช่องเขาอูหลิงของท่าน เป็นการส่งทหารสามหมื่นนายไปเดินบนเส้นด้ายที่ขึงข้ามปากเหวชัดๆ" สุ้มเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนของหลินจื้อเหยา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในกระโจมบัญชาการรบ แสงจากตะเกียงน้ำมันสำริดวับแวมขับเน้นเงาใบหน้าของนางให้ดูคมคาย สติปัญญาที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวยทำให้บรรยากาศรอบกายเยือกเย็นลงถนัดตา แม่ทัพเว่ยหลางมิได้โกรธเคือง เขาเพียงแต่หรี่ตาลงเล็กน้อย วางพู่กันหยกในมือลงบนแท่นหมึกอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบกันเบาๆ ดังก้องกังวานในโสตประสาทของคนทั้งคู่ ชายหนุ่มในชุดเกราะหนังสีเข้มประดับลวดลายเงินตอกย้ำถึงสถานะแม่ทัพผู้เกรียงไกร นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวภูเขาจ้องมองสตรีตรงหน้าผู้ซ่อนเร้นกายภายใต้อาภรณ์เรียบง่ายแต่ตัดเย็บอย่างประณีต นางกล้าดียังไงถึงวิจารณ์ยุทธศาสตร์ของเขาต่อหน้าทหารเอกนับร้อยที่เพิ่งเดินออกไป "เจ้ากำลังบอกว่าข้า... ผู้กุมชัยชนะมานับร้อยสนาม กำลังพาคนไปตายรึ แม่นางหลิน" เว่ยหลางเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลที่อาจทำให้คนใจเสาะเข่าอ่อนทรุดลงได้ หลินจื้อเหยาไม่แม้แต่จะกะพริบตา นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะแผนที่ไม้สนโบราณอีกก้าว ปลายนิ้วเรียวดั่งลำหญ้าวกวนชี้ลงไปยังจุดยุทธศาสตร์บนแผนที่หนังแกะอย่างไม่เกรงกลัวบารมี "หากเป็นยามปกติ... ย่อมได้ชัยชนะงดงามตามที่ท่านคิด แต่นี่คือ 'คืนพายุคลั่ง' ฝนหลวงย่อมชะล้างดินโคลนบนหน้าผาอูหลิงจนพังทลาย ทัพหน้าของท่านจะกลายเป็นปุ๋ยฝังใต้ซากภูเขาโดยยังไม่ทันได้เห็นเงาของข้าศึกด้วยซ้ำ ท่านแม่ทัพ... ท่านมั่นใจนักหรือว่าฟ้าดินจะเข้าข้างท่านทุกคราไป" คำว่า 'คืนพายุคลั่ง' ลอยละล่องอยู่กลางอากาศ พร้อมกับเสียงสายฝนด้านนอกที่เริ่มโหมกระหน่ำซัดสาดผืนผ้าใบกระโจมจนเกิดเสียงดังระรัวราวกับเสียงกลองศึก เว่ยหลางนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจที่ด้านชาและเยือกเย็นมานานปีจากการถูกทรยศหักหลังโดยคนในตระกูล กลับกระตุกวูบอย่างประหลาด สตรีผู้นี้... ไม่เพียงแต่กล้าต่อปากต่อคำกับเขา นางยังมองทะลุปรุโปรดถึงสภาพภูมิประเทศและสภาพอากาศที่แม้แต่รองแม่ทัพผู้มากประสบการณ์ยังมองข้าม กลยุทธ์ที่เขาร่างขึ้นอย่างรอบคอบถูกนางพลิกกลับด้วยเหตุผลธรรมชาติเพียงประโยคเดียว ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครา มีเพียงเสียงสายฝนภายนอกที่ยังคงคำรามกึกก้อง เว่ยหลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำสูงสง่าก้าวเข้าไปใกล้สตรีตรงหน้าทีละน้อยจนระยะห่างลดลงเรื่อยๆ กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายสงครามแผ่ซ่านจนจื้อเหยาต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ "เช่นนั้น... ตามความคิดของกุนซือหลินแล้ว เราควรเดินหมากเช่นไรต่อ" น้ำเสียงของเว่ยหลางอ่อนลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความดุดันถูกแทนที่ด้วยความใคร่รู้ในสติปัญญาอันล้ำลึกของนาง จื้อเหยาไม่ถอยหนี นางสบตากับนัยน์ตาคมปลาบนั้นอย่างมั่นคง ดวงหน้าเนียนใสสะท้อนแสงไฟวับแวม นางขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะแผนที่อีกนิด พลางยื่นมือเรียวไปหยิบหมากไม้จันทน์แกะสลักรูปม้าศึกสีดำ แล้ววางลง ณ จุดหลบภัยหุบเขาด้านหลัง "ถอยทัพเข้าตีโอบจากหุบเขาเงาจันทร์ ปล่อยให้ข้าศึกตายใจคิดว่าเราติดหล่มพายุ จากนั้นจึงส่งหน่วยกล้าตายร้อยนายตีตลบหลังในยามวิกาล เมื่อนั้นชัยชนะย่อมอยู่ในกำมือโดยไม่ต้องสูญเสียไพร่พลแม้แต่คนเดียว" เว่ยหลางก้มมองตำแหน่งหมากที่นางวาง สติปัญญาอันเฉียบคมนี้ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะทึ่ง แผนการนี้แยบยลยิ่งกว่าตำราพิชัยสงครามบทใดที่เขาเคยศึกษามา ยิ่งได้พิศมองใบหน้านวลเนียนที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและแววตาที่ซ่อนความลับบางอย่างไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ หัวใจที่ปิดตายของแม่ทัพผู้ไร้พ่ายก็คล้ายจะมีรอยร้าวเกิดขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกชื่นชมและเสน่หาอันแปลกประหลาดเริ่มหยั่งรากลึกท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นของค่ำคืนอันพายุโหมกระหน่ำ "เจ้าเป็นใครกันแน่... หลินจื้อเหยา" เว่ยหลางเอמהเสียงกระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนเกือบจะสัมผัสกับเส้นผมหอมกรุ่นของนาง จื้อเหยาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมาจากอก นางถอยหลังEก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง ทว่าก่อนที่นางจะได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว *พรึบ!* จู่ๆ เปลวไฟในตะเกียงสำริดก็ไหววูบจนเกือบดับลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่วิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบกระโจมบัญชาการอย่างกะทันหัน เงาดำทะทารนับไม่ถ้วนทาบทับลงบนผนังผ้าใบ ม่านกระโจมถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ท่ามกลางสายฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามา ร่างขององครักษ์คนสนิทพุ่งเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเว่ยหลางด้วยเนื้อตัวชุ่มโชกและใบหน้าซีดเผือด "เรียนท่านแม่ทัพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... กองกำลังไม่ทราบฝ่ายนับพันนาย สวมชุดเกราะทหารหลวง บุกเข้ามาปิดล้อมค่ายเราจากทุกด้านแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามา ณ ดินแดนแห่งประวัติศาสตร์นี้นะครับ