แผนซ้อนแผน

กลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาและชาผู่เอ่อร์หมักบ่มข้ามปีลอยอวลอยู่ภายในห้องรับรองลับชั้นในของจวนสกุลหลิน แสงเทียนสีชาดทอดเงายาวไหววูบตามแรงลมที่ลอดผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายเมฆมงคล ยามนี้แม้ภายนอกความมืดมิดจะปกคลุมไปทั่วเมืองหลวง ทว่าภายในห้องนี้กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันตึงเครียดราวกับสายธนูที่ถูกขึงจนตึงเปรี๊ยะ “ข่าวกรองจากหน่วยพยัคฆ์ทมิฬยืนยันแล้วหรือยัง แม่ทัพ” เสียงหวานใสแต่ทว่าราบเรียบและเปี่ยมด้วยอำนาจโดยไม่ต้องยกระดับดังขึ้นจากสตรีร่างระหงในชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นเงินลายเมฆา นางคือ หลินจื้อเหยา กุนซือหญิงผู้ซ่อนคมปัญญาไว้ภายใต้รอยยิ้มบางเบาราวกับภาพวาดพู่กันจีน นางกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวงามคีบถ้วยชาเคลือบกระเบื้องจูชาขึ้นจิบช้าๆ ท่าทีสงบนิ่งของนางตัดกับสถานการณ์ความเป็นความตายเบื้องหน้าอย่างสิ้นเชิง แม่ทัพเว่ยหลาง ซึ่งประทับอยู่ฝั่งตรงข้ามในชุดเกราะอ่อนสีนิลทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาว ปรายตามองแผนที่ยุทธศาสตร์กางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์หอม แววตาคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งทอประกายวับวอบ เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่ทอดสายงามมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน—ความเคารพในมันสมองอันไร้เทียมทาน ผสมผสานกับความห่วงใยที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความเยือกเย็นของแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน “ข่าวจากสายลับในกองทัพพิทักษ์ราชบัลลังก์ไม่ผิดเพี้ยน” เว่ยหลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และน่าเกรงขาม “แม่ทัพใหญ่ฮั่นเฉิงนำกำลังทหารม้าเหล็กห A พพันนายเคลื่อนพลออกจากค่ายหลวงเมื่อยามสอง มุ่งหน้าสู่หุบเขาอัสดงตามเส้นทางที่เจ้าจงใจปล่อยข่าวลบหลู่คลังเสบียงลับ พวกมันคิดจะใช้ความมืดบดบังการเข้าตีตลบหลังเราตามตำราพิชัยสงครามบทที่เจ็ด... ช่างบังอาจและไร้เดียงสายิ่งนัก” หลินจื้อเหยาแย้มสรسลน้อยๆ รอยยิ้มนั้นงดงามดั่งดอกเหมยแย้มบานท่าศลากลางหิมะ ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนצוเยือกเย็นที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องสันหลังวาบ นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบเนื้อกระเบื้องดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบสงบ “พวกมันไม่ได้ไร้เดียงสาหรอกครับ... แม่ทัพ” จื้อเหยาจงใจใช้สรรพนามและน้ำเสียงเย้าหยอกเล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียด “แต่เพราะความโลภและความต้องการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของท่าน มันบังตาจนมองไม่เห็นว่า หลุมพรางที่ลึกที่สุด มักถูกขุดไว้ด้วยความเรียบง่ายที่สุดเสมอ” แผนการของหลินจื้อเหยาในครั้งนี้แยบยลและเลือดเย็นยิ่งนัก นางรู้ดีว่าตระกูลฮั่นและฝ่ายอำนาจเก่าในราชสำนักกำลังกระหายที่จะลบชื่อของเว่ยหลางให้ออกไปจากสารบบอำนาจ นางจึงจงใจทิ้งร่องรอย "ความอ่อนแอ" ของคลังเสบียงกองทัพพยัคฆ์ทมิฬไว้ที่หุบเขาอัสดง สถานภูมิประเทศที่เป็นแอ่งกระทะและมีทางเข้าออกจำกัด หากกองกำลังศัตรูบุกเข้ามาในยามวิกาล ย่อมตกเป็นเป้านิ่งในทันที “เจ้ามั่นใจแค่ไหนว่ากองกำลังของฮั่นเฉิงจะติดกับดักเพลิงผลาญที่เราวางไว้ทั้งหมด?” เว่ยหลางถามซ้ำ สายตาคมกริบจดจ้องใบหน้างามไม่วางตา ราวกับต้องการค้นหาความลังเลใจสักนิดจากดวงตาคู่นั้น แต่เขากลับพบเพียงความมั่น 100 ส่วนที่ฉายชัดอยู่ภายใน “ข้าใช้ชีวิตของตนเองเป็นเดิมพัน” หลินจื้อเหยาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดขาด ไร้ความหวาดหวั่น “หุบเขาอัสดงในยามนี้ไม่ได้มีเพียงแค่เสบียงปลอม แต่ข้ายังสั่งให้หน่วยสืบราชการลับแอบขนดินปำและน้ำมันยางจากทิศเหนือมาซ่อนไว้ตามแนวผาหินทั้งสองด้านแล้ว เพียงแค่สัญญาณไฟจากท่านจุดขึ้น... เปลวเพลิงจะล้อมรอบพวกมันไว้ทุกสารทิศ ต่อให้มีปีกบินก็มิอาจรอดพ้น” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง เว่ยหลางมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกอัดอั้นในอก ความกล้าหาญและความเฉลียวฉลาดของนางมักทำให้เขาทึ่งอยู่เสมอ แต่มันก็แลกมาด้วยความเสี่ยงที่เดิมพันด้วยชีวิตของนางเอง หากแผนการนี้ผิดพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ศัตรูจะไม่เพียงแค่บดขยี้กองทัพของเขา แต่จะตามล่าเอาชีวิตของกุนซือไร้ลักษณ์ผู้นี้จนสุดหล้าฟ้าเขียว “เจ้าไม่กลัวเลยหรือ... จื้อเหยา” เว่ยหลางเอ่ยชื่อนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งละลายหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงความห่วงใยอันหนักหน่วงดั่งขุนเขา “หากเจ้าเป็นอะไรไป แผ่นดินนี้ต่อให้ได้ชัยชนะมา ก็ไร้ความหมายสำหรับข้า” หัวใจของหลินจื้อเหยาไหววูบเล็กน้อย นางชะงักไปชั่วขณะยามที่ได้ยินคำพูดที่เปี่ยมด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้งจากปากของแม่ทัพผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ผู้ใดเห็น ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางเดินอยู่บนเส้นทางแห่งการแก้แค้นและการเมืองอันสกปรก มีเพียงเงาของตัวเองและคราบน้ำตาในอดีตเป็นเพื่อนคู่กาย นางไม่เคยคิดเลยว่า จะมีบุรุษผู้หนึ่งกล้าเอาหัวใจทั้งดวงมาวางเดิมพันเคียงข้างนางเช่นนี้ “ข้าไม่กลัวความตายหรอกครับ แม่ทัพ...” หลินจื้อเหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาทอประกายความมั่นคงและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน “สิ่งที่ข้ากลัวที่สุด... คือการไม่ได้เห็นท่านยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของแผ่นดินอย่างสง่างามต่างหาก ความแค้นของตระกูลหลิน และความยุติธรรมที่ท่านตามหา เราจะทวงคืนมันมาด้วยกัน” ก่อนที่ทั้งสองจะได้เอื้อนเอวาความในใจไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเร่งรีบก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังรัวสามครั้งติดๆ กัน ซึ่งเป็นรหัสลับฉุกเฉินระดับสูงสุด “กราบทูลท่านแม่ทัพ! และท่านกุนซือ!” เสียงของรองแม่ทัพจ้าวตะโกนลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกจนเสียงสั่นเครือ “สายสืบรายงานด่วนจากค่ายหลวง... เกิดความผิดปกติขึ้นที่กองกำลังของฮั่นเฉิงแล้วครับ!” เว่ยหลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในทันที รัศมีอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วห้อง รับรู้ได้ถึงความไม่ชอบมาพากล “เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าพวกมันไหวตัวทัน?” “มิใช่ครับท่าน!” รองแม่ทัพจ้าวละล่ำละลักรายงานต่อด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “กองกำลังของฮั่นเฉิงไม่ได้มุ่งหน้าไปที่หุบเขาอัสดงตามที่เราคาดการณ์ไว้ แต่ทว่า... พวกมันเปลี่ยนเส้นทางกะทันหันเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน และเวลานี้ กองทหารม้าเหล็กห้าพันนายกำลังบุกเข้าล้อมรอบ 'จวนสกุลหลิน' แห่งนี้ไว้หมดแล้วครับ!” สิ้นคำรายงานนั้น รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของหลินจื้อเหยาก็แข็งค้างไปในทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง แผนการที่นางวางไว้รอบคอบไร้ช่องโหว่ เหตุใดศัตรูจึงรู้ทันและเปลี่ยนเป้าหมายมาที่นี่ได้อย่างแม่นยำราวกับล่วงรู้อนาคต! เว่ยหลางหันขวับมามองกุนซือสาวทันที แววตาของเขากลับมาคมกริบดั่งน้ำแข็งอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้นอย่างฉับพลัน ขณะที่มือหนาเอื้อมไปกุมด้ามดาบประจำกายแน่นโดยอัตโนมัติ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝีรองเท้าหนังจำนวนมากก็หยุดลงที่หน้าประตูห้องรับรอง ตามด้วยเสียงถีบประตูไม้แกะสลักพังทลายลงมาเป็นชิ้นๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้หนึ่งในชุดเกราะทองคำอร่าม ผู้ซึ่งควรจะนำทัพไปตายที่หุบเขาอัสดง แต่บัดนี้เขากลับยืนยันรอยยิ้มเยาะเย้ยอยู่เบื้องหน้าพวกเขา พร้อมกับชูม้วนราชโองการลับประทับตราหยกทองคำขึ้นสูง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งประวัติศาสตร์นี้นะครับ