รอยร้าวในราชสำนัก

กลิ่นอายของหมึกจีนชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษสมุดฎีกาโบราณ คลุ้งตลบอยู่ภายในห้องทรงอักษรส่วนพระองค์อันเงียบสงบ แสงไฟจากตะเกียงสำริดรูปหงส์ส่องประกายวับแวมกระทบเข้ากับใบหน้าอันเคร่งเครียดขององค์จักรพรรดิผู้ทรงอำนาจสูงสุดแห่งต้าหลี่ นิ้วพระหัตถ์เรียวยาวที่สวมปลอกเล็บทองคำประดับหยกเขียว กำลังสั่นน้อยๆ ขณะทรงกวาดสายอ่านรายงานลับที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากมณฑลประจิมด้วยม้าเร็วด่วนแปดร้อยลี้ "บังอาจนัก! พวกมันกล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ" สุรเสียงตวาดต่ำลอดไรพระโอษฐ์ออกมาอย่างเกรี้ยวกราด จนข้าราชสำนักและขันทีผู้รับใช้ต่างพากันคุกเข่าหมอบราบลงกับพื้นศิลาเย็นเฉียบด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่เสนาบดีกรมอาญาผู้เฒ่ายังต้องก้มหน้าจนคางชิดอก เมื่อข่าวลือเรื่องการสะสมกำลังพลและการเตรียมการกบฏของกองทัพอาชาเหล็กภายใต้การนำของแม่ทัพเว่ยหลางได้พุ่งทะยานเข้าสู่ราชสำนักจนสั่นคลอนรากฐานบัลลังก์มังกร ในขณะเดียวกัน ณ จวนแม่ทัพใหญ่ที่ตั้งอยู่ห่างออกไปท่ามกลางความมืดมิดของราตรี บรรยากาศกลับมิได้ตึงเครียดน้อยไปกว่ากัน หลินจื้อเหยานั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้จันทน์หอม มือเรียวบางกำลังบรรจงชงชาผู่อ่อร์ด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ราวกับกระแสลมอันบ้าคลั่งภายนอกหน้าต่างกระดาษสาหาได้ระคายผิวนาทีนี้ไม่ นางรับรู้ได้ถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นจากความอิจฉาริษยาและแผนการร้ายของเหล่าขุนนางกังฉินในเมืองหลวง "ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วท้องพระโรงแล้วสินะเจ้าคะ" เสียงหวานใสก้องกังวานขึ้นทำลายความเงียบ นางเอ่ยถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองบุรุษร่างสูงสง่าที่ยืนกอดอกพิงเสาเรือนอยู่มุมห้อง แม่ทัพเว่ยหลางหันมามองกุนซือคู่ใจ แววตาคมกริบดั่งใบมีดสะท้อนแสงไฟวับวาว ความเยือกเย็นราวน้ำแข็งสลักอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เขาสวมชุดเกราะอ่อนสีดำสนิทเตรียมพร้อมออกศึกตลอดเวลา "พวกมันร้อนรนเสียจนอดใจรอไม่ไหวแล้ว... การที่ข่าวลือเรื่องการกบฏแพร่ออกไป มิใช่เพราะข้าทำตัวน่าสงสัย แต่เป็นเพราะเสนาบดีหลี่และพวกพ้องต้องการบีบให้ฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการเรียกตัวข้ากลับเมืองหลวงในฐานะนักโทษกบฏต่างหาก" จื้อเหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรู้ทัน "หากท่านแม่ทัพเดินทางกลับเมืองหลวงตามหมายเรียก ก็เท่ากับเดินเข้าสู่ค่ายกลที่พวกมันขุดหลุมรอไว้ แต่หากท่านปฏิเสธ... ข้อหากบฏก็จะกลายเป็นความจริงโดยสมบูรณ์ หมากตานี้ช่างร้ายกาจและบีบคั้นเราจนมุมยิ่งนัก" "เจ้ากลัวหรือไม่ จื้อเหยา" เว่ยหลางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ นางสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายหนาที่แผ่ซ่านเข้ามาท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ เขาโน้มตัวลงมาใช้ปลายนิ้วเชยคางนางขึ้นเบาๆ สัมผัสนั้นทั้งอ่อนโยนและหนักแน่นดั่งหินผา "การติดตามข้า เส้นทางเบื้องหน้ามีแต่ความตายและตระกูลที่ต้องล้างมลทิน เจ้าอาจต้องสูญเสียแม้กระทั่งลมหายใจ" "ความตายมิใช่สิ่งที่ข้าหวาดกลัวเจ้าค่ะ" จื้อเหยาตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่แพ้ชายชาตรี "สิ่งที่ข้ากลัวที่สุด คือการที่ความจริงเบื้องหลังการตายของครอบครัวข้า และความอยุติธรรมที่ท่านแม่ทัพต้องแบกรับ จะถูกกลบฝังไปพร้อมกับซากปรักหักพังของแผ่นดินนี้" สายตาของทั้งสองประสานกันอย่างลึกซึ้ง ท่ามกลางคลื่นลมการแย่งชิงอำนาจอันโสมมในราชสำนัก ความรู้สึกที่พวกเขามีให้กันกลับบริสุทธิ์และมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใด มันคือพันธสัญญาแห่งจิตวิญญาณที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากเลือด น้ำตา และความแค้นในอดีต ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูรั้วจวนก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันเงียบงัน ขันทีหลวงผู้หนึ่งในชุดคลุมปักลายไหมทอง ก้าวเท้าเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝนที่เพิ่งโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วง เขาคุกเข่าลงแทบเท้าของแม่ทัพเว่ยหลาง พร้อมทั้งชูราชโองการประทับตราหยกด้วยมือที่สั่นเทา "พระราชโองการด่วนที่สุดจากองค์จักรพรรดิ... ถึงแม่ทัพเว่ยหลาง!" เว่ยหลางรับม้วนราชโองการสีเหลืองทองมาถือไว้ด้วยสีหน้านิ่งเรียบ เขากวาดสายตาอ่านข้อความด้านในอย่างรวดเร็ว ก่อนที่แววตาคู่คมจะไหววูบไปชั่วขณะหนึ่ง รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของแม่ทัพหนุ่ม พร้อมกับที่จื้อเหยาเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาอุ่นๆ ขึ้นมาส่งให้เขาจิบตามธรรมเนียมปฏิบัติ แต่ทว่า... เมื่อเว่ยหลางคลี่กระดาษแผ่นสุดท้ายที่แนบมากับราชโองการออก กลิ่นหอมประหลาดบางอย่างก็ลอยเข้าจมูก และข้อความลับด้วยลายพระหัตถ์ที่แท้จริงหาใช่คำสั่งเรียกตัว แต่เป็นรายชื่อบุคคลในราชสำนักที่แอบลอบสังหารบิดาของเขาเมื่อสิบปีก่อน พร้อมกับเสียงฝีเท้าของทหารกองกำลังลับนับร้อยชีวิตที่กำลังพังประตูจวนเข้ามาปิดล้อมทุกด้านอย่างเงียบเชียบ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามา ณ ดินแดนแห่งประวัติศาสตร์นี้นะครับ