พันธสัญญาจากความจำเป็น

"อาจารย์...!" เสียงคำรามแหบพร่าของเยี่ยเฟิงสะท้อนก้องกังวานอยู่ในห้วงสำนึกที่บิดเบี้ยว ภาพความทรงจำสีเลือดเมื่อครั้งสำนักถูกแผดเผายังคงกรีดแทงหัวใจดวงนี้ไม่ต่างจากคมมีดนับพันเล่ม แต่ความจริงเบื้องหน้าในยามนี้หาใช่เปลวเพลิงแห่งอดีตไม่ ทว่าเป็นความมืดมิดอันหนาวเหน็บที่กำลังกลืนกินผืนแผ่นฟ้าของเมืองหลิงโจว ความโกลาหลและเสียงกรีดร้องของผู้บริสุทธิ์ดึงเขากลับสู่ความเป็นจริงอย่างรุนแรง หมอกควันสีนิลทมิฬพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่กลีบเมฆ กลิ่นอายเน่าเฟะของศพและวิญญาณอาฆาตลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทุกอณูอากาศ ปีศาจเงาอัปลักษณ์นับร้อยตนกำลังเคลื่อนไหวราวกับฝูงอสุรกายจากขุมนรก พวกมันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน มีเพียงดวงตาสีแดงฉานที่เปล่งประกายด้วยความกระหายเลือดและเงาสะท้อนแห่งความตาย เบื้องหน้ามหันตภัยครั้งนี้ ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราศีนางพญาเซียนกลับยืนหยัดอยู่อย่างโดดเดี่ยว หลินอวี่ฉีมิได้สะท้านสะเทือนต่อความมืดมิดที่แผ่ขยาย นางคือเซียนผู้บรรลุวิชาเหมันต์นิรันดร์ ไ C ตรตราชุมชนปักกิ่งและแผ่นดินเบื้องล่างอาจล่มสลาย แต่นางหาได้แยแสไม่ เว้นเสียแต่ว่า... ปลายกระบี่ของบุรุษผู้ยืนเคียงข้างนางในยามนี้ กำลังสั่นระริกด้วยจิตสังหารอันบ้าคลั่ง "หลบไปซะ แม่นางน้ำแข็ง" เยี่ยเฟิงแค่นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่พร้อมฉีกกระชากทุกสิ่ง มือหนากุมด้ามกระบี่มารทมิฬแน่นจนข้อต่อปูดโปน "หนี้เลือดของอาจารย์ ข้าต้องสะสางด้วยมือของข้าเอง ปีศาจพวกนี้... ข้าจะเป็นคนลากคอมันลงนรก!" หลินอวี่ฉีไม่แม้แต่จะหันมามอง แววตาคู่คมดุจน้ำแข็งพันปีทอดมองไปยังฝูงเงาทมิฬที่กำลังพรูเข้ามาล้อมกรอบพวกเขาทั้งสองไว้ น้ำเสียงใสราวกระดิ่งแก้วแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงกระดูกเอ่ยขึ้นเรียบๆ "รนหาที่ตาย... เจ้าคิดว่าลำพังลมปราณมารอันรกร้างไร้ระเบียบของเจ้า จะต้านทานค่ายกลปีศาจกลืนวิญญาณนี่ได้หรือ? ศิษย์นอกรีตโง่เขลา หากเจ้าดันทุรังพุ่งออกไปโดยไร้ซึ่งกระบวนท่า ร่างของเจ้าคงเหลือเพียงโครงกระดูกแห้งๆ ภายในสามลมหายใจ" "เจ้าว่าใครโง่เขลา!" เยี่ยเฟิงตวาดกลับอย่างฉุนเฉียว ริมฝีปากหยักแยยิ้มเยาะด้วยความทะนงตน "ต่อให้พวกมันจะมาจากขุมนรกชั้นไหน หากกล้าขวางทางกระบี่ของข้า ข้าก็จะผ่าพวกมันออกเป็นสองซีกให้ดู!" "เฮอะ เจ้ามนุษย์ปากพล่อยกับแม่นางน้ำแข็งนี่เถียงกันเข้าไปเถอะ!" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นมาจากกำไลหยกโบราณบนข้อมือของเยี่ยเฟิง ตี้กง เต่าอสูรบรรพกาลโผล่หัวสีเขียวเข้มออกมาพร้อมกับทำสีหน้าเอือมระอา "ขืนพวกเจ้ามัวแต่ยืนทะเลาะกันเรื่องไร้สาระ เกรงว่าข้าจะได้กลายสภาพเป็นเต่าตุ๋นวิญญาณก็คราวนี้แหละ มองรอบตัวสิเจ้าทึ่ม!" เยี่ยเฟิงกวาดสายตามองไปรอบด้าน หัวใจกระตุกวูบทันที พื้นดินที่เคยเป็นถนนหินทอดตัวยาว บัดนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นทะเลสาบเงาปีศาจ ฝูงเงาทมิฬนับร้อยตนไม่ได้พุ่งเข้ามาตรงๆ แต่มันกำลังประสานพลังกันก่อร่างสร้างเป็นโครงกระดูกยักษ์สูงตระหง่าน แผ่แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว รัศมีสีดำทมิฬแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วรัศมีสีย우 นี่ไม่ใช่ปีศาจเงาธรรมดา... แต่มันคือ "ราชันเงาอสูรโลกันตร์" อสุรกายที่ถูกอัญเชิญด้วยโลหิตและจิตอาฆาต! "เห็นหรือยัง?" หลินอวี่ฉีกล่าวเสียงเรียบ นางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ เกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าครามประกายแสงเจิดจ้าปรากฏขึ้นรอบกาย กลิ่นอายเหมันต์บริสุทธิ์แผ่ขยายออกไปต้านทานแรงกดดันสีนิลจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ "หากเจ้าตายที่นี่ ภาระในการล้างแค้นให้สำนักของเจ้าก็คงจบสิ้นลงแค่นี้... เยี่ยเฟิง หากยังไม่อยากตายอย่างไร้ค่า จงร่วมมือกับข้า" เยี่ยเฟิงเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าอันงดงามที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกของหญิงสาว แม้ภายนอกนางจะดูเย็นชาและหยิ่งผยองเพียงใด แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ แผ่นหลังบางๆ ของนางกลับยืนหยัดเป็นปราการเหล็กที่มั่นคงอย่างน่าประหลาด ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก เป็นความรู้สึกที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานนับตั้งแต่สูญเสียอาจารย์ไป... ความรู้สึกของการมี 'สหายร่วมรบ' มุมปากของเยี่ยเฟิงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดุดันและท้าทาย "ร่วมมือกับเซียนผู้สูงส่งเช่นท่าน... ข้าเกรงว่ากระบี่ของข้าจะแปดเปื้อนความเย็นชาจนหมดคมเอานะครับ หลินอวี่ฉี" "ปากดีนัก..." หลินอวี่ฉีปรายตามองเขาแวบหนึ่ง มุมปากของนางคล้ายจะยกขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นจริงจังในพริบตา "ถ้าเช่นนั้น... จงแสดงให้ข้าเห็นว่า กระบี่มารทมิฬของศิษย์นอกรีตผู้นี้ จะคมปลาบสมคำคุยหรือไม่!" *โฮกกกกกก—!* เสียงคำรามสะท้านฟ้าของราชันเงาอสูรโลกันตร์ดังขึ้นพร้อมกับการพุ่งทะยานเข้ามาของฝูงปีศาจเงานับร้อย ในวินาทีนั้นเอง เยี่ยเฟิงไม่ลังเลอีกต่อไป ร่างของเขาระเบิดพลังปราณสีทมิฬพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าดั่งอัคคีมาร เปลวเพลิงสีดำและละอองน้ำแข็งสีฟ้าครามประสานเข้าหากันกลางอากาศ เกิดเป็นคลื่นกระแทกพลังที่รุนแรงจนพื้นดินรอบกายยุบตัวลงเป็นวงกว้าง "กระบี่มารผ่าปฐพี!" เยี่ยเฟิงสะบัดกระบี่ในมือ คมดาบสีดำสนิทกรีดผ่าอากาศแหวกม่านหมอกปีศาจออกเป็นสองซีก พลังปราณมารที่ดุดันและบ้าคลั่งพุ่งเข้าทะลายแนวหน้าของฝูงปีศาจเงาจนแหลกสลายกลายเป็นไอสีดำในกระบวนท่าเดียว เศษซากพลังงานกระเด็นกระดอนไปทั่วทิศทาง ในขณะเดียวกัน หลินอวี่ฉีขยับกายราวนางพญาหงส์ร่ายรำ นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศ อักขระเหมันต์นับพันตัวเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าก่อตัวเป็น 'ค่ายกลบุปผาน้ำแข็งนิรันดร์' พุ่งเข้าตรึงร่างของเงาอสูรนับสิบตัวที่พยายามลอบโจมตีด้านหลังให้กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งในพริบตา เคมีและการประสานงานระหว่างทั้งสองรวดเร็วจนไร้ที่ติ ดั่งหยินและหยาง ดั่งไฟมารและน้ำแข็งเซียน ที่แม้จะขัดแย้งโดยเนื้อแท้ แต่เมื่อหลอมรวมกันกลับสร้างอานุภาพทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ทว่า... ในขณะที่การต่อสู้กำลังดุเดือดถึงขีดสุด และราชันเงาอสูรโลกันตร์กำลังจะถูกสยบลงภายใต้กระบี่ประสานของทั้งคู่ พื้นดินเบื้องล่างที่พวกเขายืนอยู่กลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า รอยแยกขนาดใหญ่ปริแตกออกพร้อมกับเสียงคำรามที่ต่ำทุ้มและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมดังขึ้นจากใจกลางใต้พิภพ ไอฟ้ารungเรืองและกลิ่นอายโลหิตที่เข้มข้นกว่าเดิมนับร้อยเท่าพวยพุ่งขึ้นมาห่อหุ้มร่างของราชันเงาอสูร จนร่างของมันขยายใหญ่ขึ้นจนจรดเมฆหมอก เยี่ยเฟิงหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณดิบเถื่อนเตือนภัยวิกฤตขีดสุด หลินอวี่ฉีเองก็ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้างามฉายแววเคร่งเครียดเป็นครั้งแรก "นั่นมัน... ไม่ใช่แค่ปีศาจเงาธรรมดา..." หลินอวี่ฉีพึมพำเสียงเบา ก่อนที่ใครคนใดคนหนึ่งจะทันได้ขยับตัว ใจกลางรอยแยกใต้พิภพก็ระเบิดออก เผยให้เห็นร่างเงาสีทองอร่ามที่สวมชุดเกราะโบราณลอยละลิ่วขึ้นมา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่เสียดแทงแก้วหูจนเลือดทะลักออกจากมุมปากของเยี่ยเฟิง "นึกไม่ถึงว่า... ข้าจะได้พบกับ 'ทายาทแห่งกระบี่มาร' และ 'ผู้สืบทอดเหมันต์นิรันดร์' พร้อมกันในดินแดนรกร้างแห่งนี้..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิเดือดครั้งนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ลั่วอสูรหมื่นภูผา -