รอยร้าวในสำนักเซียน

กลิ่นอายโลหิตจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นธูปไม้จันทน์หอมกรุ่นภายในห้องโถงใหญ่ของตำหนักอัคคีสวรรค์ ทว่ามันมิอาจกลบเกลื่อนบรรยากาศอันเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปีที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของผู้อาวุโสทั้งสาม ซึ่งกำลังนั่งประทับอยู่บนเก้าอี้พยัคฆ์สลัก "เยี่ยเฟิง เจ้ายังมีหน้ามาเหยียบสถานที่แห่งนี้อีกหรือ?" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจาก 'ไป๋เฉิง' ผู้อาวุโสฝ่ายวินัยดังสะท้อนก้องกังวาน ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองบุรุษหนุ่มชุดดำผู้ยืนสงบนิ่งอยู่กลางห้องโถงด้วยประกายสังหารที่ปิดไม่มิด ในมือของไป๋เฉิงบีบม้วนคัมภีร์หยกโบราณจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน เยี่ยเฟิงเพียงแค่แย้มยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นทั้งยโสและเย้ยหยันในเวลาเดียวกัน เขายกมือขึ้นประสานคารวะอย่างขอไปที นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยสายตานับร้อยคู่—สายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ เดียดฉันท์ และพร้อมจะรุมทึ้งเขาให้แหลกเป็นจุลราวกับฝูงสุนัขป่ารุมทึ้งซากสัตว์ "ผู้อาวุโสไป๋กล่าวหาข้าเช่นนี้ ช่างทำให้ผู้น้อยรู้สึกตื่นตระหนกยิ่งนัก" เยี่ยเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงกระแสลมปราณที่กดดันจนศิษย์สายในหลายคนถึงกับหน้าถอดสี "สถานที่โสโครกแห่งนี้ หากไม่ใช่เพราะมีธุระสำคัญ ข้าเกรงว่าแม้แต่ฝ่าเท้าของข้าก็ไม่อยากจะให้แปดเปื้อนหรอกครับ" "สามห่าว!" ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักนาม 'ฮั่นเทียน' ตบโต๊ะข้างกายเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นชี้หน้าเยี่ยเฟิงพร้อมกับกระแสพลังปราณขอบเขตหลอมรวมวิญญาณระเบิดออกทันที "เจ้าหนูเดรัจฉาน ศิษย์นอกรีตผู้ใช้กระบี่มารทมิฬเช่นเจ้า กล้าดีอย่างไรมาหยามเกียรติสำนักเซียนอันศักดิ์สิทธิ์! หลักฐานมัดตัวแน่นหนาปานนี้แล้ว ยังกล้าปากกล้าอยู่อีกหรือ!" กลางอากาศเหนือศีรษะของเยี่ยเฟิง จู่ๆ ก็มีประกายแสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา *<"ฮรึm... เจ้าเด็กโง่ ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าพวกหมาป่าหางโผล่เหล่านี้ไม่เคยต้อนรับสุนัขจรจัดอย่างเจ้า แต่นี่เล่นต้อนรับด้วยอัญมณีอาบยาพิษเชียวนา ฮ่าๆๆๆ ปราณมารในตัวเจ้ากำลังเต้นระบำด้วยความโกรธเกรี้ยวแล้วกระมัง ระวังหน่อย เลือดพุ่งออกทางทวารทั้งเจ็ดจะไม่สวยเอาหนа...">* เสียงของตี้กง เต่าอสูรบรรพกาลดังขึ้นในกำไลข้อมืออย่างอารมณ์ดี แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใดก็ตาม เยี่ยเฟิงปัดความคิดของเต่าแก่เจ้าเล่ห์ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาไม่ได้มองฮั่นเทียนที่กำลังเดือดดาลเป็นฟองเบียร์ แต่มันกลับทอดมองไปยังร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่ยืนสงบนิ่งอยู่มุมหนึ่งของห้องโถง หลินอวี่ฉี... นางเซียนผู้บรรลุวิชาเหมันต์นิรันดร์ ยืนกอดอกถือกระบี่ประจำกาย ใบหน้างามล่มเมืองนั้นราบเรียบเย็นชาดั่งรูปสลักน้ำแข็ง ไร้ซึ่งร่องรอยความรู้สึกใดๆ ทว่าลึกลงไปในนัยน์ตาคู่สวยคู่นั้น เยี่ยเฟิงกลับสัมผัสได้ถึงคลื่นอารมณ์ที่ไหววับราวน้ำในบึงลึกถูกโยนก้อนหินลงไป นางกำลังมองเขา... มองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความกังวลที่ถูกซ่อนเร้นไว้อย่างมิดชิด "หลักฐานอันใดกัน?" เยี่ยเฟิงเบนสายตากลับมาเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสไป๋อีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเจือแววเย้ยหยัน "ม้วนคัมภีร์หยกเน่าๆ ที่พวกท่านก섬ขึ้นมาเองจากอากาศธาตุ เพื่อยัดเยียดข้อหา 'หนอนบ่อนไส้' ให้ข้า เปิดประตูค่ายกลพิทักษ์สำนักให้มารนอกอุดมการณ์บุกรุกเข้าปล้นชิงโอสถบรรพกาลเมื่อคืนนี้... ฮ่าๆ ช่างเป็นข้อหาที่สร้างสรรค์ดีแท้ ผู้น้อยซาบซึ้งในความไร้ยางอายของพวกท่านจริงๆ ครับ" "บังอาจ!" ไป๋เฉิงคำรามลั่นสะเทือนหลังคาตำหนัก พลังปราณระดับครึ่งก้าวสู่ขอบเขตราชันย์เซียนกดทับลงมาบนร่างของเยี่ยเฟิงทันที แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของเยี่ยเฟิงแตกละเอียดเป็นรอยร้าว *ครืด...* เยี่ยเฟิงกัดฟันกรอด กระแสโลหิตในกายพลุ่งพล่าน กระบี่มารทมิฬที่สะพายอยู่บนหลังส่งเสียงร้องคำรามก้องราวกับรับรู้ถึงจิตสังหารรอบตัว ปราณมารสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขาโดยอัตโนมัติเพื่อต้านทานแรงกดดันนั้น รอบตัวเขาก่อเกิดเป็นพายุหมุนขนาดย่อม ศิษย์รอบข้างต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัว "ดูเอาเถิด!" ฮั่นเทียนฉวยโอกาสนี้ตะโกนขึ้นทันที ชี้มือไปยังปราณมารสีดำทมิฬของเยี่ยเฟิง "พลังมารอันชั่วร้ายเช่นนี้ชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร! มันยอมรับด้วยตนเองแล้วว่าฝึกฝนวิชานอกรีต และเป็นคนเปิดทางให้พวกพ้องมารบุกเข้ามาสังหารผู้อาวุโสและศิษย์พี่น้องเมื่อคืนนี้!" "นั่นสิ... เจ้าคนแซ่เยี่ยนี้เข้ามาในสำนักได้ไม่นาน แต่กลับมีพลังรุดหน้าอย่างรวดเร็ว ผิดวิสัยคนทั่วไป ชัดเจนว่ามีเจตนาแอบแฝง!" "จับมันถลกหนังเสีย! เอาตัวไปสังเวยที่แท่นบูชาวิญญาณ!" เสียงโห่ร้องตะโกนขับไล่ดังเซ็งแซ่จากเหล่าศิษย์สายในและผู้อาวุโสฝ่ายต่างๆ ทุกคนต่างสวมหน้ากากแห่งความชอบธรรม ชี้ไม้ชี้มือมาที่เยี่ยเฟิงราวกับเขาเป็นปีศาจร้ายที่ต้องถูกกำจัดให้สิ้นซาก เยี่ยเฟิงแค่นหัวเราะในลำคอ ความโกรธเกรี้ยวแผดเผาอยู่ในอกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความสมเพชเวทนาในความหน้าซื่อใจคดของคนเหล่านี้ สำนักเซียนที่ยกตนเป็นผู้ผดุงคุณธรรม สูงส่งบริสุทธิ์ แท้จริงแล้วก็เน่าเฟะอยู่ภายใน ใช้เล่ห์กลสกปรกเพื่อกำจัดผู้ที่พวกมันหวาดระแวง และใช้ข้ออ้างเรื่องคุณธรรมมาประหารชีวิตคนที่ไม่ยอมสยบแทบเท้า เขากวาดสายตามองไปที่หลินอวี่ฉีอีกครั้ง นางยังคงนิ่งเงียบ ไม่เอ่ยคำใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ทว่า... นิ้วมือเรียวงามที่กำด้ามกระบี่กลับขาวซีดจนเห็นเส้นเลือด นางกำลังอดกลั้น... อดกลั้นต่อคำตัดสินที่อยุติธรรมนี้ *<"เจ้าทึ่มเอ๋ย นางเซียนน้ำแข็งกำลังจะระเบิดตู้เย็นใส่พวกมันอยู่แล้ว ถ้านางชักกระบี่ขึ้นมา สถานที่แห่งนี้คงได้กลายเป็นลานสเก็ตน้ำแข็งโลหิตแน่ๆ..."* เสียงของตี้กงกระซิบกระซาบอย่างสนุกสนาน ทว่า เยี่ยเฟิงไม่อาจปล่อยให้เรื่องราบบานปลายจนลากนางเข้ามาเกี่ยวข้องได้ หลินอวี่ฉีมีฐานะเป็นถึงศิษย์เอกผู้สืบทอดวิชาสูงสุด หากนางออกตัวปกป้องเขาในสถานการณ์ที่หลักฐานถูกจัดฉากไว้อย่างสมบูรณ์แบบเช่นนี้ นางย่อมกลายเป็นเป้าโจมตีของคนทั้งสำนัก และถูกตราหน้าว่าเป็นกาลกิณีที่หลง2รักศิษย์มารนอกรีต เขาต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวคนเดียว... เยี่ยเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก 3 ครั้ง ปราณมารสีดำที่แผ่พุ่งรอบตัวถูกดึงกลับเข้าสู่ตัน田ในชั่วพริบตา ใบหน้าคมคายกลับมาสงบนิ่งเยือกเย็นราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม "พวกท่านอยากให้ข้าเป็นหนอนบ่อนไส้... อยากให้ข้าเป็นผู้รับผิดชอบความเสียหายทั้งหมดสินะครับ" เยี่ยเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวาน ใสสะอาด ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นอีกครั้ง "ช่างเป็นโรงละครที่น่าขันเสียจริง สำนักเซียนอันดับหนึ่งของแผ่นดิน แต่กลับต้องใช้แผนการสกปรกเพื่อใส่ร้ายศิษย์นอกรีตคนหนึ่ง เพื่อกลบเกลื่อนความไร้ความสามารถของพวกท่านเองในการป้องกันศัตรู" "สามห่าวถึงเพียงนี้ ยังกล้าปากดี!" ไป๋เฉิงบันดาลโทสะจนหน้าดำคร่ำเครียด พลังปราณระดับราชันย์เซียนถูกปลดปล่อยออกมาเต็มกำลัง ฝ่ามือขวาคว้าจับอากาศเบื้องหน้า เกิดเป็นกรงเล็บปราณเพลิงสีแดงฉานพุ่งเข้าใส่ลำคอของเยี่ยเฟิงด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ! การโจมตีนี้รวดเร็วและรุนแรงเกินกว่าที่ศิษย์ทั่วไปจะหลบพ้น มันคือการสังหารปิดปากอย่างแท้จริง! ศิษย์หลายคนถึงกับอุทานด้วยความตกใจ บางคนถึงกับหลับตาลงเพราะไม่อยากเห็นภาพศีรษะหลุดจากบ่า ทว่า... ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง *เคร้ง!* ประกายแสงสีฟ้าครามสว่างวาบเจิดจ้าจนแสบตา อุณหภูมิภายในห้องโถงลดฮวบลงจนหยาดน้ำค้างแข็งเกาะตามคิ้วและเส้นผมของทุกคนในพริบตา ร่างของหลินอวี่ฉีหายวับไปจากจุดเดิม และไปปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าของเยี่ยเฟิงราวกับภูตผี นางตวัดกระบี่ในมือเพียงคราเดียว คลื่นดาบเหมันต์นิรันดร์พุ่งปะทะกับกรงเล็บปราณเพลิงของไป๋เฉิงจนแตกกระจายกลายเป็นละอองน้ำแข็งระยิบระยับกลางอากาศ! "ผู้อาวุโสไป๋..." เสียงหวานใสที่เย็นชาจนบาดลึกถึงกระดูกดำดังขึ้นจากริมฝีปากของหลินอวี่ฉี นางไม่แม้แต่จะหันไปมองเยี่ยเฟิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง นัยน์ตาคู่สวยคู่นั้นจ้องมองไปที่ไป๋เฉิงด้วยประกายแสงเยียบเย็นไร้ความปรานี "การไต่สวนยังไม่สิ้นสุด เหตุใดจึงรีบร้อนสังหารพยานนักเล่า? หรือว่า... ท่านกลัวว่าความจริงบางอย่างจะหลุดออกมาจากปากของเขา?" ไป๋เฉิงถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าเผือดสีลงเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงในพลังปราณเหมันต์ที่น่ากลัวของนาง "หลินอวี่ฉี! เจ้ากล้าขัดขวางการลงัณฑ์คนทรยศหรือ? หรือว่าเจ้า... สมรู้ร่วมคิดกับมันด้วย!" บรรยากาศในห้องโถงพลันตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า ทุกคนต่างกลั้นหายใจ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น การเผชิญหน้าระหว่างผู้อาวุโสฝ่ายวินัยผู้ทรงอำนาจ กับศิษย์เอกผู้แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของสำนัก กำลังจะปะทุขึ้น ณ บัดนี้ เยี่ยเฟิงมองแผ่นหลังบอบบางแต่มั่นคงของหญิงสาวที่ยืนบังลมฝนให้เขา ความรู้สึกบางอย่างอุ่นวาบขึ้นในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่า... ในขณะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับการเผชิญหน้าระหว่างสองคนนั้น *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงกลองศึกดังสนั่นหวั่นไหวมาจากนอกตำหนัก ราวกับฟ้าดินกำลังจะถล่มทลาย แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้เสาหินของตำหนักสั่นกระเทือน ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของศิษย์ภายนอกที่ดังแว่วเข้ามา ก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูหินยักษ์หนาตันนับหมื่นชั่งของตำหนักอัคคีสวรรค์ก็ถูกระเบิดกระเด็นเป็นจุลด้วยพลังปราณอันไร้ผู้ต้านทาน! ฝุ่นควันตลบอบอวล ท่ามกลางกลุ่มควันสีเทานั้น ร่างเงาสูงตระหง่านร่างหนึ่งก้าวเท้าเดินเข้ามา ชายชราในชุดคลุมสีเลือด ใบหน้ามีรอยแผลเป็นน่ากลัว ดวงตาสสีแดงฉานราวกับสัตว์ร้าย จ้องมองมาที่เยี่ยเฟิงด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนที่เสียงแหบพร่าจะเอ่ยขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน "ฮ่าๆๆๆ... ลูกศิษย์ตัวน้อยของข้า เจ้าสร้างความวุ่นวายในสำนักเซียนปลอมๆ นี้พอหรือยัง? ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องกลับมารับตำแหน่ง 'เจ้าแห่งสำนักมาร' ของเราเสียที!" ความจริงทั้งหมดพลิกคว่ำในพริบตา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันนะครับ — ลั่วอสูรหมื่นภูผา