ป่าพันปีและกับดัก

"ก้าวเท้าซ้ายพลาดไปเพียงครึ่งนิ้ว... ศีรษะของเจ้าคงได้กลายเป็นที่รองนั่งให้พรรณไม้อสูรพวกนี้ไปแล้วล่ะมั้ง เจ้าเด็กโง่" เสียงแหบพร่าคล้ายหินกระทบกันดังแว่วมาจากภายในกำไลหยกมรกตบนข้อมือขวา น้ำเสียงนั้นเจือความระคนสมเพชและขบขันระคนกันอย่างชัดเจน เยี่ยเฟิงไม่แม้แต่จะชายตามองอสูรคู่คิดตัวแสบ เขากลืนก้อนเลือดที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอลงไปอย่างไร้สุ้มเสียง ปลายรองเท้าผ้าปักลายพยัคฆ์ของเขาห่างจากรากไม้สีดำสนิทที่กำลังบิดเร้าคล้ายงูพิษเพียงเสี้ยวลมหายใจ กลิ่นอายอับชื้นของซากศพและคราบโลหิตโบราณคละคลุ้งหนาแน่นจนแทบจะคว้าจับเป็นก้อนได้ในป่าพันปีแห่งนี้ นี่คือดินแดนรกร้างที่ถูกลืมเลือนจากทัณฑ์สวรรค์ ป่าอสูรหมื่นวิญญาณ เบื้องหน้าของเขาทั้งสองคือทะเลหมอกสีครามเข้มที่แผ่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินราวกับไอพิษจากขุมนรก ต้นไม้โบราณนับพันปีแผ่กิ่งก้านสาขาทะมึน บิดเบี้ยวเป็นรูปร่างคล้ายภูตผีที่กำลังร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวด ทุกย่างก้าวในที่แห่งนี้ล้วนเต็มไปด้วยค่ายกลโบราณที่ถูกทิ้งไว้โดยเซียนยุคบรรพกาล อักษรยันต์สีทองจางๆ ที่สลักอยู่ตามเปลือกไม้สั่นระริกทุกครั้งที่กระแสลมปราณแปรปรวน บ่งบอกถึงอันตรายถึงชีวิตที่ซ่อนเร้นอยู่ทุกตารางนิ้ว หลินอวี่ฉีหยุดฝีเท้าลง นางยืนนิ่งสงอยู่บนก้อนหินอัคนีสีดำสนิท อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามแรงลมปราณเหมันต์ที่แผ่ออกมาคุ้ม กันรอบกาย ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจนหยาดน้ำค้างบนใบไม้รอบตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าใสในพริบตา ใบหน้างามล้ำเลิศราวกับภาพวาดของเซียนสวรรค์ยังคงเรียบเฉย เย็นชา และไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ทว่าดวงตาคู่คมกริบดั่งกระบี่น้ำแข็งคู่นั้นกลับกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง "ค่ายกลสวรรค์แปดทิศ..." เสียงหวานใสแต่เยียบเย็นดั่งสายน้ำจากธารน้ำแข็งเอ่ยขึ้นเบาๆ นางปรายตามองเยี่ยเฟิงแวบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "อักษรเวทชุดนี้ไม่ใช่วิถีของมนุษย์... มันคือค่ายกลกักวิญญาณที่ใช้พลังปราณของป่าพันปีเป็นเชื้อเพลิง หากเดินเข้าผิดแม้แต่ก้าวเดียว จิตวิญญาณของเจ้าจะถูกผนึกไว้ในต้นไม้เหล่านี้ไปตลอดกาล" เยี่ยเฟิงแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเอื้อมมือไปแตะด้ามกระบี่มารทมิฬที่สะพายอยู่ด้านหลัง สัมผัสเย็นเยียบของเหล็กกล้าไหลซ่านเข้าสู่ฝ่ามือปลุกเร้าโลหิตในกายให้เดือดพล่าน "หึ... ต่อให้เป็นค่ายกลของเง็ก Cเซียน หรือกระบวนท่าของมหาเทพแห่งแดนสวรรค์ หากขวางทางรอดของข้า... กระบี่ในมือของข้าก็พร้อมจะผ่ามันให้แยกเป็นสองเสี่ยงอยู่ดี" "ปากกล้า..." หลินอวี่ฉีกล่าวสั้นๆ แต่มุมปากของนางกลับยกขึ้นเพียงองศาเดียวโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีเพียงเยี่ยเฟิงเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้เห็น "ระวังตัวด้วย อย่าหาว่าข้าต้องคอยเก็บซากศพให้อีก" "ฮ่าๆๆๆ นังหนูน้ำแข็งนางนี้ชักจะปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวันแล้วสิเจ้าเด็กน้อย!" เสียงของตี้กงดังแทรกขึ้นมาในจิตสำนึกอีกครั้ง พร้อมกับภาพจินตภาพของเต่าอสูรตัวเขียวที่กำลังนอนเกียจคร้านพ่นควันสีม่วงออกมาทางจมูก "ข้าว่านางเป็นห่วงเจ้าจนเนื้อเต้นแล้วมั้งเนี่ย ระวังเถอะ... อยู่ใกล้สตรีน้ำแข็งระวังหัวใจจะถูกแช่แข็งจนด้านชาไปหมดนะเว้ย" "หุบปากน่าเจ้าเต่าแก่ ถ้าเจ้ายังไม่อยากถูกข้าหลอมเป็นกระดองตุ๋นยาจีน" เยี่ยเฟิงส่งกระแสจิตตอบกลับอย่างดุร้ายแต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความขบขัน บรรยากาศอันตึงเครียดพลันถูกตัดขาดด้วยเสียง "คลิック" แผ่วเบาราวกับเสียงดีดสายพิณที่ดังขึ้นใต้พื้นดิน *พรึบ!* พริบตานั้น ทะเลหมอกสีครามเบื้องหน้าก็ระเบิดออกเป็นกลุ่มควันสีดำสนิท อักษรยันต์โบราณนับพันตัวที่เคยหลับใหลอยู่ตามต้นไม้โบราณพลันเรืองแสงสีทองสว่างวาบขึ้นพร้อมกันราวกับดวงดาวนับพันบนท้องฟ้า รัศมีพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่พุ่งกดทับลงมาจากเบื้องบนราวกับภูเขาทั้งลูกโถมทับลงมาบนบ่าของคนทั้งสอง แรงโน้มถ่วงรอบกายเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่าจนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม "ระวัง!" หลินอวี่ฉีตวัดมือเรียวยาวออกไปเบื้องหน้าอย่างไร้สุ้มเสียง ไอเย็นนิรันดร์พวยพุ่งออกมาราวกับคลื่นสึนามิสีคราม ก่อตัวเป็นกำแพงน้ำแข็งหนาทึบแปดชั้นป้องกันการโจมตีจากเบื้องบน ทว่า... สิ่งที่พุ่งทะยานออกมาจากพื้นดินกลับไม่ใช่สายฟ้าหรือศราอาวุธ แต่มันคือรากไม้สีดำนับหมื่นเส้นที่แปรสภาพเป็นคมหอกแหลมคมพุ่งเข้าใส่พวกเขาจากทุกทิศทุกทางอย่างบ้าคลั่ง! *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* ประกายไฟจากการปะทะระหว่างพลังปราณเหมันต์และรากไม้อสูรกระจายว่อนไปทั่วผืนป่า เยี่ยเฟิงไม่รอช้า เขาทะยานร่างขึ้นกลางอากาศ ร่างกายหมุนควงสว่านพร้อมกับชักกระบี่มารทมิฬออกจากฝัก เสียงคำรามของอสูรร้ายดังก้องกังวานไปทั่วป่าพันปี แสงสีดำทมิฬตัดผ่านความมืดมิดราวกับสายฟ้าฟาด ผ่ารากไม้อสูรที่พุ่งเข้ามาขาดสะบั้นลงเป็นท่อนๆ อย่างดุดันและไร้ความปรานี ทว่า ค่ายกลนี้หาได้ธรรมดาไม่... ทุกครั้งที่รากไม้ถูกตัดขาด มันกลับงอกเงยขึ้นมาใหม่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม และคราวนี้ พวกมันไม่ได้โจมตีเพียงแค่กายเนื้อ แต่กำลังแผ่ซ่านไอวิญญาณมืดเข้ากัด กินสติสัมปชัญญะของคนทั้งสอง "อึก..." เยี่ยเฟิงรู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากหน้าอก ภาพเหตุการณ์ในอดีต—วันที่สำนักเซียนใหญ่บุกเข้าทำลายสำนักเก่าและสังหารอาจารย์ของเขา—ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวสมองราวกับฉายภาพยนตร์ ความโกรธแค้น ความเจ็บปวด และความรู้สึกไร้พลังถาโถมเข้าใส่จิตใจจนลมปราณในกายปั่นป่วน "เยี่ยเฟิง! อย่าหลงกลภาพลวงตา!" เสียงอันทรงพลังของหลินอวี่ฉีดังทะลุผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำเข้ามา นางกำลังเผชิญหน้ากับพายุรากไม้ที่พยายามดึงร่างของนางลงสู่พื้นดินเบื้องล่างเช่นกัน แม้ใบหน้าจะซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับยังคงสุกใสและเด็ดเดี่ยว นางสะบัดมือซ้ายเรียกกระบี่น้ำแข็งนิรันดร์ออกมา กวาดซัดคลื่นความเย็นเข้าคุ้มกันรอบตัว "ข้าไม่ได้หลงกล... แต่ข้าแค่อยากจะจดจำมันไว้ เพื่อเอาคืนพวกมันให้สาสม!" เยี่ยเฟิงคำรามลั่น ดวงตาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยพลังมารในกาย กระบี่มารทมิฬในมือแผ่ไอสังหารรุนแรงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เขายกกระบี่ขึ้นเหนือศีรษะ เตรียมจะระเบิดพลังปราณขั้นสูงสุดเพื่อทำลายแกนกลางของค่ายกลนี้ให้สิ้นซาก แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะฟาดฟันดาบลงไปนั้น พื้นดินเบื้องล่างกลับยุบตัวลงอย่างกะทันหัน กลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ที่ไร้ก้นบึ้ง และก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว มือปริศนาคู่หนึ่ง—ที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีทองและกรงเล็บแหลมคมราวกับภูตผี—ก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากความมืดมิด คว้าข้อเท้าของหลินอวี่ฉีไว้แน่น แล้วกระชากนางร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวลึกในพริบตา! "อวี่ฉี!" เยี่ยเฟิงตะโกนสุดเสียง หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มโดยไม่ทันได้คิด ร่างกายเคลื่อนไหวเร็วกว่าความคิด เขาทะยานพุ่งตามร่างของนางดิ่งลงไปในความมืดมิดเบื้องล่างอย่างไม่คิดชีวิต ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังสะท้อนก้องกังวานมาจากก้นเหว—เสียงนั้น... ไม่ใช่เสียงของอสูรในป่าพันปี แต่มันคือเสียงของมนุษย์ผู้หนึ่งที่พวกเขารู้จักคุ้นเคยเป็นอย่างดี! โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันยุทธภพอันบ้าคลั่งนี้ไปด้วยกันนะครับ - ลั่วอสูรหมื่นภูผา