เซียนผู้ถือความเยือกเย็น

"เจ้าคิดจะขโมยวิชา หรือคิดจะมาหาความตายกันแน่ เยี่ยเฟิง?" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของ 'ตี้กง' ดังขึ้นจากกำไลหยกที่ข้อมือของข้า มันเป็นเต่าอสูรโบราณที่อาศัยอยู่ในกำไลนี้มานานนับร้อยปี แม้กายจะเล็กจ้อยเพียงกำมือ แต่ปากคอเราะรายของมันนั้นเทียบเท่าอสูรกลืนนภา ข้าไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมกริบดุจกระบี่หันไปมองชั้นวางตำรานับหมื่นในหอสมุดหลวงใจกลางเมืองเซียน บรรยากาศที่นี่หนาวเหน็บจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นอายของอักขระเวทโบราณอบอวลอยู่รอบตัว กดทับลงมาบนบ่าราวกับมีภูเขาขนาดย่อมวางทับไว้ "ข้าแค่มาตามหาคำตอบเรื่องรากปราณที่สูญหาย" ข้ากระซิบตอบเบาๆ พลางก้าวเดินผ่านชั้นวางคัมภีร์ที่ปิดผนึกด้วยอาคมสีคราม "คำตอบรึ? เจ้ามันพวกศิษย์นอกรีตที่สำนักเซียนหมายหัว" ตี้กงแค่นหัวเราะในลำคอ "หากเจ้าก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว พลังจากอักขระที่หอสมุดแห่งนี้จะบดขยี้เจ้าจนไม่เหลือซากศพไว้ให้สุนัขแทะเล่นเชียวล่ะ" ข้าละเลยคำเตือนนั้น สายตาของข้าสะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่งที่นั่งอยู่มุมมืดของชั้นวางคัมภีร์ลับ นางนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นสลักจากหยกน้ำแข็ง เส้นผมยาวสยายดุจธารน้ำตกสีเงินยวง ใบหน้างดงามหมดจดราวกับถูกรังสรรค์โดยเทพเจ้า ทว่าความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างของนางนั้นรุนแรงจนข้าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกหนาวสั่นที่ขั้วหัวใจ หลินอวี่ฉี... เซียนสาวผู้ถือครองวิชาเหมันต์นิรันดร์แห่งสำนักพยัคฆ์สวรรค์ "เจ้ามาทำอะไรที่นี่?" เสียงของนางราบเรียบ ไร้อารมณ์ ทว่ากลับกังวานราวกับเสียงกระดิ่งแก้วที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ นางยังคงหลับตาอยู่ มือเรียวบางที่วางบนตักไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ข้าหยุดฝีเท้าลง ห่างจากนางเพียงสามก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยในฤดูหนาวโชยมาปะทะจมูก "ข้ามาหาทางรอด... ไม่ใช่ทางตาย" นางลืมตาขึ้น ดวงตาสีน้ำเงินดุจผลึกน้ำแข็งนั้นจ้องมองมาที่ข้า ความรู้สึกที่ถูกกดดันด้วยเจตจำนงของเซียนชั้นสูงทำให้ข้าต้องกระชับด้ามกระบี่มารทมิฬในมือแน่นขึ้น แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนพื้นไม้ใต้เท้าข้าเริ่มแตกร้าว "ศิษย์นอกรีตอย่างเจ้า ไม่มีสิทธิ์ครอบครองวิชาในหอสมุดหลวง" หลินอวี่ฉีเอ่ยพลางลุกขึ้นยืนช้าๆ ทั่วทั้งห้องถูกปกคลุมด้วยเกล็ดหิมะสีขาวนวลที่ก่อตัวขึ้นจากไอเย็นรอบกายของนาง "จงคุกเข่าลงเสีย ข้าจะเนรเทศเจ้าออกไปจากที่นี่เอง โดยไม่ต้องลงมือให้เลือดเปื้อนพื้นหอสมุด" "เกรงว่าท่านจะเข้าใจผิดไปหน่อย" ข้ายิ้มบาง แม้จะรู้ว่าความต่างของระดับพลังนั้นห่างไกลดุจฟ้ากับเหว "ข้าไม่ได้มาเพื่อขอความเมตตา แต่ข้ามาเพื่อทำความเข้าใจกับโลกที่เหยียบย่ำข้า" "ปากกล้า" นางสะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว ปราณเหมันต์พุ่งเข้าหาข้าดุจมังกรน้ำแข็งที่กระหายเลือด ข้าเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว เสียงปะทะของปราณเย็นจัดกับชั้นวางคัมภีร์ทำให้ไม้โอ๊กโบราณกลายเป็นน้ำแข็งและแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ข้าชักกระบี่มารทมิฬออกจากฝักเพียงครึ่งหนึ่ง เสียงแผดร้องของวิญญาณร้ายที่ถูกผนึกอยู่ในกระบี่ดังระงมไปทั่วโถง ทว่าในจังหวะที่ข้ากำลังจะสวนกลับ ดวงตาของนางกลับฉายแววแปลกประหลาดขึ้นวูบหนึ่ง เป็นความสงสัยที่ปนไปกับความโศกเศร้าบางอย่างที่นางซ่อนเอาไว้ "เจ้า... มีไอของกระบี่เล่มนั้น" นางชะงักมือลง ลมหนาวรอบกายสงบนิ่งกะทันหัน "ท่านรู้จักกระบี่เล่มนี้หรือ?" ข้าถามเสียงเย็น หลินอวี่ฉีเดินเข้ามาใกล้ข้าจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่หอมหวาน กลิ่นอายของนางไม่ได้มุ่งร้ายเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับมีความสับสนถาโถมเข้ามาแทน นางยื่นมือที่สั่นเทาหมายจะสัมผัสใบดาบของข้า แต่ก่อนที่จะได้แตะถึง... "ระวัง!" ตี้กงตะโกนลั่นในจิตสำนึกของข้า เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นจากหน้าประตูหอสมุด พร้อมกับเสียงกัมปนาทของเวทมนตร์ปิดล้อมหอสมุดทั้งหลัง บานประตูไม้แกะสลักถูกพังทลายลงด้วยปราณกระบี่อันเกรี้ยวกราด เงาร่างของชายชราในชุดคลุมสีทองนับสิบก้าวเข้ามาพร้อมแผ่รังสีสังหาร "จับตัวศิษย์นอกรีตเยี่ยเฟิง และผู้ที่ให้ความช่วยเหลือมันเสีย!" เสียงประกาศของผู้อาวุโสสำนักเซียนดังกึกก้อง หลินอวี่ฉีชักมือกลับ ดวงตาสีน้ำเงินของนางวูบไหว นางหันมามองข้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว "หากเจ้าอยากรอด... จงตามข้ามา" นางคว้าข้อมือของข้าไว้ ความเย็นจากฝ่ามือของนางแผ่ซ่านเข้าสู่กระแสเลือดข้า ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ข้าไม่เคยสัมผัสมาก่อนปะทะเข้ากลางใจ แต่ทว่า... พลันนั้นเองที่แสงสีทองจากอักขระพันธนาการที่ประตูหอสมุดระเบิดออก กลายเป็นโซ่ตรวนนับร้อยพุ่งเข้ามารัดร่างของนางและข้าเอาไว้แน่น "ความลับของเจ้า กับความแค้นของข้า... เราคงต้องเลือกว่าจะอยู่หรือจะตายในคืนนี้" นางกระซิบที่ข้างหูข้า ก่อนจะตัดสินใจปลดผนึกพลังที่แท้จริงของเหมันต์นิรันดร์ จนเพดานหอสมุดพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับข้าในตอนนี้นะครับ