กับดักของศัตรู

กลิ่นอับชื้นของโกดังร้างริมท่าเรือเปรียบเสมือนกลิ่นอายของความตายที่ลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ นับดาวถูกพันธนาการไว้บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ด้วยเชือกป่านหยาบกร้าน ข้อมือบางขึ้นรอยแดงช้ำจากการพยายามดิ้นรนเมื่อหลายนาตรีก่อน ดวงตาคู่สวยระคนความหวาดหวั่น ทว่าแววตากลับฉายชัดถึงความเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมสยบใครง่ายๆ แม้ความมืดมนจะโอบล้อมรอบกาย "ปล่อยฉันนะ รติกร คุณทำแบบนี้ไม่ได้!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งเป็นฉากหลัง รติกรก้าวออกมาจากเงาดำของมุมเสา รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าคมคาย ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความปรานี มือเรียวยาวถือแก้ววิสกี้แกว่งไปมาอย่างใจเย็น เขาเดินเข้าไปใกล้หญิงสาว ช้าๆ ราวกับผู้ล่าที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อในกำมือ "ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับคนสวย..." รติกรโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเยาะหยัน "สำหรับคีรินทร์แล้ว... คุณคือนกน้อยในกรงทองที่มันหวงแหนยิ่งกว่าสิ่งใด การที่ผมเด็ดปีกนกตัวนี้มาอยู่ในมือ มันคือการประกาศสงครามที่สาสมที่สุดแล้วล่ะครับ" นับดาวสะบัดหน้าหนีสัมผัสคุกคาม หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวไม่ใช่เพราะตัวเธอเอง แต่เพราะภาพของคีรินทร์—ชายหนุ่มผู้ดิบเถื่อน เย็นชา แต่กลับมอบความอ่อนโยนทั้งหมดที่มีให้เธอ—ลอยเด่นชัดขึ้นมาในห้วงคำนึง เธอรู้ดีว่าคีรินทร์ไม่มีทางนิ่งนอนใจ หากรู้ว่าเธอตกอยู่ในอันตราย ผู้ชายคนนั้นพร้อมจะพลิกแผ่นดินเพื่อแลกกับการปกป้องเธอ ในขณะเดียวกัน ณ คาสิโนหรูใจกลางเมือง บรรยากาศรอบตัวคีรินทร์ร้อนระอุราวกับมีไฟสุมอก ดวงตาคมกริบสีนิลดุจพญามารจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ปรากฏภาพวิดีโอสั้นๆ ของนับดาวถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดขึ้นจากโซฟาหนังราคาแพง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนลูกน้องในห้องประชุมต่างก้มหน้าหนีด้วยความหวาดหวั่น "รติกร..." คีรินทร์เค้นชื่อศัตรูคู่อาฆาตออกมาจากลำคอ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเต็มไปด้วยโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "มึงกล้ามากนะที่แตะต้องของของกู" คำสั่งเฉียบขาดถูกประกาศกร้าว ลูกน้องนับสิบคันเคลื่อนพลออกเดินทางอย่างไร้เสียง มุ่งตรงสู่ท่าเรือร้างเป้าหมายทันที เกมเดิมพันครั้งนี้ไม่มีคำว่าปรานี มีเพียงเลือดและอำนาจเท่านั้นที่จะเป็นผู้ตัดสิน ตัดกลับมาที่โกดังร้าง ความตึงเครียดภายในห้องพุ่งสูงถึงขีดสุด เมื่อประตูเหล็กบานใหญ่ถูกถีบพังกระเด็นด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก้าวเข้ามาพร้อมกัน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์ที่ก้าวตามเข้ามาในความมืด รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกรอบตัวราวกับซาตานที่หลุดมาจากขุมนรก รติกรหันขวับไปมอง รอยยิ้มเยาะผุดขึ้นที่มุมปากก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะในลำคอ "มาช้ากว่าที่คิดไว้นะครับ คีรินทร์... นึกว่าจะใจเสาะเสียอีกที่เห็นเมียรักตกอยู่ในมือฉัน" คีรินทร์ไม่ได้เอ่ยคำพูดใด ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจร่างบางของนับดาวที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเก้าอี้ ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดแต่ยังคงความเข้มแข็งของเธอ แววตาของมาเฟียหนุ่มไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเย็นชาและดุดันดังเดิม ความโกรธแค้นอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก "ปล่อยเธอซะ... แล้วฉันจะไว้ชีวิตมึง" คีรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ร้าย "หึ! คิดเหรอครับว่าเกมนี้ใครจะเป็นคนคุม" รติกรหัวเราะในลำคอ พร้อมกับชักอาวุธปืนพกขึ้นมาจ่อที่ขมับบางของนับดาวทันที นับดาวสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นกลัว "อย่านะ!" นับดาวอุทานออกมาเบาๆ คีรินทร์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว แววตาคมกริบจับจ้องปืนที่จ่ออยู่บนเรือนร่างของหญิงสาว ลมหายใจของเขาติดขัดชั่วขณะ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก—ความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ความกลัวที่จะสูญเสีย... "ถ้ามึงยิงเธอ... มึงไม่ได้ตายดีแน่ รติกร" คีรินทร์ขู่ลอดไรฟัน เสียงทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วโกดังร้าง บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหยุดหายใจ ทันใดนั้นเอง ในเสี้ยววินาทีที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับการเผชิญหน้า เสียงฝีเท้าฝีจักรยานยนต์จำนวนมากก็ดังกระหึ่มขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับแสงไฟสาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างกระจกที่แตกละเอียด รติกรชะงักไปชั่วขณะด้วยความตกใจ หันไปมองทางประตูด้วยความระแวง คีรินทร์ยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาคมปลาบจับจ้องไปยังศัตรูตรงหน้า "มึงคิดว่ากูมาคนเดียวเหรอวะ..." ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์และตัณหาในบทนี้ไปกับผมนะครับ วริศร์วิสกี้