คำเตือนจากนรก

กลิ่นคาวเลือดที่ลอยคละคลุ้งผสมกับกลิ่นดินปืนจางๆ ในอากาศ คือสัญญาณเตือนภัยที่คีรินทร์คุ้นเคยดีกว่ากลิ่นน้ำหอมราคาแพงของผู้หญิงคนไหนๆ มือหนาที่กระชับปืนพกในมือจนขึ้นข้อขาวสั่นไหวเพียงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเดือดดาลที่พุ่งพล่านราวกับลาวาใต้ผิวหนัง เมื่อเขารู้ดีว่า 'เป้าหมาย' ของผู้บุกรุกในค่ำคืนนี้คือสิ่งที่เขารักและหวงแหนมากที่สุด "ถอยไปข้างหลัง... นับดาว" เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่งเฉียบขาด ดุดันราวกับคำบัญชาจากขุมนรก หญิงสาวที่อยู่เบื้องหลังเขาตัวสั่นสะท้าน เธอเห็นแผ่นหลังกว้างของมาเฟียหนุ่มที่ดูมั่นคงราวกับกำแพงเหล็กกล้า แต่ในวินาทีที่เขากระชากประตูเปิดออก ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวก็ถาโถมเข้าใส่ ทว่าคีรินทร์ไม่ได้ให้โอกาสใครหน้าไหนได้ตั้งตัว *ปัง!* เสียงปืนลั่นสนั่นหวั่นไหวในโถงทางเดินมืดมิด เลือดสีสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพรมเปอร์เซียราคาแพง ร่างของบอดี้การ์ดของรติกรทรุดลงกองกับพื้นก่อนจะทันได้ลั่นไก คีรินทร์ก้าวผ่านร่างที่ไร้วิญญาณนั้นไปอย่างไม่แยแส แววตาของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็งที่อาบด้วยความตาย "รติกร... แกส่งสวะพวกนี้มาเพื่อทักทายฉันงั้นรึ?" คีรินทร์คำรามก้อง สายตาคมกริบกวาดมองไปในเงามืด เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากมุมมืด รติกรยืนยิ้มเยาะอยู่เบื้องหลังลูกสมุนที่เหลืออยู่ แววตาของมันเต็มไปด้วยความกระหายอำนาจที่บิดเบี้ยว "ของรักของแกน่าเล่นดีนี่คีรินทร์... ถ้าฉันทำลายมันต่อหน้าแก นายว่าวันนั้นจะน่าดูขนาดไหน?" คีรินทร์ไม่ปล่อยให้มันพูดจบ เขาพุ่งตัวเข้าหาคู่ปรับด้วยความเร็วที่เหนือชั้น การปะทะกันเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที หมัดหนักๆ กระแทกเข้าที่ใบหน้าของรติกรจนมันเซถลา แต่รติกรก็ใช่ว่าจะกระจอก มันสวนกลับด้วยมีดพกที่หวังจะฝากบาดแผลไว้บนผิวเนื้อของมาเฟียหนุ่ม "อย่าได้บังอาจแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ!" คีรินทร์คว้าข้อมือของรติกรไว้แน่น ก่อนจะหักข้อมือของอีกฝ่ายจนเกิดเสียงกระดูกลั่นดังกรอบ รติกรหวีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่เสียงนั้นกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวคีรินทร์ให้พุ่งถึงขีดสุด เขากระชากร่างของรติกรเข้ามาก่อนจะกระแทกมันเข้ากับผนังหินอย่างแรง แรงปะทะทำให้มันจุกจนแทบขาดใจ คีรินทร์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินใบหน้าของศัตรู แววตาดุดันนั้นเหมือนกำลังมองสิ่งมีชีวิตที่ไร้ค่า "จำไว้ให้ดี... นี่คือคำเตือนจากนรก" คีรินทร์กระซิบข้างหูอีกฝ่าย น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความอำมหิต "ถ้าแกยังกล้าโผล่หัวมาใกล้ห้องของฉันอีก ครั้งหน้าฉันจะไม่ใช้วิธีพูด... แต่ฉันจะควักหัวใจแกออกมาให้แกดูด้วยตาตัวเองว่ามันเน่าเฟะขนาดไหน" เขาสะบัดร่างของรติกรทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันกลับมาหานับดาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไป สายตาของเขาเปลี่ยนจากความดิบเถื่อนเป็นความโหยหาที่ยากจะปิดบัง มือหนาที่เปื้อนคราบเลือดของศัตรูเอื้อมมาเชยคางมนขึ้นอย่างเบามือ "เจ็บตรงไหนไหม..." เสียงของเขาอ่อนลง แต่ยังคงมีความตึงเครียดเจือปน นับดาวส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นรอยแผลเล็กๆ บนแขนของเขา เธอไม่ได้กลัวความรุนแรงที่เขาเพิ่งกระทำ แต่เธอกลัว... กลัวว่าเขาจะเป็นอันตรายเพราะเธอ คีรินทร์ไม่รอช้า เขาโอบอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอกก่อนจะพากลับเข้าสู่ห้องหอ ความเร่าร้อนที่ถูกสะกดไว้ระเบิดออกมาในทันทีที่บานประตูลงกลอน ลมหายใจที่หอบกระชั้นประสานกันเป็นจังหวะแห่งตัณหา มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ของหญิงสาวออกด้วยความรีบร้อนแต่เปี่ยมไปด้วยสัมผัสที่แฝงความหลงใหล ผิวขาวเนียนละเอียดตัดกับปลายนิ้วที่หยาบกร้านของมาเฟียหนุ่ม ทุกจุดที่สัมผัสราวกับจะแผดเผาให้มอดไหม้ เขาจูบซับซอกคอหอมกรุ่น เรียวลิ้นร้อนรุ่มหยอกเย้าอย่างหิวกระหาย นับดาวครางเครือในลำคอ สัมผัสของเขาดุดันเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังขย้ำเหยื่อ แต่ในขณะเดียวกันก็ทะนุถนอมราวกับเธอเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่มีค่าที่สุดในโลก สัมผัสวาบหวามแทรกซึมไปทั่วทุกอณูขุมขน เมื่อเขาพาเธอดิ่งลึกลงสู่สมรภูมิแห่งความรักที่บิดเบี้ยวแต่เร่าร้อนจนแทบขาดใจ ท่ามกลางความสุขสมที่พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพัก พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและทรงพลัง... เสียงที่คีรินทร์จำได้แม่นว่าไม่ใช่ลูกน้องของเขา "ท่านครับ! มีคนบุกรุกเข้ามาทางชั้นใต้ดิน... พวกมันไม่ใช่คนของรติกร!" คีรินทร์ชะงักกึก ความรู้สึกมัวเมาในตัณหาเลือนหายไปในพริบตา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุร้ายอีกครั้งเมื่อเขารู้ตัวว่า 'เกม' ที่เขาวางไว้ถูกทำลายโดยตัวแปรใหม่ที่น่ากลัวกว่าเดิม เขาลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว ก้าวยาวๆ ไปหยิบปืนที่วางทิ้งไว้ข้างเตียงขึ้นมาตรวจสอบกระสุน ก่อนจะหันกลับมามองนับดาวด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินบรรยาย "ถ้าฉันไม่ได้กลับเข้ามา... จงหนีไปทางลับที่ฉันเคยบอก" คีรินทร์พูดทิ้งท้ายก่อนจะพุ่งตัวออกไปประจันหน้ากับสิ่งที่รออยู่เบื้องหลังบานประตู ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันบ้าคลั่งนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ วริศร์วิสกี้ ครับ