กลิ่นอายความอันตราย

ปลายกระบอกปืนเย็นเยียบที่แนบอยู่ข้างขมับไม่ได้ทำให้คีรินทร์สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ตัวเก่ง รินวิสกี้สีอำพันลงแก้วคริสตัลอย่างใจเย็น ราวกับว่าคมกระสุนที่เล็งมานั้นเป็นเพียงมดปลวกที่ไร้พิษสง “รติกร... นายเริ่มเล่นเกมที่ทำให้ตัวเองมีที่ตายน้อยลงทุกทีแล้วนะ” น้ำเสียงของคีรินทร์ราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องทำงานหรูหรานั้นหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ชายผู้มาเยือนหัวเราะในลำคอ พลางสะบัดรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง ภาพนั้นเป็นภาพนับดาวที่กำลังเดินเลือกซื้อดอกไม้อยู่ในตลาดสด รอยยิ้มสดใสของเธอในภาพบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคีรินทร์อย่างรุนแรง “เมียลับๆ คนนี้ดูท่าจะเป็นจุดอ่อนเพียงจุดเดียวที่แกเหลืออยู่นะ คีรินทร์” รติกรกล่าวพลางขยับปืนในมือ “โลกมืดที่แกยืนอยู่มันไม่เหมาะกับดอกไม้บอบบางแบบเธอหรอก... หรือแกอยากให้ฉันเป็นคนเด็ดมันทิ้งคามือเอง?” คีรินทร์วางแก้วเหล้าลง เสียงกระทบของแก้วกับโต๊ะดังก้องกังวานราวกับเสียงประกาศิต เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงและแผ่รังสีอำนาจที่เหนือกว่าทำให้รติกรชะงักไปชั่วครู่ คีรินทร์ก้าวเข้าไปหาโดยไม่เกรงกลัวปากกระบอกปืน แม้แต่จะขยับตัวหลบก็ยังไม่ทำ “ลองแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเส้นผม...” คีรินทร์กระซิบเสียงต่ำ พุ่งเป้าไปที่โสตประสาทของอีกฝ่าย “แล้วฉันจะทำให้แกตายโดยที่แม้แต่ศพก็หาไม่เจอ” เมื่อรติกรยอมถอยทัพไปพร้อมกับคำขู่ทิ้งท้าย คีรินทร์กลับทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความกังวลที่พุ่งพล่านอยู่ในอก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งการลูกน้องให้คุ้มกันนับดาวอย่างลับที่สุด ทว่าความรู้สึกผิดบาปที่ดึงเธอเข้ามาในวังวนอันตรายนี้มันเริ่มกัดกินหัวใจเขาจนแทบจะทนไม่ไหว คืนนั้น ณ คอนโดหรูที่เปรียบเสมือนกรงทองของนับดาว บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด คีรินทร์เดินเข้าไปในห้องนอน เห็นร่างบางกำลังหวีผมอยู่หน้ากระจก แสงไฟสลัวขับเน้นให้ผิวพรรณของเธอดูผุดผ่องน่าสัมผัส ทันทีที่เขาเดินเข้าไปถึงตัว เขาก็รวบกอดเอวบางไว้จากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดซอกคอขาวจนเธอสะดุ้ง “คุณคีร์... กลับมาเร็วผิดปกตินะคะ” เธอพยายามเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นพร่า แม้จะชินชากับสัมผัสของเขา แต่ค่ำคืนนี้เขากลับมีท่าทีที่ดูเว้าวอนและดิบเถื่อนกว่าทุกครั้ง “ฉันแค่... อยากให้แน่ใจว่าเธอยังอยู่ตรงนี้” เขาฝังจมูกลงบนลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเหมือนยาเสพติดประจำตัว มือหนาปลดกระดุมเสื้อนอนของเธอออกอย่างใจร้อน ปลายนิ้วกร้านสัมผัสเข้ากับยอดอกที่ตั้งชันผ่านเนื้อผ้าบางเบา ความต้องการของเขากระพือโหมราวกับเปลวเพลิงที่ถูกราดด้วยน้ำมัน นับดาวหลับตาพริ้ม ยอมโอนอ่อนตามแรงชักนำ เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา เขากระชากชุดนอนของเธอทิ้งไปในคราวเดียว ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นวางบนเตียงกว้าง ร่างกายที่ต่างกันอย่างสุดขั้วทาบทับเข้าหากัน คีรินทร์สำรวจทุกตารางนิ้วบนร่างของเธอด้วยจุมพิตที่เร่าร้อนและหวงแหน ทุกสัมผัสของเขาคือการประกาศความเป็นเจ้าของ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวแฝงไปด้วยความดิบเถื่อนที่ผสมผสานกับความรักที่เขายังไม่กล้ายอมรับ นับดาวครางแผ่วเมื่อเขาสอดประสานกายเข้ามา ความสุขสมซ่านสยิวแล่นปราดไปทั่วร่าง แรงอารมณ์ที่โถมเข้าใส่ราวกับพายุที่ต้องการจะทำลายล้างโลกทั้งใบให้สิ้นซากเหลือเพียงแค่เราสองคน ในห้วงเวลาที่แรงอารมณ์พุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด คีรินทร์กระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... ห้ามไปจากฉัน... ห้ามเด็ดขาด” เช้าวันต่อมา... ความเงียบสงัดถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานของคีรินทร์ ภาพจากกล้องวงจรปิดในลิฟต์ของคอนโดปรากฏขึ้นให้เห็นชายชุดดำแปลกหน้าสองคนที่กำลังยืนปะปนกับผู้พักอาศัย ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของคีรินทร์หยุดเต้น คือภาพของ 'รติกร' ที่ยืนยิ้มอยู่หน้าประตูห้องของเขาในขณะนี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง... ช้าๆ แต่หนักแน่นราวกับเคาะลงบนหัวใจของเขาโดยตรง “เปิดสิครับ... คีรินทร์” เสียงทุ้มต่ำของรติกรดังลอดผ่านประตูเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเหี้ยมเกรียม “ฉันมี 'ของขวัญ' สุดพิเศษมาฝากเมียรักของแก... หวังว่าเธอคงจะชอบความลับที่ฉันเพิ่งขุดเจอเกี่ยวกับอดีตของครอบครัวเธอนะ” คีรินทร์รีบพุ่งตัวออกไปที่หน้าห้อง มือหนาคว้าปืนพกเตรียมพร้อม หากเขารู้ดีว่าหากเปิดประตูออกไป... เกมที่เขาสร้างไว้จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปในพันธนาการแห่งรักครั้งนี้กับวริศร์วิสกี้นะครับ