ความสัมพันธ์ที่ถูกแอบซ่อน

ความมืดมิดที่กลืนกินเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุง ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเงาร่างของคนที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า นัยน์ตาดุดันของคีรินทร์วาวโรจน์ขึ้นท่ามกลางความสลัว ท่ามกลางเสียงสายฝนที่สาดซัดกระหน่ำกระจกใสบานยักษ์ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่กำลังโกรธเกรี้ยว หัวใจของนับดาวเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความใกล้ชิดในความมืดทำให้สัมผัสทุกตารางนิ้วระหว่างเธอกับเขายิ่งเด่นชัดขึ้นจนน่าตื่นกลัว ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับซอกคอระหงทำเอาสติที่เคยมีกระเจิดกระเจิง "คิดจะหนีไปไหน... หึ นับดาว" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความเยียบเย็นและแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม มือหนาของมาเฟียหนุ่มรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แรงกดดันจากร่างกำยำแผ่ซ่านเข้ามาในความมืด ราวกับกรงขังอันทรงอำนาจที่ต่อให้เธอมีปีกก็บินหนีไม่พ้น "ปล่อยค่ะ... เอ๊ย ปล่อยฉันนะคีรินทร์ ไฟดับแบบนี้คุณควรจะไปเช็คระบบ ไม่ใช่มา..." นับดาวเผลอหลุดเสียงประท้วงด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกคำอย่างไร้ความปรานี จูบนั้นไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ ความดิบเถื่อนที่แฝงไว้ด้วยความหิวกระหายทำให้ร่างบางสั่นสะท้อน ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ นับดาวพยายามทุบไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่ยิ่งขัดขืน แรงกดดันจากวงแขนแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นราวกับงูเหลือมที่กำลังรัดเหยื่อ ก่อนที่ความดื้อรั้นของเธอจะเปลี่ยนเป็นความอ่อนยวบ เมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้าอย่างจงใจ สัมผัสที่คุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนดึงดูดเธอดิ่งจมลงสู่ห้วงเสน่หาที่เขาเป็นผู้ชี้นำ คีรินทร์ผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศ แต่นัยน์ตาดุดันในความมืดกลับจ้องมองเธอด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกสิ่ง "จำเอาไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน เป็นผู้หญิงที่ซ่อนอยู่ใต้เงาของฉันคนนี้เท่านั้น นับดาว" คำประกาศิตกระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว ความวาบหวามและแรงตัณหาที่พวยพุ่งขึ้นในความมืดทำให้บทเพลงรักอันเร่าร้อนเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ เสียงครางผ่าวปะปนกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้น ร่างกายที่แนบสนิทและการประสานสอดรับกันอย่างลึกซึ้งทำให้กำแพงทิฐิของนับดาวพังทลายลงทีละน้อย เธอหลับตาลงรับเอาความสุขสมที่เขาหยิบยื่นให้อย่างจำนนต่อหัวใจตัวเอง ถึงแม้จะรู้ดีว่าสถานะ "เมียลับ" นี้มันช่างเปราะบางและสั่นคลอนเหลือเกิน ร่างบางหอบสะท้านอยู่บนเตียงกว้างในความเงียบสงบที่กลับมาเยือนอีกครั้งเมื่อพายุฝนเริ่มซาลง แสงไฟสำรองของเพนต์เฮาส์สว่างวาบขึ้นมาเผยให้เห็นหยาดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้าคมคายของคีรินทร์ เขานอนตะแคงเท้าศีรษะมองหญิงสาวที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ความสัมพันธ์ที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ นี้ กำลังสร้างรอยร้าวในใจของนับดาวทีละนิด เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้กุมชะตาชีวิต ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ถ้าวันหนึ่ง... มีคนรู้เรื่องของเราที่คุณเก็บฉันไว้แบบนี้ คุณจะทำยังไงคะคีรินทร์" คีรินทร์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนา มือใหญ่เอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้าของเธออย่างเบามือ แต่วาจาที่หลุดออกมากลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าอากาศยามค่ำคืน "ไม่มีใครกล้า... และไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์มายุ่งกับสิ่งที่ฉันเป็นเจ้าของ" เขากล่าวเสียงเรียบ "จำใส่ใจเอาไว้ นับดาว ว่าหน้าที่ของเธอมีแค่การอยู่ตรงนี้... ใต้ร่างของฉัน และรับความรักที่ฉันขีดเส้นให้เท่านั้น" คำพูดนั้นแม้จะแสดงถึงความหวงแหน แต่มันกลับทำให้นับดาวรู้สึกหนเหน็บถึงขั้วหัวใจ เธอยิ้มรับความจริงอันโหดร้ายนั้นด้วยความขมขื่น รู้ดีว่าโลกของมาเฟียไม่มีพื้นที่ให้ความรักที่เปิดเผย มีเพียงอำนาจและการครอบครอง แต่ความเงียบงันภายในห้องนอนหรูไม่ได้ดำเนินต่อไปนานนัก เมื่อเสียงสัญญาณเตือนภัยส่วนตัวของเพนต์เฮาส์ดังขึ้นแทรกความเงียบ เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังรัวติดๆ กันราวกับมีแขกไม่速之客 (ผู้ไม่ได้รับเชิญ) มาเยือนในยามวิกาล คีรินทร์ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาดุดันเปลี่ยนเป็นคมกلاปดุจใบมีดทันที เขาลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมมาสวมอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจสีหน้าตื่นตระหนกของนับดาวที่รีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกาย หน้าจออินเตอร์คอมที่ผนังห้องทำงานสว่างวาบ ภาพจากกล้องวงจรปิดชั้นล่างเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเยาะเย้ยที่คุ้นตาเป็นอย่างดีกำลังยืนถือวิสาสะกดกริ่งซ้ำๆ พร้อมกับลูกน้องนับสิบคนที่ปิดล้อมทางเข้าออกทั้งหมด รติกร... คู่ปรับตัวฉกาจที่ล่วงรู้ความลับเรื่อง "เมียลับ" ของเขาปรากฏตัวขึ้นแล้ว พร้อมกับหลักฐานชิ้นสำคัญในมือที่จะทำลายล้างทุกสิ่งที่คีรินทร์รักให้พินาศสิ้นในชั่วพริบตา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "วริศร์วิสกี้" มาโดยตลอดนะครับ