ทางเลือกสุดท้าย

คราบเขม่าดินปืนและกลิ่นอายของความตายยังคงลอยอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างชั้นบนสุดของคาสิโนหรู รติกรทิ้งรอยแผลแห่งความอัปยศไว้บนกระดานหมากรุกที่คีรินทร์เป็นผู้กำหนด แต่นับดาวรู้ดีว่า… เธอนั่นแหละคือ "เบี้ย" ตัวสำคัญที่ถูกใช้เป็นเครื่องสังเวยในสงครามประสาทครั้งนี้ กระเป๋าเดินทางใบย่อมถูกรูดซิปปิดลงด้วยมือที่สั่นเทา นับดาวมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ แววตาที่เคยอ่อนล้าบัดนี้ฉายชัดด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอยอมเป็นทาสทางอารมณ์ ยอมจำนนต่อพันธนาการสวาทที่เขาใช้ล่ามตรึงเธอไว้ด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อน แต่เธอไม่มีวันยอมเป็นเครื่องมือให้คีรินทร์ใช้เหยียบย่ำหัวใจของใคร หรือปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นจุดอ่อนที่ทำให้เขาต้องเพลี่ยงพล้ำต่อศัตรูอย่างรติกร เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตู ลมหายใจของเธอกระตุกวูบ คีรินทร์กลับมาเร็วกว่าที่คาดไว้ แกร๊ก! บานประตูเปิดผางออก ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดนิ่งที่กระเป๋าเดินทางใบเล็กบนเตียง รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก "กำลังจะไปไหน... นับดาว" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบสนฉันแต่น่ากลัวจนสันหลังวาบ คีรินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ฉันขอตัว..." เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น "ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ... เอ๊ย... ปล่อยฉันไปเถอะครับ คีรินทร์ เกมระหว่างคุณกับรติกรมันอันตรายเกินไป และฉัน... ฉันไม่อยากเป็นหมากในเกมแค้นของใครอีกแล้ว" คีรินทร์หยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือ มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือเล็กไว้ทันที แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดและหนักหน่วงจนไม่อาจดิ้นหลุด ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการจะแผดเผาความตั้งใจทั้งหมดให้มลายหายไป "หมากเหรอ?" คีรินทร์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ใครบอกเธอว่าเธอเป็นแค่หมาก แค้นของฉันกับรติกรมันเรื่องหนึ่ง แต่เธอก็คือผู้หญิงของฉัน... อีกอย่าง เธอกล้าดียังไงจะหนีไปจากอกฉัน นับดาว" สัมผัสอุ่นร้อนจากมือของเขาไล่เลื้อยขึ้นมาตามเรียวแขน ความคุ้นเคยและแรงดึงดูดอันตรายที่เคยหลอมรวมทั้งคู่เข้าด้วยกันเริ่มทำงานอย่างเงียบเชียบ หัวใจของนับดาวเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา น้ำเสียงที่แหบพร่า และแรงกดดันจากร่างกายกำยำที่โน้มเข้าหา ทำให้เข่าของเธอแทบทรุดลงตรงนั้น "ปล่อยฉันเถอะนะคีรินทร์..." เธอพยายามเบือนหน้าหนีซ่อนความหวั่นไหว แต่คางเรียวกลับถูกปลายนิ้วแข็งแกร่งเชยขึ้นบังคับให้สบตา "ถ้าฉันยังอยู่... คุณก็จะมัวแต่ห่วงหน้าพะวงหลัง รติกรมันจ้องจะเล่นงานฉันเพื่อทำลายคุณ... การที่ฉันไป คือทางเลือกเดียวที่เราต่างก็ปลอดภัย" "ปลอดภัยงั้นเหรอ?" คีรินทร์โน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากหยักลึกแทบจะแนบชิดกับใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "คิดเหว่าหนีไปแล้วจะพ้นมือฉันพ้นเหรอนับดาว? โลกใบนี้ไม่มีที่ไหนปลอดภัยสำหรับเธอทั้งนั้น ถ้านอกจากอ้อมแขนของฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและแววตาดุดันที่แฝงประกายความปรารถนาอันร้อนแรง ทำให้สมองของนับดาวขาวโพลน สัมผัสจากมือที่ลูบไล้อย่างจาบจ้วงแต่เต็มไปด้วยแรงเสน่หาเริ่มหลอมละลายเกราะป้องกันทุกอย่างที่เธอก่อขึ้น ร่างกายของเธอบิดเร้าด้วยความซ่านสยิวที่คุ้นชิน ริมฝีปากหนาฉกฉวยเข้าครอบครองกลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และบีบคั้น ดึงเธอดิ่งจมลงสู่ห้วงตัณหาที่เขาเป็นผู้ควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จ มือใหญ่สอดเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มจนเกิดเสียงครางแผ่วเบาในลำคอของหญิงสาว ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทจนแทบไม่เหลือช่องว่าง คีรินทร์ไม่ยอมให้เธอมีโอกาสได้เอ่ยคำว่าลาอีกต่อไป เขารวบร่างบางขึ้นแนบอกแล้วเหวี่ยงเธอลงบนเตียงกว้างอย่างรวดเร็ว "คืนนี้... เธอไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น นับดาว" คีรินทร์ทาบทับลงมา ร่างกายกำยำกักขังเธอไว้ใต้ร่าง แววตาดุดันฉายความเร่าร้อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ฉันจะแสดงให้เธอเห็นเองว่า... บนโลกนี้ไม่มีใครหน้าไหนแย่งเธอไปจากฉันได้ แม้กระทั่งตัวเธอเองก็ไม่มีสิทธิ์" สัมผัสที่รุกเร้าและร้อนแรงเริ่มถักทอเป็นพันธนาการแห่งความสวาทที่ไร้ทางหลีกหนี นับดาวกรีดร้องด้วยความซ่านสยิวเมื่อฝ่ามืออุ่นร้อนของเขาปลุกเร้าทุกอารมณ์ในร่างกายให้ลุกโชน ความหวานล้ำและการครอบครองอันป่าเถื่อนแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนทำให้เธอลืมสิ้นทุกเหตุผล ลืมแม้กระทั่งความตั้งใจที่จะจากไป... ทว่า... ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีรินทร์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็แผดเสียงกรีดร้องทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา คีรินทร์ชะงักเล็กน้อย ดวงตาคมกริบเหลือบไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ชื่อและเบอร์โทรเข้าที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอทำเอาขากรรไกรของมาเฟียหนุ่มขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน มันคือเบอร์ของรติกร... พร้อมกับข้อความภาพสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาโชว์หรา: ภาพห้องพักส่วนตัวของน้องชายแท้ๆ ของคีรินทร์ที่กำลังตกอยู่ในเงื้อมมือของมือปืนฝั่งตรงข้าม! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์และตัณหาในบทนี้ไปกับผมนะครับ วริศร์วิสกี้