ความลับใต้ลิ้นชัก

บรรยากาศภายในห้องสวีทหรูของคาสิโนระดับวีไอพีแปรเปลี่ยนเป็นความกดดันที่หนักอึ้งดุจพายุที่ก่อตัวกลางมหาสมุทร เสียงฝีเท้าหนักแน่นของ ‘รติกร’ ที่ก้าวเข้ามาหยุดลงห่างจากเตียงเพียงไม่กี่ก้าวเปรียบเสมือนการประกาศสงครามที่ไม่มีคำว่าปรานี คีรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาคว้าผ้าคลุมอาบน้ำสีดำมาห่อหุ้มร่างกายกำยำของตนเองอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจ้องมองผู้มาเยือนด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก นับดาวที่อยู่เบื้องหลังรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาปกปิดเรือนร่างที่ยังคงสั่นสะท้านจากห้วงอารมณ์เมื่อครู่ เธอสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสูงของชายหนุ่มข้างกาย "กฎของคาสิโนนี้คงไม่มีความหมายสำหรับแกแล้วสินะ รติกร" คีรินทร์เอ่ยเสียงเรียบ หากแต่ในทุกคำพูดกลับแฝงไว้ด้วยความอาฆาตที่พุ่งเป้าไปที่ลำคอของอีกฝ่าย รติกรหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปที่นับดาวเพียงชั่วครู่ก่อนจะวกกลับมาที่ศัตรูคู่อาฆาต "กฎน่ะมีไว้สำหรับคนธรรมดาคีรินทร์ แต่สำหรับคนที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่าง... กฎพวกนั้นก็เป็นได้แค่กระดาษชำระที่ใช้ทิ้ง" เขาก้าวเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว "โดยเฉพาะเมื่อความลับที่แกซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักโต๊ะทำงานตัวนั้น กำลังจะกลายเป็นจุดจบของไอ้มาเฟียจอมปลอมอย่างแก" คำว่า 'ลิ้นชัก' ทำให้กล้ามเนื้อทั่วร่างของคีรินทร์กระตุกวูบ สายตาที่เคยเยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดที่ยากจะควบคุม เขาพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อรติกรอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ติด "อย่าคิดจะแตะต้องสิ่งที่อยู่ตรงนั้น ถ้าแกยังอยากเห็นตะวันขึ้นในวันพรุ่งนี้!" "แกกลัวหรือคีรินทร์?" รติกรกระตุกยิ้มอย่างผู้มีชัย "ความลับที่แกอุตส่าห์ฝังกลบไว้กับศพของ... อ้อ! ฉันคงพูดไม่ได้สินะ เดี๋ยวแม่สาวน้อยคนนี้จะช็อกจนหัวใจวายตายไปเสียก่อน" นับดาวนั่งตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความลับที่คีรินทร์ปกปิด... ความมืดมิดที่เขาไม่เคยเผยให้เธอเห็น มันคืออะไรกันแน่? คีรินทร์เหวี่ยงร่างของรติกรออกไปให้พ้นทางด้วยแรงโมโหที่พุ่งพล่าน "ออกไปจากห้องของฉัน เดี๋ยวนี้!" "ได้... ฉันจะไป แต่จงจำไว้คีรินทร์ ของขวัญที่ฉันฝากไว้ในลิ้นชักนั่น มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของนรกที่แกจะต้องชดใช้" รติกรทิ้งท้ายด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนทรมานและลมหายใจหอบถี่ของทั้งสองคนที่ยังอยู่ในห้อง คีรินทร์ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองนับดาว แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย มันเป็นความว่างเปล่าที่ทำให้นับดาวรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก "คุณ... คุณซ่อนอะไรไว้คะ" เธอถามเสียงสั่น แม้จะรู้ว่าไม่ควรยุ่งเรื่องของเขา แต่มันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความน่ากลัวที่คืบคลานเข้ามา ชายหนุ่มไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาใกล้แล้วใช้ฝ่ามือหนาเชยคางหญิงสาวขึ้น สัมผัสนั้นไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเคย แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยความสับสน "อย่าถามในสิ่งที่เธอไม่มีวันรับมือไหว นับดาว... บางความลับน่ะ การไม่รู้ความจริงอาจจะเป็นความเมตตาที่สุดที่ฉันมอบให้เธอได้" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าสวยหวาน คีรินทร์ไม่รอช้าที่จะบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน รสจูบในครั้งนี้ไม่ได้นุ่มนวลชวนฝัน แต่มันเป็นความดิบเถื่อนที่แฝงไปด้วยความกังวลและตัณหาที่ต้องการจะครอบครองให้มากที่สุด ราวกับจะใช้สัมผัสนี้เพื่อยืนยันว่านับดาวยังคงเป็นของเขา... และเขาจะไม่มีวันปล่อยให้ความลับนั้นทำลายเธอกับเขาไปได้ "คุณคีรินทร์... อื้อ!" ร่างบางถูกดึงเข้าหาจนอกอวบอิ่มแนบชิดกับแผงอกแกร่ง มือหนาสอดประสานเข้ากับกลุ่มผมหนานุ่ม บดบังทัศนียภาพรอบข้างจนเหลือเพียงความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของห้อง เขาสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างหิวกระหาย สลับกับการขบเม้มริมฝีปากนุ่มอย่างรุนแรงจนรสคาวเลือดจางๆ ปะปนไปกับความเสน่หา ในห้วงอารมณ์ที่กำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด คีรินทร์ผละออกมาเพียงเล็กน้อย ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนา "คืนนี้... จะไม่มีความลับอะไรมาขวางเราได้ ทั้งตัวเธอ และหัวใจของเธอ ต้องเป็นของฉัน... ตลอดไป" เขากดจูบลงที่ซอกคอหอมกรุ่นอีกครั้งก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขนแล้วก้าวไปยังเตียงกว้าง ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะวางเธอนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความที่เด้งขึ้นหน้าจอเป็นภาพถ่ายใบหนึ่ง... ภาพถ่ายในวันวาน... ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายนับดาวอย่างน่าประหลาด กำลังยืนยิ้มอยู่เคียงข้างคีรินทร์ที่หน้าหลุมศพปริศนา! นับดาวเห็นภาพนั้นเข้าพอดี ร่างกายของเธอชาวาบไปทั้งตัวเมื่อเห็นชื่อที่สลักบนหลุมศพนั้น... มันไม่ใช่ใครอื่นเลย แต่มันคือชื่อของมารดาเธอที่เสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดไปพร้อมกับตัวละครของผมนะครับ