สัญชาตญาณสัตว์ป่า

ความจริงที่สลักอยู่บนแผ่นหินเย็นเฉียบเบื้องหน้า ยังคงกรีดลึลงไปในขั้วหัวใจของนับดาวราวกับคมมีดที่อาบยาพิษ ชื่อของมารดาผู้ล่วงลับเมื่อสิบปีก่อน ปรากฏเด่นหร่าท่ามกลางความเงียบงันของคฤหาสน์ตระกูลคีรินทร์ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือปมปริศนาที่ถูกถักทอขึ้นด้วยความลับอันดำมืด โดยมีผู้ชายใจร้ายที่ยืนอยู่เบื้องหลังความหวาดกลัวของเธอทั้งหมดเป็นผู้กุมคำตอบ "มองอะไรอยู่หรือครับ... คนสวย" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังกระซิบอยู่ข้างใบหู พร้อมกับท่อนแขนแข็งแกร่งที่ตวัดเข้าโอบรอบเอวคอดกิ่วของเธออย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนกายของนับดาวลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย กลิ่นกายบุรุษปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเยียบเย็นของอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวคีรินทร์ ทำให้พื้นที่รอบตัวเธอดزแคบลงจนแทบหายใจไม่ออก นับดาวสะดุ้งสุดตัว เบี่ยงกายหลบสัมผัสอุกอาจนั้นทันที ดวงตากลมโตที่คลหน่วยด้วยหยาดน้ำใสหวาดระแวงหันกลับไปมองเจ้าของอ้อมแขน เธอยังคงเห็นภาพป้ายหลุมศพของแม่ติดตา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดผสมผสานกับความโกรธเกรี้ยวที่พยายามกดเก็บไว้ "อย่ามาแตะต้องฉัน... ปล่อย!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน ร่างบางพยายามดึงดันออกจากการเกาะกุม แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลได้ คีรินทร์ไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย เขากลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม "หึ... ปีกกล้าขาแข็งขึ้นเยอะนี่นับดาว กล้าสั่งฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีหรี่ลงเล็กน้อยอย่างพิจารณา เขาสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาคู่สวยนั้น ความหวาดกลัวที่เคยมีมันถูกแทนที่ด้วยความชิงชังอย่างปิดไม่มิด และนั่นทำให้กรามหนาขบเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว ทว่า ก่อนที่บทสนทนาอันตึงเครียดจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่สามที่ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลง "อ้าว... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของพวกคุณสินะครับ" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก รติกร ศัตรูทางธุรกิจตัวฉกาจของคีรินทร์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว สายตาคมปลาบของนักธุรกิจหนุ่มกวาดมองนับดาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจอย่างเปิดเผย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่ฉาบด้วยความเย่อหยิ่ง คีรินทร์หุบยิ้มทันที รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังถูกล้ำอาณาเขต เขาดึงนับดาวมาหลบไว้ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของทันที นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นอย่างง่ายดาย "รติกร... แกกล้าดียังไงถึงเดินเข้ามาเหยียบเขตบ้านฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเยือกเย็นราวกับอยู่ในห้องแช่แข็ง "อย่าใจร้อนนักเลยครับคุณคีรินทร์ ผมก็แค่นั่งรถผ่านแถวนี้ แล้วบังเอิญเห็นคุณกับ... เอ่อ ผู้หญิงคนนี้ยืนอยู่ เลยแวะเข้ามาทักทายในฐานะเพื่อนร่วมวงการธุรกิจเท่านั้นเอง" รติกรไหล่ง์เข้าหากันอย่างไม่ยี่หรา สายตาเจ้าเล่ห์ยังคงเหลือบมองเลยผ่านไหล่กว้างของคีรินทร์มายังนับดาวที่ยืนตัวเกร็งอยู่ด้านหลัง "ไม่คิดเลยนะครับว่าคนดิบเถื่อนอย่างคุณ จะมีรสนิยมเลี้ยงนกน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มไว้ในกรงทองแบบนี้... ดูท่าทางเธอกำลังตกใจกลัวคุณอยู่นะครับ ให้ผมช่วยพาเธอกลับไปส่งข้างนอกดีไหมล่ะ" คำพูดเย้าแหย่ที่เจือด้วยความท้าทาย ทำให้เส้นความอดทนของคีรินทร์ขาดผึ่งทันที หมับ! มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อของรติกรอย่างแรงจนร่างของคู่ปรับเซถลาเข้ามาประชิด แรงบีบที่เต็มไปด้วยโทสะทำให้รติกรต้องหุบยิ้มลงทันที ขณะที่คีรินทร์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ดุดันและเหี้ยมเกรียมที่สุด "ถ้ารักษาชีวิตห่วยๆ ของแกไว้ไม่ได้ ก็ไสหัวออกไปจากอาณาเขตของฉันซะ ก่อนที่ฉันจะส่งศพแกกลับไปให้ตระกูลดูต่างหน้า... จำใส่สมองเอาไว้ รติกร ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ!" นับดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับความป่าเถื่อนและคำประกาศิตนั้น ร่างกายของเธอชาวาบไปหมด ไม่ใช่เพราะความกลัวรติกร แต่เป็นเพราะความหวาดหวั่นต่อความดิบเถื่อนของคนที่ประกาศตัวเป็นเจ้าของเธออย่างหน้าตาเฉย รติกรหัวเราะในลำคอเบาๆ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ลำคอของตนเองตกอยู่ในกำมือของมารร้ายอย่างคีรินทร์ เขายกมือขึ้นปัดป่ายเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะปรายตามองนับดาวด้วยแววตาที่มีเลศนัยลึกซึ้ง "ระวังตัวไว้ให้ดีก็แล้วกันนะครับคุณคีรินทร์ ของรักของหวง... ถ้ายิ่งหวงมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งพังง่ายเท่านั้นแหละ" รติกรทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไปอย่างไม่รีบร้อน ทิ้งให้ความเงียบงันอันหนักอึ้งโรยตัวลงปกคลุมพื้นที่ตรงนั้นอีกครั้ง ทันทีที่แผ่นลับของรติกรลับตาไป คีรินทร์ก็หันขวับกลับมาหาร่างบางที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า ความหึงหวงและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าจนพุ่งพล่านทำให้เขาไม่อาจควบคุมสติของตัวเองได้อีกต่อไป พรึบ! ร่างบางถูกกระชากเข้าหาอกแกร่งอย่างไร้ความปรานี แรงปะทะทำให้ลมหายใจของนับดาวสะดุดกレイ นัยน์ตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและโทสะอันร้อนแรง "ปล่อยนะ... คนบ้า!" นับดาวทุบอกแกร่งอึกใหญ่ แต่แรงของเธอมันช่างเบาหวิวราายกับสายลมสำหรับเขา "เมื่อกี้มันมองเธอด้วยสายตาแบบไหน เธอก็รู้ใช่ไหม..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ขณะที่มือหนาอีกข้างเลื่อนลงมาตรึงสะโพกมนให้แนบชิดกับกายแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง "กล้าดียังไงถึงยืนให้มันมอง ตั้งใจจะยั่วให้มันมาแย่งเธอไปจากฉันอย่างนั้นสินะ นับดาว!" "ฉันเปล่า... คุณมันบ้า อำมหิต ป่าเถื่อนที่สุด!" "ใช่... ฉันมันป่าเถื่อน และเธอกำลังทำให้สัตว์ป่าตัวนี้คลั่งจนแทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวแล้วรู้ตัวบ้างไหม!" สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากร้อนผ่า่วก็ก้มลงประกบปิดเรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ส่งเสียงประท้วงใดๆ อีก สัมผัสดุาดดิบ เถื่อน และเปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้นกระชากวิญญาณของหญิงสาวให้ล่องลอย ความหึงหวงเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่แผดเผาทั้งสองร่างให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในความมืดมิดของค่ำคืนนั้น ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนทำให้เรียวขาของนับดาวอ่อนยวบลงจนแทบยืนไม่อยู่ หากไม่มีท่อนแขนแข็งแกร่งที่โอบรัดเอวบางเอาไว้ เธอคงทรุดลงไปกองกับพื้นหญ้าแล้ว มือหนาลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าอย่างเร่าร้อน ปลุกเร้าอารมณ์สวาทที่ซ่อนเร้นให้ตื่นขึ้นตามสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ ท่ามกลางความหวาดกลัวและความลุ่มหลงที่พันธนาการพวกเขาทั้งสองไว้ด้วยกันอย่างไม่มีทางดิ้นหลุด ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากหนาผละออกจากรสจูบอันดูดดื่มเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอด คีรินทร์ก็กระซิบชิดใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของนับดาวเย็นเฉียบลงทันที "จำใส่ใจไว้ซะนับดาว... ต่อให้แม่ของเธอฟื้นคืนชีพขึ้นมาตอนนี้ ก็ไม่มีวันพรากเธอไปจากเงื้อมมือของฉันได้... แม้แต่คนเดียว!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์นี้ด้วยกันนะครับ *วริศร์วิสกี้*