รสสัมผัสที่คาดไม่ถึง

กลิ่นอายจางๆ ของนิโคตินผสมผสานกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโน ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศความตึงเครียดผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย คีรินทร์ยืนทอดสายตามองออกไปเบื้องล่างผ่านกระจกนิกร้าสีชา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับแผ่รังสีความดุดันและอำนาจที่กดทับทุกลมหายใจ ในขณะที่นับดาวนั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท มือเรียวบางทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ความเงียบงันภายในห้องสร้างแรงกดดันมหาศาล จนกระทั่งร่างสูงหมุนตัวกลับมา สายตาดุดันคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองหญิงสาวราวกับสัตว์ป่ากำลังรอตะครุบเหยื่อ รติกรศัตรูตัวฉกาจกำลังเคลื่อนไหว และนับดาวคือจุดอ่อนเดียวที่มันจ้องจะทำลาย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็คือหมากตัวโปรดที่เขาไม่มีวันยอมให้ใครแตะต้อง "เงยหน้าขึ้นมามองผม, นับดาว" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยสั่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขามจนร่างบางสะดุ้ง นับดาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความหวาดหวั่น เจือความดื้อรั้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ เธอกัดริมฝีปากแน่นเมื่อเห็นเขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ชายหนุ่มทิ้งน้ำหนักตัวลงนั่งคุกเข่าลงเบื้องหน้าเธอ มือหนาเอื้อมออกไปเชยคางมนขึ้นอย่างถือวิสาสะ "กลัวผมขนาดนั้นเชียวหรือ..." คีรินทร์เอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสที่มีคราบน้ำตาจางๆ "คุณคีรินทร์ต้องการอะไรจากฉันอีกคะ... ฉันตกเป็นเครื่องมือของเกมคุณแล้วไม่ใช่หรือไง" นับดาวเค้นเสียงตอบโต้ แม้ข้างในจะสั่นสะท้านยามเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาไล้ผ่านผิวแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ไร้ซึ่งความรุนแรงแต่นุ่มนวลอย่างไร้ที่ติ ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ คีรินทร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น มือหนาเลื่อนลงมาโอบประคองเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น ไออุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนแทบหลอมละลายความแข็งกร้าวที่เธอก่อกำแพงไว้ทั้งหมด "เครื่องมืออย่างนั้นหรือ..." มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ แต่แววตากลับลึกล้ำจนยากจะคาดเดา "ถ้าผมมองเธอเป็นแค่เครื่องมือ ป่านนี้เธอคงไม่ได้มานั่งหายใจอยู่ตรงนี้หรอก, นับดาว" ก่อนที่หญิงสาวจะได้ทันโต้แย้ง ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดเรียวปากอิ่มทันที ไม่มีช่องให้ปฏิเสธ สัมผัสแรกเริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจดั่งเช่นเคย แต่ทว่า... ท่ามกลางความร้อนแรงที่แผดเผา คีรินทร์กลับแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนอย่างประหลาด ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเชื่องช้า ราวกับต้องการสำรวจและปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำของเธอไปพร้อมๆ กัน นับดาวครางแผ่วในลำคอ ร่างกายที่เคยขัดขืนค่อยๆ อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง มือเรียวที่เคยกำแน่นเปลี่ยนมาขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว รสจูบที่ลึกซึ้งและเต็มไปด้วยเสน่หาอันตรายนี้กำลังดึงเธอดิ่งลงสู่ห้วงตัณหาที่เขาเป็นผู้ชักใยอย่างไม่รู้ตัว คีรินทร์ผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่หน้าผากของเขายังคงแนบชิดอยู่กับหน้าผากมน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกัน แววตาของมาเฟียหนุ่มเวลานี้ไม่มีความดิบเถื่อนหลงเหลืออยู่ มีเพียงความปรารถนาล้นปรี่และความหวงแหนที่ถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือก "จำไว้... นับดาว" เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมใบหู พร้อมกับมือหนาที่เลื่อนต่ำลงมาลูบไล้แผ่นหลังเรียบเนียนภายใต้ร่มผ้า ปลุกเร้าอารมณ์สวาทให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง "เธอเป็นของผม... ห้ามมองใคร ห้ามคิดหนีไปไหนเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ผมอาจจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า... แม้กระทั่งตัวเธอเอง" บรรยากาศในห้องกลับมาร้อนระอุขึ้นอีกครั้งด้วยแรงอารมณ์ ทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเงาความมืดและอันตรายที่รายล้อม บทเพลงรักอันเร่าร้อนและบีบคั้นดำเนินไปอย่างไร้ขีดจำกัด ทุกสัมผัส รสจูบ และหยาดเหงื่อ คือพันธนาการที่ล่ามโซ่หัวใจทั้งสองดวงไว้ด้วยกันอย่างไม่มีวันหลุดพ้น ทว่า... ในขณะที่ห้วงเวลากำลังเคลิบเคลิ้มถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีรินทร์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกลับแผดเสียงกรีดร้องทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจแต่ก็ยอมผละออกจากร่างบางช้าๆ เขากดรับสายด้วยใบหน้าบึ้งตึง ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินรายงานจากปลายสาย "นายครับ... ลูกน้องของเราที่เฝ้าโกดังสินค้าโซน C แจ้งว่า ระบบรักษาความปลอดภัยถูกแฮก และ... รติกรกำลังบุกเข้าไปพร้อมคนครึ่งกองร้อยครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนและบิดเบี้ยวนี้ด้วยกันนะครับ