รอยยิ้มแรกของปีศาจ

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้าคละกับความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโน คีรินทร์ในยามนี้ไม่ได้มีสภาพเป็นเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลผู้สวมเกราะเหล็กป้องกันตัวจากโลกภายนอกอย่างที่ใครต่อใครเคยเห็น เสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดกระดุมออกถึงสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยแผลเป็นจากอดีตอันโชกโชน และที่สำคัญที่สุดคือแววตาคู่นั้น—แววตาที่สั่นไหวราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ นับดาวหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานมหึมา ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว ความตึงเครียดจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อคืนยังคงแขวนลอยอยู่ในอากาศ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบไม่ใช่ความหวาดกลัวต่อศัตรูอย่างรติกร หากแต่เป็นความเปราะบางที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้ "คุณคีรินทร์..." เสียงของเธอนุ่มนวลและเจือไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบที่มักจะใช้กด ให้อารมณ์ และพิพากษาคนอื่นอย่างไร้ความปรานี ในยามนี้กลับฉายประกายความเหนื่อยล้าอย่างแท้จริง เขาไม่ได้เอ่ยปากไล่เธอเหมือนเช่นเคย มือหนายกขึ้นลูบใบหน้าตัวเองช้าๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เป็นลมหายใจที่แบกรับความกดดันนับล้านตันไว้บนบ่า "ออกไปซะ นับดาว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง "ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนใจอ่อนอย่างเธอ" "ถ้าฉันใจอ่อนจริง ฉันคงหนีกลับห้องไปตั้งแต่คุณเริ่มทำตัวเผด็จการใส่ฉันแล้วล่ะค่ะ... อ้อ, ขอโทษที ฉันหมายถึง *ครับ*" นับดาวเผลอหลุดคำพูดที่เคยชินออกไป แต่เธอก็ไม่ได้ถอยหนี เธอกล้าก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นกายเฉพาะตัวของคีรินทร์ผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ปลุกเร้าประสาทสัมผัสของเธออย่างรุนแรง คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มักจะปรากฏบนมุมปากของเขาในยามเยาะเย้ยโลกใบนี้ถูกฉาบขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันช่างดูโดดเดี่ยวและน่าเวทนาเสียจนนับดาวรู้สึกเจ็บแปลบในอก "เธอไม่เข้าใจหรอก..." คีรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำเคลื่อนไหวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วดุจเสือร้าย แต่มันไร้ซึ่งการคุกคาม มีเพียงความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้กำแพงอันหนาทึบ "โลกที่ฉันอยู่ ไม่มีที่ว่างให้ความอ่อนแอ... รติกรมันจ้องจะเล่นงานทุกอย่างที่ฉันรัก และถ้าวันหนึ่ง... ฉันปกป้องเธอไม่ได้ เธอก็จะกลายเป็นเหยื่อชิ้นแรกที่มันจะฉีกเป็นชิ้นๆ" "แล้วใครบอกว่าฉันต้องการให้คุณปกป้องอยู่ฝ่ายเดียวล่ะคะ?" นับดาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว "ฉันอาจจะไม่มีอำนาจ ไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ หรือเงินทองมากมายเหมือนคุณ แต่ฉันก็มีหัวใจ... และหัวใจดวงนี้มันก็เลือกที่จะยืนอยู่ตรงนี้ ข้างๆ ผู้ชายดิบเถื่อนอย่างคุณ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงกลางใจของคีรินทร์ นัยน์ตาคมเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ใต้กองเพลิงแห่งความแค้นมาตลอดชีวิต ค่อยๆ ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาทีละน้อย ความรู้สึกที่เรียกว่า "การถูกรัก" และ "การมีตัวตนเพื่อใครสักคน" รอยยิ้มแรกของปีศาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะหยัน ไม่ใช่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่มันคือรอยยิ้มที่แท้จริง—รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา อ่อนโยน และอันตรายถึงชีวิตในเวลาเดียวกัน "เธอช่างกล้าหาญเสียจริง... เด็กน้อย" เสียงกระซิบนั้นชิดริมใบหู จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวแก้มของเธอทำให้ขนลุกซู่ ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาจับท้ายทอยของนับดาวรั้งเข้าไปหา ตัวเธอถูกดึงเข้าสู่อ้อมอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและพลังอำนาจที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่ง แต่สัมผัสที่เขามอบให้เธอกลับนุ่มนวลและโหยหาอย่างถึงที่สุด ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้การลังเล รสจูบเริ่มต้นด้วยความนุ่มนวลราวกับการขออนุญาต ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ดุเดือด และเรียกร้องสิทธิ์อย่างเอาแต่ใจ นับดาวสะท้านเฮือก มือเรียวเผลอขยุ้มเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายที่อ่อนระทวย ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก รสชาติของไวน์แดงผสมผสานกับรสจูบอันดุดันทำให้โลกทั้งใบหมุนคว้าง ความตึงเครียด ความหวาดกลัว และความอัดอั้นทั้งหมดถูกหลอมรวมให้กลายเป็นเพลิงสวาทที่ลุกโชนขึ้นกลางห้องทำงานมืดทึบ คีรินทร์ประคองร่างบางให้แนบชิดติดกับผนังห้องอย่างไร้ช่องว่าง ฝ่ามือใหญ่วาดลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านสร้างความซ่านสยิวจนนับดาวต้องส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ความปรารถนาอันดิบเถื่อนถูกปลุกเร้าให้ตื่นขึ้นตามสัญชาตญาณของนักล่าและเหยื่อที่ยินยอมพร้อมใจ เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดรอยรักสีจางเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยความเร่าร้อน นับดาวแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว สมองของเธอขาวโพลนไร้ซึ่งความคิดอื่นใดนอกจากสัมผัสจากผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า "ค... คีรินทร์..." เธอครางชื่อเขาออกมาอย่างขาดห้วย เมื่อมือหนาเลื่อนต่ำลงมาสัมผัสกับสะโพกผายและบีบเคล้นอย่างหนักหน่วงเพื่อระบายความต้องการที่พุ่งสูงถึงขีดสุด ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากลำคอระหง ดวงตาของเขาฉายแววดิบเถื่อนและลึกล้ำราวกับห้วงเหวลึกที่พร้อมจะดึงเธอให้ดิ่งลงไปพร้อมกัน ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยริมฝีปากบวมเจ่อของเธอเบาๆ ด้วยความหลงใหล "เธอทำให้ฉันเสพติดเธอนับดาว... และฉันไม่มีวันปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแย่งเธอไปจากฉันเด็ดขาด" เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก ก่อนจะเตรียมมอบบทรักที่ร้อนแรงและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมให้แก่เธอในความมืดมิดของค่ำคืนนี้ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะทาบทับลงมาอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาขัดจังหวะอย่างรุนแรงและไร้มารยาท ตามด้วยเสียงเปิดประตูผางเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของชายในชุดสูทสากลราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาคมกริบมองภาพคนทั้งคู่ที่กำลังแนบชิดกันด้วยความขบขัน "ขออภัยที่ขัดจังหวะเวลาสวีทนะครับ... ท่านคีรินทร์" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่คีรินทร์และนับดาวไม่คาดคิดว่าจะกล้าเหยียบเข้ามาถึงถ้ำเสือแห่งนี้ รติกรยืนอยู่ตรงนั้น... พร้อมกับปืนในมือที่เล็งตรงมายังศีรษะของคีรินทร์พอดี! --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์และตัณหาในบทนี้ไปกับผมนะครับ วริศร์วิสกี้