ความเปราะบางของคนแข็งแกร่ง

หยดเลือดสีเข้มที่ซึมผ่านผ้าพันแผลสีขาวสะอาด คือเครื่องยืนยันชั้นดีว่า "ความตาย" ไม่เคยอยู่ไกลเกินกว่าเอื้อมถึงสำหรับคนอย่างคีรินทร์ รติกรส่งหมาล่าเนื้อมาฝากฝังรอยแผลไว้บนต้นแขนของเขาเมื่อคืนนี้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้จอมอิทธิพลผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครต้องขมวดคิ้วมุ่น สิ่งที่กำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาในยามวิกาลเช่นนี้ กลับเป็นสายตาของหญิงสาวที่นั่งอยู่ปลายเตียง นับดาวไม่ได้เอ่ยคำตัดพ้อใดๆ สักคำ ทว่าความเงียบงันของเธอกลับหนักอึ้งเสียยิ่งกว่ากระสุนปืนนับร้อยนัด "ทำไมไม่ไปนอน..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบในห้องนอนกว้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นบุหรี่ราคาแพง "ถ้าฉันนอนแล้วคุณตายคาเตียงขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบชีวิตฉันล่ะครับ... คีรินทร์" นับดาวสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแววตาสั่นระริก เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มช้าๆ มือเรียวบางถืออ่างน้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็กเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบุรุษผู้ทรงอำนาจที่กำลังนั่งถอดเสื้อเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นรอยสักมังกรและบาดแผลฉกรรจ์ คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวตวัดมองใบหน้าหวานที่ฉายแววดื้อรั้น เขาเกลียดความอ่อนแอ และไม่เคยอนุญาตให้ใครเห็นรอยร้าวในโครงสร้างอำนาจของตัวเอง แต่กับผู้หญิงคนนี้... กำแพงเหล็กที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตกลับเริ่มสั่นคลอนอย่างน่าหงุดหงิด "เธอคิดว่าคนอย่างฉันตายง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง นับดาว" เขาเอ่ยเสียงพร่า มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอเบาๆ บังคับให้ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาสีสนิมที่เต็มไปด้วยเพลิงอารมณ์ดิบเถื่อน "ฉันผ่านมาเยอะกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ รอยแผลแค่นี้... มันไม่ทำให้ฉันล้มหรอก" "แต่ฉันเหนื่อย..." นับดาวหลุดปากพูดออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองเขาตรงๆ "ฉันเหนื่อยที่ต้องมานั่งลุ้นว่าพรุ่งนี้คุณจะยังมีลมหายใจอยู่ไหม เหนื่อยที่ต้องอยู่ในโลกมืดๆ ของคุณ... คีรินทร์ ทำไมคุณต้องใช้ความรุนแรงแก้ปัญหาตลอดด้วย ทำไมคุณถึงไม่ยอมปล่อยมือจากวังวนพวกนี้สักที" คำถามนั้นเปรียบเสมือนชนวนระเบิดที่จุดประกายความอัดอั้นตันใจที่คีรินทร์เก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นมานานปี ร่างสูงใหญ่ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้บาดแผลที่แขนจะทำให้เขาเจ็บแปลบจนกล้ามเนื้อกระตุก แต่แรงดึงดูดอันป่าเถื่อนกลับพุ่งเข้าโอบกอดร่างบางไว้ในทันที พรึบ! ร่างของนับดาวถูกรวบเข้าหาอกแกร่งอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นเลือดจางๆ และแอลกอฮอล์โชยเข้าปะทะนาสิกจนเธอแทบหายใจไม่ออก คีรินทร์ก้มลงซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนเธอกายสะท้าน "เธอคิดว่าฉันอยากอยู่ในนรกนี่เหรอ... นับดาว" น้ำเสียงที่ลอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและรอยแผลเป็นในอดีตที่ไม่มีใครล่วงรู้ มันไม่ใช่เสียงของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ แต่มันคือเสียงของเด็กชายคนหนึ่งที่เคยถูกทอดทิ้งในความมืดมิด นับดาวชะงักงัน ร่างกายที่เคยคิดจะขัดขืนค่อยๆ อ่อนปวกเปียกเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าวของเขา มือใหญ่ที่เคยถืออาวุธปลิดชีพคน ตอนนี้กลับเอื้อมมากุมมือเธอไปทาบไว้เหนืออกด้านซ้าย ตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้นกระหน่ำรัวรากลองศึก "พ่อแม่ฉันตายต่อหน้าต่อตาในวันที่ฉันอายุแค่สิบขวบ ลูกน้องหักหลัง อาณาจักรที่ฉันสร้างต้องแลกมาด้วยเลือดและคราบน้ำตาของคนรอบตัว... ฉันไม่รู้จักความรัก นับดาว ฉันรู้จักแต่การฆ่าเพื่อความอยู่รอด" คีรินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอดวงตาคู่คมแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสที่ถูกกลั้นไว้ด้วยศักดิ์ศรี "ตั้งแต่วันที่ฉันก้าวขึ้นมาเป็นใหญ่ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ฉันในฐานะมนุษย์... มีแต่คนอยากฆ่าฉัน หรือไม่ก็อยากได้เงินของฉัน" น้ำตาของมาเฟียผู้ไร้หัวใจ... สิ่งที่นับดาวไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้ มันร่วงเผาะลงบนหลังมือของเธอ ร้อนผ่าวราวกับเปลวไฟที่แผดเผาหัวใจดวงน้อยจนหลอมละลาย ความโกรธเคืองและความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเวทนาและแรงปรารถนาลึกซึ้งที่โถมเข้าใส่จนต้านไม่ไหว "คีรินทร์..." เธอกระซิบชื่อเขาแผ่วเบา ยกมือขึ้นโอบรอบลำคอหนา นิ้วเรียวสอดเข้ากับกลุ่มผมสีดำสนิทอย่างปลอบประโลม สัมผัสอ่อนโยนนั้นเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชะโลมใจในทะเลทรายอันแห้งแล้ง คีรินทร์คำรามต่ำในลำคอด้วยความโหยหาที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาบนกลีบปากนุ่มของนับดาวทันทีโดยไม่มีการลังเล จูบครั้งนี้ไม่ใช่การรุกรานด้วยอำนาจดิบเถื่อนเช่นทุกครั้ง หากแต่มันเต็มไปด้วยความเปราะบาง ความเวิ้งว้าง และความโหยหาที่จะยึดเหนี่ยววิญญาณอันแตกสลายของเขาไว้กับร่างของหญิงสาวตรงหน้า ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย นับดาวเผยริมฝีปากต้อนรับสัมผัสวาบหวามนั้นอย่างเต็มใจ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบหลอมละลายเป็นเนื้อเดียว เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวในความเงียบสงบยามราตรี มือหนาเลื่อนลงมาสัมผัสเอวบางผ่านเนื้อผ้าบางเบา ลูบไล้ขึ้นมาจนถึงแผ่นหลังเนียนนุ่ม ก่อนจะรวบตัวเธอล้มลงไปบนเตียงนอนกว้างด้วยกัน ร่างสูงทาบทับลงมาโดยระมัดระวังไม่ให้แผลที่แขนกระทบกระเทือน แต่น้ำหนักตัวและพละกำลังของเขาก็มากพอที่จะทำให้นับดาวตกอยู่ในพันธนาการแห่งสวาทที่ไม่มีวันดิ้นหลุด "อย่าทิ้งฉัน... นับดาว" เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนที่พรมจูบไล้ลงมาตามซอกคอขาวผ่อง สร้างความซ่านสยิวจนเธอบิดเร้าด้วยความเสียวซ่าน มือเรียวขยุ้มกลุ่มผมของเขาแน่นเพื่อระบายความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว เสื้อผ้าบนกายถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางแสงสลัวของโคมไฟหัวเตียง ผิวเนื้อนวลเนียนตัดกับรอยแผลเป็นบนเรือนร่างกำยำของชายหนุ่มสร้างภาพที่งดงามและดุดันในเวลาเดียวกัน คีรินทร์มอบสัมผัสที่ทั้งลึกซึ้งและเร่าร้อนราวกับจะชดเชยทุกความโดดเดี่ยวในอดีต ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ ทั้งดิบเถื่อน ทว่ากลับอ่อนโยนอย่างน่าประหลาดในคราวเดียวกัน นับดาวส่งเสียงครางแผ่วเบาด้วยความสุขสม ร่างกายของเธอบิดแอ่นรับทุกสัมผัสปลุกเร้าจากชายหนุ่มผู้ทรงอำนาจ ในห้วงเวลานี้ ไม่มีมาเฟีย ไม่มีหนี้แค้น ไม่มีศัตรู มีเพียงพวกเขาสองคนที่กำลังหลอมรวมวิญญาณเข้าหากันในสมรภูมิแห่งตัณหาและความรักที่บิดเบี้ยว ทว่า... ในขณะที่บทเพลงรักกำลังบรรเลงถึงจุดสูงสุด และคีรินทร์กำลังจะพานับดาวดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความสุขสมอันไร้ขอบเขตนั้นเอง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที ตามมาด้วยเสียงตะโกนจากลูกน้องคนสนิทหน้าห้องที่หน้าตาตื่นตระหนก "นายครับ! แย่แล้วครับ! คลังสินค้าโซน B ของเรา... ถูกระเบิดราบเป็นหน้ากลอง และในที่เกิดเหตุ... มีสัญลักษณ์ของรติกรทิ้งไว้ พร้อมกับภาพถ่ายของ... คุณนับดาวครับ!" คีรินทร์ชะงักก้าง ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายเสน่หาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมดุจปีศาจร้ายในพริบตาเดียว เขากัดกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน มือหนาละจากเอวบางอย่างช้าๆ ก่อนจะหันไปมองประตูห้องด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมารอบตัว นับดาวหน้าถอดสี หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์และตัณหาในบทนี้ไปกับผมนะครับ วริศร์วิสกี้