ในวันที่ความจริงปรากฏ

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของคีรินทร์อบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวาง มันไม่ใช่บรรยากาศของความหรูหรา หากแต่เป็นสนามรบที่ถูกเก็บกวาดจนเรียบกริบ ทว่าเศษซากความพินาศยังคงฝังลึกอยู่ในดวงตาคมกริบของชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ นับดาวยืนนิ่งอยู่หน้าประตู มือที่กำชายกระโปรงแน่นสั่นเทาเล็กน้อย สายตาของเธอจับจ้องไปยังกองเอกสารที่วางระเกะระกะอยู่บนพื้น—เอกสารเหล่านั้นไม่ใช่สัญญาธุรกิจ แต่มันคือรายงานการสืบสวนเกี่ยวกับ 'ชีวิตของเธอ' ทั้งหมด "เธอยังไม่ควรเข้ามาเห็นตอนนี้" คีรินทร์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นชา แต่ทว่าแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ทำไมคะ... ทำไมต้องปิดบัง" นับดาวก้าวเข้าไปใกล้ แววตาของเธอสั่นระริก "ที่คุณยอมให้รติกรเล่นงานจนเกือบสิ้นเนื้อประดาตัว... เพราะคุณกำลังย้ายสินทรัพย์ทั้งหมดเข้าชื่อฉันเพื่อคุ้มครองฉันจากหนี้แค้นพวกนั้นงั้นหรือ?" คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเข้าหาเธอช้าๆ ความดิบเถื่อนในแววตาที่เคยมีหายไปเหลือเพียงความเว้าวอนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากมาเฟียผู้ไร้หัวใจ เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา มันคือพินัยกรรมฉบับล่าสุดที่เขาเพิ่งลงนามเมื่อคืนนี้ "ความรักสำหรับคนอย่างฉันมันคือจุดอ่อน นับดาว" เขาคว้าข้อมือเธอเบาๆ ก่อนจะดึงร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของเธอปะทะกับแผงอกแกร่ง "แต่ในวันที่ฉันไม่มีอะไรเหลือ... ฉันขอแค่ให้เธอมีชีวิตที่รอดพ้นจากนรกที่ฉันสร้างขึ้น" นับดาวเงยหน้ามองคนตรงหน้า หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงบนฝ่ามือหนาที่เช็ดล้างรอยคราบเลือดจางๆ บนใบหน้าให้เธออย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความร้อนแรงที่ขัดแย้งกับความเย็นชาของสถานการณ์ "คุณมันบ้า..." เธอสะอื้น "คุณทำให้ฉันเกลียดคุณ เพื่อที่คุณจะจากไปได้ง่ายๆ โดยไม่ทิ้งภาระไว้ให้ฉันรู้สึกผิดใช่ไหม?" "คนอย่างคีรินทร์ไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีเป้าหมาย" เขากระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม กลิ่นกายของเขาที่ผสมกับความตึงเครียดกลับกลายเป็นแรงกระตุ้นชั้นดีที่ทำให้หัวใจของเธอกระตุกรัว "และเป้าหมายเดียวที่ฉันยอมแลกด้วยทุกอย่าง... คือการเห็นเธอมีความสุขในโลกที่ไม่มีฉันเป็นพันธนาการ" คีรินทร์ประทับริมฝีปากลงมาหนักหน่วง ราวกับต้องการจะฝังรอยรักนี้ไว้ให้ลึกถึงจิตวิญญาณของเธอ มันไม่ใช่จุมพิตแห่งการครอบครองเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการสารภาพรักผ่านสัมผัสที่ร้อนผ่าวและวาบหวาม รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความอาวรณ์ และความปรารถนาที่ไม่อาจดับมอด เขาอุ้มเธอขึ้นวางบนโต๊ะไม้กว้าง กวาดกองเอกสารนับล้านทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี เพราะในเวลานี้ ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าเนื้อตัวนุ่มนิ่มที่กำลังสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอดของเขา เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ปลายลิ้นร้อนลากผ่านผิวเนียนละเอียดจนนับดาวต้องจิกนิ้วลงบนไหล่กว้าง มือหนาสอดแทรกผ่านสาบเสื้อ ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างหวงแหน จังหวะลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเงามืดของห้องที่เริ่มคล้อยต่ำลงสู่ยามค่ำคืน "มองตาฉัน นับดาว..." เขาผละออกเล็กน้อย ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวย "จำไว้ว่าทุกสัมผัสที่ฉันมอบให้... คือความรักที่ฉันไม่เคยให้ใคร และจะเป็นเพียงของเธอคนเดียวไปตลอดกาล" เสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังสะท้อนอยู่ในห้องที่เงียบสงัด ความเร่าร้อนที่ก่อตัวขึ้นนั้นเป็นดั่งการปลดปล่อยพันธนาการทุกอย่างที่เคยล่ามขังหัวใจของพวกเขาไว้ ไม่มีความลับ ไม่มีคำลวง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความพ่ายแพ้ของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่ยอมสยบให้กับความรักของหญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงแค่ของเล่น ทว่า ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง เสียงปืนเก็บเสียงดัง 'ปัง' ขึ้นที่ด้านนอกประตู ตามมาด้วยเสียงพังประตูที่ทำให้คีรินทร์ต้องผลักนับดาวไปด้านหลังทันที คนของรติกรกรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ แต่สิ่งที่ทำให้คีรินทร์ชะงักไปไม่ใช่จำนวนศัตรู หากแต่เป็น 'รติกร' ที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ด้านหลัง พร้อมกับกรงขังลอยฟ้าที่บรรจุร่างของคนที่นับดาวรักที่สุดไว้ในนั้น "เล่นบทโศกกันพอหรือยังครับ คีรินทร์?" รติกรเอ่ยเสียงเย็น "ในเมื่อแกอยากเสียสละเพื่อเธอมากนัก งั้นเรามาดูกันว่า... แกจะเลือกช่วยชีวิตผู้หญิงคนนี้ หรือจะช่วยชีวิตคนที่มีค่าที่สุดของเธอที่กำลังจะตกลงไปในเหวเบื้องล่างในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้" คีรินทร์กัดฟันกรอด มือหนาคว้าปืนข้างกายขึ้นมาทันที ในขณะที่นับดาวหน้าซีดเผือดจนแทบสิ้นสติ ความจริงที่เพิ่งเปิดเผยว่าเขารักเธอมากแค่ไหน กลับกลายเป็นอาวุธที่รติกรใช้ทิ่มแทงหัวใจพวกเขาให้เจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม หวังว่าทุกท่านจะยังไม่ลืมจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไปพร้อมกับความเดือดดาลของผมนะครับ... แล้วพบกันตอนหน้าครับ!