สงครามปากกากับปากเสียง

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะใช้คานเหล็กดัดโค้งแบบนี้กับอาคารอนุรักษ์ ฉันเกรงว่าวิศวกรคนไหนเห็นก็คงอยากจะกระโดดตึกสำนักงานลงมาตายเสียตั้งแต่ชั้นสามค่ะคุณคีย์" เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้สักทองดัง *ปึก!* เรียกสายตาจากลูกค้าและพนักงานในร้านกาแฟสไตล์วินเทจริมถนนให้หันมามองเป็นตาเดียว แต่รินรดาไม่มีเวลามาสนใจมารยาทสังคมในเมื่อแบบแปลนสถาปัตยกรรมชิ้นโบแดงของเธอ กำลังถูกผู้ชายหน้านิ่งตรงข้ามวิจารณ์ด้วยสายตาเย็นชาเหมือนเธอเอาขยะเปียกมาส่งประกวด คีย์ขยับกรอบแว่นสายตา เลื่อนนิ้วเรียวยาวไปตามเส้นสายบนกระดาษไขด้วยความใจเย็นที่ชวนให้คนมองอยากจะคว้าแก้วกาแฟราดหัวเขาสักที ใบหน้าคมคายนั้นนิ่งสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ออก แต่คำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปกลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน "รสนิยมของคุณรินรดานี่... แปลกประหลาดดีนะคะ พยายามจะยัดเยียดความโมเดิร์นฉาบฉวยลงไปในโครงสร้างอายุก็ร่วมร้อยปี เหมือนเอาชุดราตรีเกาะอกไปสวมให้คุณยายทวดนั่งจิบชาในห้องรับแขก มันไม่ร่วมสมัยหรอกครับ... มันอุบาทว์ตา" "นี่คุณ!" สถาปสาวไฟแรงดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวเท้าสะเอว ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "อย่ามาเปรียบเทียบอะไรบ้าๆ นะคะ! ฉันทำการบ้านมาดีกว่าที่คุณนั่งขุดเอกสารเก่าๆ ในห้องใต้ดินเป็นเดือนเสียอีก โปรเจกต์นี้ไม่ได้ต้องการแค่ความขลัง แต่มันต้องมีชีวิต! ถ้าเราไม่ปรับให้มันใช้งานจริงได้ ใครจะบ้าเอาเงินมาลงทุนซ่อมแซม!" ร้านกาแฟที่เคยสงบเงียบพลันกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดพันธุ์อาราบิก้าคั่วกลางถูกแทนที่ด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียดที่พุ่งปะทะกันจนแทบมองเห็นเป็นประกายไฟ คีย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ดวงตาสีนิลคู่นั้นลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่ไม่แพ้กัน "เงินลงทุนไม่ใช่ปัญหา... ปัญหาคือคุณกำลังทำลายจิตวิญญาณของตึกนั้นต่างหากครับ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนรินรดาชะงักไปนิด "คุณไม่เคยเข้าใจหรอกว่าความทรงจำที่ฝังอยู่ตามซอกอิฐปูนมันมีค่าแค่ไหน เพราะคุณมองทุกอย่างเป็นแค่... ผลงานชิ้นต่อไปในพอร์ตโฟลิโอของคุณเท่านั้น" ประโยคนั้นแทงใจดำรินรดาเข้าอย่างจัง เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับอาการมือสั่นที่เกิดจากความโกรธปะปนกับความอึดอัดบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก จริงอยู่ที่เธอต้องการความสำเร็จ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ใส่ใจหัวใจของงานสถาปัตยกรรม เสี้ยววินาทีหนึ่ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมระหว่างคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงเครื่องชงกาแฟบดเมล็ดดังหึ่งอยู่ไกลๆ แต่ก่อนที่รินรดาจะได้สวนกลับด้วยประโยคที่แสบสันที่สุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเธอก็แผדเสียงกรีดร้องแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศ สถาปนิกสาวขมวดคิ้ว ปรายตามองหน้าจอแล้วกดรับด้วยความหงุดหงิด "ว่าไงคะน้องตั้ม... พี่บอกแล้วไงว่าเรื่องแบบแปลน..." *(พี่คีย์ครับ! แย่แล้ว! เอกสารประมูลโปรเจกต์โบราณที่อยู่ในตู้เซฟชั้นใต้ดิน ถูกรื้อค้นกระจัดกระจายหมดเลยครับ!)* เสียงปลายสายหอบสะท้านและตื่นตระหนกจนหลุดลอดออกมานอกลำโพง ทำให้คีย์ที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นทันที รินรดาหน้าซีดเผือด ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตาเมื่อสมองประมวลผลถึงเอกสารสำคัญชิ้นนั้น เอกสารที่หากสูญหายไปหมายถึงความล่มจมของโปรเจกต์ประมูลมูลค่าหลายร้อยล้าน รินรดาตวัดสายตากลับมามองหน้าคีย์ทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง ขณะที่ร่างสูงของบรรณารักษ์หนุ่มผุดลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาเยือกเย็นที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "เอกสารชุดนั้น... มีรหัสเปิดตู้เซฟแค่สองคน" คีย์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวโดยไม่รู้ตัว "คุณกับผม" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรัวระทึกด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนจากสงครามน้ำลาย มาเป็นเกมระทึกขวัญที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ และในจังหวะที่เهเงยหน้าขึ้นเพื่อจะปฏิเสธ ประตูร้านกาแฟกระจกใสก็ถูกผลักเปิดออกผาง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยในชุดสูทเนี๊ยบที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งกำลังใจให้กันเสมอนะคะ