เมื่อความซื่อบื้อถูกขัดเกลา

"พาย... พี่ถามว่า บรรทัดที่สبี่สิบเจ็ดในไฟล์ 'Final_Project_Secret.py' อันนี้เนี่ย น้องตั้งใจใส่ฟังก์ชันดักข้อมูลแบ็คอัพไว้ หรือว่าแค่มือลั่นพิมพ์เกินมาระหว่างเคี้ยวชานมไข่มุกกันแน่คะ?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววคาดคั้นเสียจนน่ากลัวดังขึ้น ท่าaningความเงียบสงบในห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงหัวค่ำ ภาคินในชุดเสื้อช็อปสีเข้มที่พับแขนขึ้นจนเห็นข้อศอกแกร่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้ามฉัน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสุดเนี้ยบจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตสลับกับใบหน้าของฉันที่ตอนนี้ซีดเผือดราวกับคนเสียเลือดไปสามลิตร ให้ตายเถอะ! หัวใจฉันหล่นตุบไปอยู่ที่ตาตุ่มตั้งแต่คำว่า 'Final_Project_Secret.py' หลุดออกมาจากปากเขาแล้วค่ะ! ฉันสะดุ้งเฮือก มือไม้สั่นเทาจนเกือบทำแก้วสมูทตี้อโวคาโดปั่นในมือร่วงลงไปนتاฟลอร์กระเบื้อง "เอ่อ... คือว่า... พี่ภาคินคะ! มัน... มันคือศิลปะค่ะ!" ฉันหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความพิรุธ ชักมือไม้เข้าหาตัวแล้วยิ้มสู้เสือ ทั้งที่ในใจอยากจะมุดลงไปใต้โต๊ะแล้วขุดอุโมงค์หนีไปถึงดาวอังคารเสียให้รู้แล้วรู้รอด "ศิลปะในที่นี้หมายถึง... เอ่อ... ความคิดสร้างสรรค์เชิงนามธรรมที่มนุษย์ทั่วไปอาจจะไม่เข้าใจ แต่ระบบคอมพิวเตอร์น่ะ... เข้าใจดีนะคะ! ฮ่าๆๆ..." "ศิลปะบ้าบออะไรล่ะพาย!" ภาคินถอนหายใจยาวพรืด เขาถอดแว่นสายตาออกแล้วใช้ปลายนิ้วมือนวดขมับเบาๆ ท่าทางเหนื่อยหน่ายระคนเอือมระอาทำเอาฉันห่อไหล่ด้วยความสำนึกผิด แต่เชื่อไหมคะ... แม้เขาจะทำหน้าดุใส่ฉันจนคิ้วเข้มๆ นั่นขมวดมุ่นเป็นปม แต่ใบหูข้างขวาของเขากลับขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ เสียอย่างนั้น! "น้องเล่นซ่อนโค้ดเจาะระบบฐานข้อมูลกลางของมหาวิทยาลัยไว้ในโปรแกรมคำนวณเกรดเฉลี่ยเนี่ยนะ ถ้าอาจารย์ฝ่ายปกครองตรวจเจอ พายไม่ได้แค่โดนทัณฑ์บนหรอกนะ... เตรียมตัวไปนั่งสำนึกผิดที่ห้องอธิการบดีได้เลยค่ะ" "ก็พายกลัวเกรดเฉลี่ยเทอมนี้ไม่ถึงสามจุดห้าอันเดอร์ฮาล์ฟนี่นา! พ่อกับแม่คาดหวังไว้สูงมากเลยนะคะพี่ภาคิน ถ้าเทอมนี้พายได้ต่ำกว่านี้ พายต้องถูกยึดไอפัด ยึดคอมพิวเตอร์ แล้วโดนส่งตัวกลับไปเรียนพิเศษคณิตศาสตร์ที่บ้านต่างจังหวัดแน่ๆ เลยค่ะ!" ฉันเบะปาก ทำหน้าหงิกงอด้วยความอัดอั้นตันใจ น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร ให้ตายเถอะ ยัยพายแกนี่มันตรรกะพังพินาศสิ้นดี เอาเรื่องเกรดมาอ้างเพื่อกลบเกลื่อนความผิดฐานแฮกข้อมูลเนี่ยนะ! ฉันแอบชำเลืองมองปฏิกิริยาของรุ่นพี่สุดเนี้ยบ คิดว่าเขาคงจะตวาดใส่หรือเทศนาชุดใหญ่ให้หูชาแน่ๆ แต่ทว่า... ภาคินกลับเงียบไป เขาสวมแว่นกลับเข้าไปเหมือนเดิม ดวงตาสีเข้มคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าของฉันที่กำลังจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาคู่คมที่ทอประกายความอ่อนโยนบางเบาอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน "เฮ้อ... เด็กหนอป่วนจริงๆ" เสียงถอนหายใจที่เจือรอยยิ้มจางๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปของเขา ภาคินเอื้อมมือหนามาเคาะหน้าผากฉันเบาๆ หนึ่งที "เจ็บนะคะ!" ฉันร้องประท้วงพร้อมกับยกมือขึ้นกุมหน้าผากป้อยๆ "เจ็บจะได้จำไงคะ ยัยตัวแสบ" น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดุเหมือนเก่าแล้ว กลับอบอุ่นและละมุนละไมจนหัวใจเจ้ากรรมของฉันกระตุกวูบแปลกๆ "ครั้งหน้าถ้าจะแฮกอะไร ให้ฉลาดกว่านี้หน่อย ไม่ใช่ทิ้งลายมือชื่อตัวเองไว้ในบรรทัดที่สี่สิบเจ็ดแบบโต้งๆ แบบนี้... กลัวคนอื่นเขาไม่รู้หรือไงว่าเป็นฝีมือของเด็กปีหนึ่งคณะไอทีที่ชื่อพาย?" "เอ๊ะ? พี่ภาคินหมายความว่า..." ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "พี่จะช่วยพายปิดบังเรื่องนี้เหรอคะ?" "ใครบอกว่าจะช่วย?" ภาคินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ทำเป็นตีสีหน้าขรึมกลบเกลื่อน "พี่แค่จะบอกว่า... ถ้าไม่อยากโดนรีไทร์ซะก่อน ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป หลังเลิกเรียนให้มานั่งรายงานตัวที่ห้องชมรมวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ทุกวันค่ะ พี่จะทำการ 'ขัดเกลา' ความซื่อบื้อของน้องใหม่ด้วยตัวเอง จนกว่ารอยรั่วพวกนี้จะถูกอุดจนสนิท... เข้าใจไหม?" ตึ้กตั้ก! ตึ้กตั้ก! เสียงหัวใจฉันเต้นรัวแรงจนดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้องสมุด รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์นิดๆ ของภาคินทำเอาฉันเขินจนหน้าร้อนผ่าวไปหมด ลามไปถึงใบหูที่ตอนนี้คงแดงแจ๋ไม่แพ้หูของเขาเมื่อครู่แน่ๆ นี่เขา... กำลังใจอ่อนให้ฉันแล้วใช่ไหมคะเนี่ย! ระหว่างที่เรากำลังนั่งสบตากันโดยไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มหวานเชื่อมจนมดแทบจะขึ้นหน้าจอแท็บเล็ต เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตในสมาร์ทโฟนของฉันก็ดังขึ้นแทรกขึ้นมาขัดจังหวะพอดี *'P'Khakin sent a sticker'* ฉันรีบหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว ปรากฏว่าเป็นสติกเกอร์รูปกระต่ายอ้วนกำลังนั่งกุมแก้มแดงด้วยความเขินอาย ซึ่งมันไม่เข้ากับลุควิศวกรสายเนี้ยบมาดนิ่งของเขาเลยสักนิด! ฉันอมยิ้มจนแก้มปริ รีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้ *'แหม... ส่งสติกเกอร์แบบนี้ แปลว่าแอบเอ็นดูยัยตัวแสบคนนี้เข้าแล้วล่ะสิคะรุ่นพี่?'* ทว่า... พิมพ์เสร็จยังไม่ทันได้กดส่ง ภาคินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือฉันไว้เบาๆ แววตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่ฉันด้วยความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา "ไม่ต้องพิมพ์หรอกค่ะ..." ภาคินกระซิบเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มละมุนละไมระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา "พูดต่อหน้า... ตั้งใจฟังดีๆ นะคะพาย..." ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลมหายใจสะดุดกึกลงไปทันทีเมื่อริมฝีปากหยักขยับเอื้อIนคำพูดที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน "ที่ยอมเหนื่อยตามเช็ดตามล้างเรื่องยุ่งๆ ให้... ไม่ใช่เพราะหน้าที่ของรุ่นพี่หรอกนะ..." หัวใจฉันหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มอีกรอบเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเกลี่ยไล้เบาๆ ที่หลังมือฉันอย่างทะนุถนอม พร้อมกับเสียงกระซิบกระเส่าที่ดังชัดเจนในความเงียบ "แต่เพราะพี่... ชอบเวลาที่พายอยู่ใกล้ๆ ต่างหากล่ะครับ" ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและร่วมลุ้นไปกับความรักป่วนๆ ของพี่ภาคินและน้องพายนะคะ หวังว่าจะอมยิ้มและฟินไปกับความละมุนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!