งานกิจกรรมที่ไม่มีใครยอมใคร

"บอกแล้วไงคะว่าตรงนี้ต้องขยับไปทางซ้ายอีกสามเซนติเมตร! ถ้าพี่ภาคินยังเอาแต่ยืนกอดอกทำหน้ายักษ์อยู่แบบนี้ งานคณะเราได้พังไม่เป็นท่าก่อนจะได้เริ่มเปิดซุ้มกันพอดีค่ะ!" เสียงใสๆ ของพายดังแทรกเสียงบดกระดาษลังและเสียงเลื่อยไม้ของเด็กปีหนึ่งคณะวิศวะดังสนั่นลั่นโรงยิมอเนกประสงค์ ร่างบางในเสื้อช็อปตัวโคร่งที่พับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกกำลังยืนเท้าสะเอว หน้าม้าชื้นเหงื่อลู่ปรกหน้าผาก มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตหน้าจอเขียวปี๋ที่รันโค้ดระบบลงทะเบียนซุ้มกิจกรรม ส่วนอีกมือชี้ไปยังโครงเหล็กซุ้มเกม "รหัสลับท้าไอฟาย" ที่ภาคินรับหน้าที่ดูแลความปลอดภัย คนถูกพาดพิงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท ภาคินในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทแนบเนื้ออวดกล้ามเนื้อสมส่วนตามแบบฉบับหนุ่มวิศวะปีสาม ย่อตัวลงเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าจนพายต้องผถะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนคนตัวเล็กต้องแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ "เรียกพี่ว่าพี่ภาคินเสียงดังขนาดนี้ กลัวคนอื่นเขาไม่รู้เหรอครับว่าเราตัวติดกันตั้งแต่เมื่อคืน" ภาคินโน้มใบลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจแบบที่เห็นทีไรพายก็อยากจะเอาแท็บเล็ตฟาดหน้าผากหล่อๆ นั่นสักที "ใครตัวติดกับพี่กันคะ! อย่ามามั่วซั่วเลยนะ! พายแค่... พายแค่กำลังตรวจงานในฐานะหัวหน้าฝ่ายไอทีต่างหากเล่ะ!" พายเสียงสูงปรี๊ด ใบหน้าเนียนใสเริ่มขึ้นสีแดงก่ำลามไปถึงใบหู ร้อนผ่าวจนไม่ต้องเดาก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังแสดงอาการพิรุธออกมาแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนตอนตีสองยังวนเวียนอยู่ในหัวเป็นฉากๆ ข้อความแชตที่ส่งมาว่า *"แต่เพราะพี่... ชอบเวลาที่พายอยู่ใกล้ๆ ต่างหากล่ะครับ"* แม้เจ้าตัวจะกดลบและแก้ตัวว่าเป็นระบบเอไอรวนบ้าบออะไรก็ไม่รู้ แต่สายตาพราวระยับกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของภาคินในตอนนี้มันฟ้องชัดเจนเลยว่า... เขารู้ว่าเธอใจสั่นแค่ไหน! "อ้าวๆ สองคนนั้นน่ะ! มัวแต่จ้องหน้ากันแบบนั้น ซุ้มกิจกรรมเราจะไม่เสร็จนะเว้ยพี่ภาคิน! น้องพายช่วยใช้ไม้เรียวฟาดหัวพี่รหัสสุดโหดคนนี้ทีดิ๊ น้องๆ ปีหนึ่งเขารอรับคิวลงทะเบียนกันยาวเหยียดแล้วเนี่ย!" เสียงตะโกนแซวจากเพื่อนสนิทของภาคินดังมาจากมุมห้อง เรียกเสียงหัวเราะครื้นเครงจากบรรดานักศึกษาปีหนึ่งและปีสองที่กำลังช่วยกันจัดบอร์ดนิทรรศการ พายสะดุ้งสุดตัว รีบดันอกแกร่งของภาคินให้ออกห่างแล้ววิ่งปรู๊ดไปที่โต๊ะลงทะเบียนทันที ทิ้งให้ภาคินยืนหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ตลอดช่วงเช้าจนถึงบ่ายแก่ๆ งานมหกรรมวิชาการและสานสัมพันธ์ระหว่างคณะไอทีและวิศวะดำเนินไปอย่างคึกคัก ซุ้มเกม "รหัสลับท้าไอฟาย" ของพายและภาคินกลายเป็นจุดแลนด์มาร์กที่มีคนต่อแถวยาวเหยียดที่สุดในงาน ความฉลาดแกมโกงของภาคินที่คอยดักทางผู้เล่นด้วยมุกกวนๆ ผสมกับความสามารถในการเขียนโค้ดแก้เกมหน้างานอย่างรวดเร็วของพาย ทำให้ทั้งคู่กลายเป็นดูโอ้ที่เคมีเข้ากันจนคนรอบข้างต้องหมั่นไส้ "นี่ค่ะ ป้ายชื่อพี่... เอ้ย ป้ายคิวเบอร์สิบห้า" พยื่นกระดาษให้ผู้เข้าร่วมกิจกรรมคนสุดท้ายก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความเหนื่อยอ่อน ขาทั้งสองข้างระบมไปหมดเพราะต้องเดินตรวจระบบทั้งวัน พรึบ! กระป๋องน้ำอัดลมเย็นจัดถูกแปะลงบนแก้มเนียนนุ่มโดยไม่ทันตั้งตัว พายสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองด้วยความหงุดหงิด แต่ก็ต้องกลืนคำด่ากลับลงคอไปเมื่อเห็นภาคินยืนถือกระป๋องน้ำเกลือแร่รสโปรดของเธอยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างๆ "เหนื่อยขนาดนี้ หน้ามุ้งมิ้งเป็นตูดแมวแล้วเนี่ยตัวเล็ก" ภาคินเปิดกระป๋องแล้วยัดใส่มือเล็กบังคับให้เธอรับไว้ "ดื่มซะ เดี๋ยวเป็นลมไปพี่ต้องอุบายแบกกลับห้องอีก รอบนี้ไม่มีใครช่วยนะ" "ใครจะไปเป็นลมง่ายๆ กันคะ... ขอบใจ... เอ๊ย ขอบคุณค่ะ" พายรับน้ำมาดูดอึกใหญ่ ความหวานเย็นชื่นใจช่วยชุบชีวิตให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้าง แต่คำพูดกวนประสาทของเขาก็ยังน่าหมั่นไส้เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน "ปากเก่งจังนะเรา" ภาคินย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาอยู่เท่ากับพายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ มือหนาเอื้อมออกไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาพายแข็งทื่อ ลืมหายใจไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมเข้มที่ฉายแววอ่อนโยนอย่างที่หาดูได้ยาก บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบลงไปถนัดตา เสียงจอแจของผู้คนในโรงยิมเหมือนถูกกดปุ่มปิดเสียงเหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามจนดังทะลุอก ปิ๊บ! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปของพายดังขึ้นทำลายความเงียบ พายรีบดึงสติแล้วหยิบมือถือขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต เป็นข้อความจากกลุ่มโปรجекต์ที่เธอและภาคินต้องส่งงานอาจารย์พรุ่งนี้เช้า แต่ทว่า... ด้านบนสุดของหน้าจอ กลับมีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาจากบัญชีส่วนตัวของคนที่กำลังนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าเธอเมื่อสักครู่นี้เอง [Parkin_V: พรุ่งนี้... ไปเดทกันนะครับ] พายเบิกตากว้าง ค้างนิ่งอยู่ที่หน้าจอ มือสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับภาคินที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลานั้นไม่ได้มีรอยยิ้มกวนประสาทเหมือนทุกที แต่กลับนิ่งสนิทและมองตรงมาที่เธอด้วยสายตาจริงจังจนน่ากลัว ก่อนที่พายจะทันได้พิมพ์อะไรตอบกลับไป เสียงประกาศจากไมโครโฟนกลางงานก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ "ประกาศจากกองอำนวยการ! ขอเชิญหัวหน้าฝ่ายไอทีและตัวแทนวิศวะ ขึ้นมารับรางวัลซุ้มกิจกรรมยอดเยี่ยมบนเวทีใหญ่ ณ บัดนี้ด้วยครับ!" ภาคินหันไปมองทางเวทีแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองพายที่ยังคงนั่งอึ้งอยู่บนเก้าอี้ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ลอยมาตามลมก่อนที่เขาจะยื่นมือมาฉุดข้อมือบางให้ลุกขึ้นเดินตามไป "เตรียมตัวให้ดีล่ะ... คำตอบของข้อความเมื่อกี้ พี่ขอฟังบนเวทีก็แล้วกันนะครับ" ... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและร่วมลุ้นไปกับความโบ๊ะบ๊ะของพี่ภาคินกับน้องพายนะคะ หวังว่าจะหลงรักรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของวิศวะสายเนี้ยบคนนี้กันถ้วนหน้า แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!