แชตที่ส่งไปแต่หัวใจสั่น

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานรกๆ ของพายสว่างวาบขึ้นเป็นครั้งที่สิบแปดในรอบหนึ่งชั่วโมง เสียงเตือนไลน์เบาหวิวแต่กลับดังชัดเจนก้องอยู่ในความเงียบสงบยามเที่ยงคืนกว่า นัยน์ตากลมโตที่จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อแก้บั๊กโปรแกรมมาตั้งแต่หัวค่ำกะพริบปริบๆ ก่อนจะเหลือบไปมองแถบแจ้งเตือนที่ปรากฏชื่อของ ‘พี่ภาคิน’ ลอยเด่นอยู่พร้อมข้อความชวนหมั่นไส้ [Pakin.K: ถ้ายังนั่งแก้โค้ดวนลูปโง่ๆ แบบนั้น ระวังพรุ่งนี้ตาจะโหลเป็นหมีแพนด้านะครับคุณปีหนึ่ง] พายสูดหายใจเข้าลึกๆ เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ผสมความเขินจนแก้มร้อนผ่าว มือเรียวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็วด้วยความไวแสงแบบไม่ยอมแพ้ [Pie_IT: ใครว่าหนูวนลูปโง่ๆ ล่ะคะ! นี่มันอัลกอริทึมขั้นสูงต่างหาก พี่ต่างหากที่ว่างงานมานั่งส่องโปรไฟล์คนอื่นดึกดื่นแบบนี้ ระวังหน้าแก่ก่อนวัยอันควรนะคะคุณพี่วิศวะสายเนี้ยบ] กดส่งปุ๊บ อีกฝ่ายก็อ่านทันทีราวกับถือโทรศัพท์รอไว้ตลอดเวลา มุมปากของพายกระตุกยิ้มขึ้นโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นสถานะ ‘กำลังพิมพ์...’ ขึ้นๆ [Pakin.K: พี่ไม่ได้ว่างครับ แต่พี่กำลังทำหน้าที่เป็น ‘บักกิ้งแมน’ คอยแก้บั๊กหัวใจให้เด็กดื้อแถวนี้อยู่ต่างหาก เลิกเถียงแล้วเปิดไลน์คอลมาเดี๋ยวนี้ พี่จะตรวจโค้ดให้ ไม่เช่นนั้นโปรเจกต์เธอได้พังคามือพรุ่งนี้แน่] “ย๊า! ใครเด็กดื้อ, ใครให้มาตรวจโค้ดเล่า!” พายอุทานเบาๆ กับห้องนอนตัวเอง ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำทำเพลงจนจังหวะการหายใจเริ่มรวนเร แม้ปากจะบ่นอุบอิบว่าเผด็จการ แต่ปลายนิ้วซุกซนก็กดปุ่มวิดีโอคอลหาคนตัวโตกว่าอย่างรวดเร็ว โดยอ้างกับตัวเองในใจว่านี่คือเรื่องงานล้วนๆ ไม่มีเรื่องส่วนตัวมาเกี่ยวข้องเลยสักนิด... จริงๆ นะคะ! หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏภาพใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ในชุดนอนเสื้อยืดสีดำเรียบง่าย เส้นผมดูยุ่งเหยิงกว่าเวลากลางวันเล็กน้อยเพราะเจ้าตัวเพิ่งสระผมเสร็จใหม่ๆ องค์ประกอบที่ดูผ่อนคลายกว่าปกติทำให้ภาคินดูมีเสน่ห์จนคนมองต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก (หน้าแดงใหญ่แล้วนะพาย หรือว่าเขินที่เห็นหน้าพี่ตอนดึกๆ แบบนี้ หื้ม?) เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านลำโพงออกมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ สายตาคู่คมที่มองผ่านหน้าจอจ้องตรงมาที่เธอราวกับทะลุผ่านเลนส์กล้องได้ “ใครเขินพี่กันคะ! หลงตัวเองชะมัด นี่เปิดกล้องเพราะจะให้ช่วยดูบั๊กต่างหากเล่า เอาหน้าหล่อๆ ของพี่ออกไปจากจอแล้วเอาโค้ดขึ้นมาเลยนะ” พายแกล้งทำเสียงเข้มกลบเกลื่อนความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาจนล้นปรี่ (ปากดีจริงๆ นะเรา อ่ะ ส่งโค้ดมาทางแชตแล้วตั้งใจฟังให้ดี พี่จะอธิบายแค่รอบเดียว...) บรรยากาศยามดึกดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่กลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด เสียงทุ้มของภาคินที่คอยอธิบายโค้ดทีละบรรทัดด้วยความใจเย็นและใส่ใจ ผิดลุควิศวกรผู้เคร่งขรึมคนเดิมไปลิบลับ ทำให้พายเผลอมองเพลินจนลืมเนื้อหาที่เขากำลังสอนไปชั่วขณะ จากเรื่องโค้ดดิ้ง... ลามไปถึงเรื่องสัพเพเหระในชีวิตประจำวัน เรื่องหมาจรจัดหน้าคณะที่ภาคินแอบเอาขนมไปให้อย่างลับๆ เรื่องความโก๊ะของพายที่ทำกาแฟหกใส่เอกสารสำคัญเมื่อสัปดาห์ก่อน ทั้งสองคนผลัดกันหยอกล้อ ผลัดกันแซق จนเวลาล่วงเลยไปตีสองกว่าอย่างไร้รอยต่อ [Pie_IT: นี่พี่ภาคิน... ถามจริงๆ เถอะ ทำไมเวลาอยู่คณะพี่ต้องทำหน้าดุเหมือนเสือจะกินเนื้อคนตลอดเวลาด้วยคะ ขนาดเพื่อนหนูยังไม่กล้าเดินเฉียดโต๊ะพี่เลย] พายพิมพ์ข้อความส่งไปพร้อมกับจิบน้ำอุ่นแก้คอแห้ง (ก็ถ้าทำหน้ายิ้มระรื่น เดี๋ยวพวกแมวขโมยที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามายุ่งกับเด็กในปกป้องของพี่สิครับ) ข้อความที่ตอบกลับมาทำเอาพายสำลักน้ำแทบพุ่ง ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจกับคำว่า ‘เด็กในปกป้อง’ ที่อีกฝ่ายพิมพ์มาหน้าตาเฉย หัวใจในอกเต้นรัวระส่ำราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วสรรพangจนแทบหายใจไม่ออก [Pie_IT: ใครเด็กพี่กันคะ! พูดจามั่วซั่วแบบนี้เดี๋ยวหนูฟ้องอาจารย์ที่ปรึกษาแน่!] (ฟ้องเลยครับ บอกอาจารย์ด้วยนะว่าพี่กำลังจีบเด็กไอทีปีหนึ่งอยู่ แต่อย่าเพิ่งตกใจไปล่ะ... ความจริงมีอะไรมากกว่าที่เธอกำลังคิดเยอะ) พายจ้องมองข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า สมองที่เคยประมวลผลโค้ดซับซ้อนได้รวดเร็ว ตอนนี้กลับว่างเปล่าและขาวโพลนไปหมด ความลับที่เธอเก็บซ่อนไว้เกี่ยวกับระบบฐานข้อมูลของคณะวิศวะที่บังเอิญไปล่วงรู้มา หรือความลับในหัวใจที่เธอพยายามกลบเกลื่อนมาตลอด... ตอนนี้มันกำลังจะถูกเปิดเผยด้วยรอยยิ้มและแววตาสروยเล่ห์ของคนตัวโตผ่านหน้าจอ ในขณะที่พายกำลังพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยมือที่สั่นเทาว่า [พี่หมายความว่า...] เธอก็เผลอกดส่งสติกเกอร์รูปหัวใจสีชมพูหวานแหววออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจเพราะความลนลาน! พายกรีดร้องในใจ รีบกดปุ่มยกเลิกข้อความอย่างลลุกลน แต่ระบบเจ้ากรรมกลับแสดงหน้าต่างเตือนขึ้นมาว่า... *‘คุณไม่สามารถยกเลิกข้อความนี้ได้ทันเวลา’* (หื้ม... ส่งหัวใจมาให้แบบนี้ แปลว่าอนุญาตให้พี่จีบแบบเปิดเผยได้แล้วใช่ไหมครับคุณปีหนึ่ง?) ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปกับความน่ารักของทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยนะคะ!