ความลับเริ่มไม่ลับอีกต่อไป

"แก... สารภาพมาซะดีๆ ยัยพาย! ทำไมช่วงนี้หน้าบานเป็นจานเชิงแถมตื่นมาตอบแชตวิศวะปีสามเร็วกว่าเสียงนาฬิกาปลุกฮึ?" เสียงตบโต๊ะดัง *ป้าบ* พร้อมกับใบหน้าหมวยๆ ของ 'น้ำปั่น' เพื่อนสนิทสายรหัสเดียวกันที่ยื่นเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ทำให้พายที่กำลังก้มหน้าก้มตาแก้บั๊กโค้ดภาษา Python ในหน้าจอไอแพดสะดุ้งสุดตัว จนเผลอกดรัวคีย์บอร์ดผิดบรรทัด ข้อมูลรันเออเรอร์ขึ้นแถบสีแดงเถือกเตือนสติ พายรีบตบหน้าจอไอแพดคว่ำลงกับโต๊ะทันที ใบหน้าร้อนผ่าวไล่ลามตั้งแต่ใบหูไปจนถึงต้นคอ ยัยน้ำปั่นนี่ตาไวเป็นสัปeเหร่อ ประสาทสัมผัสเรื่องชาวบ้านทำงานเร็วกว่าระบบ AI ที่เธอเขียนซะอีก! "อะ... อะไรของแกยัยปั่น บ้าบอ ใครหน้าบาน อะไรวิศวะปีสาม ไม่มี๊!" พายปฏิเสธเสียงสูงปรี๊ด พยายามทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนด้วยการหยิบแก้วชานมไข่มุกขึ้นมาดูดจนหมดแก้ว เหลือแต่หลอดดูดเสียงดัง *ซู๊ด* ฟ้องความพิรุธ "ไม่ต้องมาเสียงสูงเลยค่ะคุณพาย ขอบตาคล้ำเพราะอดนอนไม่ไหว แต่แก้มอมชมพูเหมือนคนกำลังมีความรัก... เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ฉันเห็นแวบๆ หน้าจอมือถือแกเด้งไลน์ขึ้นมา รูปโปรไฟล์ผู้ชายใส่เสื้อกราวด์วิศวะปักชื่อ 'ภาคิน' แถมนั่งยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ริมสระน้ำมอเรา รูปนั้นแกแอบถ่ายใช่ไหม ยัยตัวดี!" น้ำปั่นหรี่ตามองอย่างรู้ทัน พร้อมกับยื่นมือมาแย่งมือถือที่คว่ำอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนใต้คณะไอที "ยัยปั่น! เอาคืนมานะ นั่นมันของส่วนตัว!" พายลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามกระโดดคว้ามือถือคืน แต่น้ำปั่นตัวสูงกว่าแถมไวกว่า ชีชูมือถือขึ้นฟ้าแล้วเปิดอ่านข้อความล่าสุดที่ค้างอยู่บนหน้าจอทันที น้ำปั่นกวาดสายตาอ่านข้อความในแชตด้วยความเร็วแสง ก่อนจะเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง แล้วหันมามองหน้าพายสลับกับหน้าจอโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "กรี๊ดดดดด! แกกกก! อ่านนี่ดิทุกคน! *'หื้ม... ส่งหัวใจมาให้แบบนี้ แปลว่าอนุญาตให้พี่จีบแบบเปิดเผยได้แล้วใช่ไหมครับคุณปีหนึ่ง?'* โอโหหหหห หวานเจี๊ยบ น้ำตาลเรียกพี่ พี่ภาคินวิศวะสายเนี้ยบ เจ้าระเบียบคนนั้นอ่ะนะ ส่งข้อความแบบนี้มาให้แกเหรอพาย! นี่แกแอบไปดีลกับเสือสมิงคอกลึงตอนไหน ทำไมไม่รายงานสภาวะความมั่นคงให้เพื่อนฟังฮะ!" เสียงกรี๊ดของน้ำปั่นดึงดูดสายตาของเพื่อนๆ ร่วมคณะไอทีที่นั่งติวหนังสือโต๊ะข้างๆ ให้หันมามองเป็นตาเดียว พายอยากจะเอาหัวมุดลงไปในดินตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด หน้าเธอนี่ร้อนผ่าวจนคิดว่าถ้าเอาไข่มาทอดบนแก้มคงสุกพอดี ยัยบ้าเอ๊ย! ก็วันนั้นเธอนิ้วกลิ้งไปโดนสติกเกอร์รูปหัวใจดวงโตส่งไปหาพี่ภาคินโดยไม่ได้ตั้งใจ คิดว่าจะกดยกเลิกทันซะอีก ที่ไหนได้ เจ้ากรรมนายเวรเอ้ย... เขาแคปจอมาแซวแถมยังหยอดคำหวานเลี่ยนจนเธอแทบสำลักอากาศตาย "เอาคืนมานะ ยัยปั่น! แกห้ามล้อฉันนะเว้ย ฉันกับพี่เขาไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่... แค่รุ่นพี่รุ่นน้องที่ต้องเคลียร์งานดาต้าเบสด้วยกันเฉยๆ!" พายพยายามแย่งมือถือกลับมาได้สำเร็จ รีบกดล็อกหน้าจอแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อฮู้ดทันที หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะโกรธน้ำปั่นนะ... แต่เป็นเพราะไอ้ข้อความบ้าๆ ของพี่ภาคินต่างหากที่พอดึกๆ ทีไร มันชอบวนกลับมาฉายซ้ำในหัวจนนอนไม่หลับทุกที! "รุ่นพี่รุ่นน้องบ้านแกสิส่งหัวใจให้กันดึกดื่นเที่ยงคืน แถมพี่ภาคินคนนั้น ขึ้นชื่อเรื่องหยิ่งและดุกับเด็กปีหนึ่งจะตายไป แต่กับแก... หึ้ย สายตานี่สبارตาคลั่งรักชัดๆ ใครๆ เขาก็รู้ว่าพี่ภาคินไม่เคยสนใจใคร หน้าตาอย่างกับพระเอกซีรีส์เกาหลีแต่ติดโหมดเย็นชาใส่ทุกคน ยกเว้น... ยัยพายคนโก๊ะเนี่ยแหละ!" น้ำปั่นหรี่ตาแซวต่อไม่หยุด หยิบสมุดมาพัดวีให้เพื่อนสาวที่ตอนนี้หน้าแดงแจ๋เหมือนลูกตำลึงสุก พายเม้มปากแน่น หัวสมองที่เคยประมวลผลโค้ดคอมพิวเตอร์ได้อย่างรวดเร็ว ตอนนี้กลับรวนเรจนคิดอะไรไม่ออก ภาพใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีนิลคู่คมที่ชอบมองมานิ่งๆ เวลาเธอโก๊ะใส่ หรือรอยยิ้มมุมปากนิดๆ ที่นานๆ ทีเขาจะหลุดออกมาให้เห็น... ทุกอย่างมันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ว่า หัวใจเจ้ากรรมมันเริ่มไม่รักดี เผลoไผลไปตามจังหวะหยอดของพี่วิศวะคนเนี้ยบคนนั้นเข้าซะแล้ว "เปล่าสักหน่อย... พี่เขาแค่แกล้งแหย่เล่นแก้เบื่อตามประสาคนว่างงานแหละ แกก็รู้ว่าฉันต้องช่วยงานโปรเจกต์เขาเรื่องฐานข้อมูลระบบห้องสมุดคณะวิศวะ" พายแก้ตัวเสียงอ่อย นั่งลงเก้าอี้ตามเดิมแล้วเอามือจับแก้มตัวเองที่ยังร้อนฉ่า "แก้เบื่อบ้าอะไร สายตาพี่ภาคินเวลาเขามองแกที่โรงอาหารวันก่อนนะ หูยยย... ถ้าสายตาฆ่าคนได้ แกตายไปสิบรอบแล้วพาย มันคือสายตาของหมาป่าที่กำลังมองเหยื่ออันโอชะต่างหากเล่า!" น้ำปั่นยังไม่เลิกแซح ชี้นิ้วคาดโทษเพื่อนรัก "ระวังตัวไว้เถอะยัยพาย ความลับที่แกแอบหวั่นไหวกับพี่เขาเนี่ย เริ่มจะไม่ลับสำหรับกลุ่มเราแล้วนะจ๊ะ บอกเลยว่าเย็นนี้... แกต้องโดนสอบสวนชุดใหญ่ไฟกระพริบ!" พายถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นกุมขมับ แค่คิดว่าจะโดนแก๊งเพื่อนสาวรุมซักไซ้ไล่เลียงตอนเย็นนี้เธอก็แทบจะอยากวาร์ปหนีไปดาวอังคาร แต่ที่น่ากลัวกว่าสายตาเพื่อน... คือเสียงแจ้งเตือนไลน์ที่เพิ่งเด้งขึ้นมาในกระเป๋าเสื้อต่างหาก พายแอบเอามือล้วงเข้าไปหยิบมือถือขึ้นมาดูใต้โต๊ะอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัวเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งข้อความ **[Pakin V.E.]:** *เลิกเรียนแล้วยังครับ? วันนี้พี่มีเรื่อง 'ดาต้า' สำคัญมาก... ที่ต้องเคลียร์กับเราตัวต่อตัว ห้ามเบี้ยว ห้ามหนีเด็ดขาดนะครับคุณปีหนึ่ง* ประโยคสุดท้ายแถมท้ายด้วยอีโมจิยิ้มเจ้าเล่ห์... ให้ตายเถอะ! แค่อ่านก็รู้แล้วว่าเขาไม่ได้หมายถึงเรื่องงานในคอมพิวเตอร์เลยสักนิดเดียวและความลับที่ว่า... มันกำลังจะกระโจนออกมาจากหน้าจอให้คนทั้งมหาลัยรู้กันอยู่แล้วเนี่ย! ทางด้านภาคินที่ยืนพิงเสาตึกคณะวิศวะด้วยท่าทางสบายๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาคอยมองนาฬิกาข้อมือสลับกับทางเดินตึกไอทีด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะกดล็อกหน้าจอแล้วเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อกาวน์ เมื่อเห็นเงร่างคุ้นเคยของเด็กปีหนึ่งกำลังเดินหน้ามุ่ยตรงมาทางนี้ ทว่า... ในจังหวะที่พ and ภาคินกำลังจะเดินมาเจอกันที่ลานเชื่อมระหว่างตึกนั้น เสียงประกาศตามสายจากประชาสัมพันธ์มหาวิทยาลัยก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—คนที่พายไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้—กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอพร้อมกับกระดาษรายงานในมือ "น้องพายครับ! เรื่องโปรเจกต์ฐานข้อมูลที่ปรึกษาเรียกพบด่วนเลยครับตอนนี้!" พายเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้ารุ่นพี่คณะวิศวะที่เดินหน้าตึงมาหยุดอยู่ตรงหน้าพอดีเป๊ะ ในขณะที่สายตาดุๆ ของภาคินก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาทีต่อมา บรรยากาศรอบตัวอึมครึมลงทันตาเห็นเมื่อเสือสองตัวมาประจันหน้ากันโดยไม่มีใครยอมใคร! ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "ที่คั่นหนังสือสีชมพู" เสมอมานะคะ!