กินข้าวเย็นด้วยกันนะ

"พาย หยุดก้มหน้ามองรองเท้าตัวเองได้แล้วค่ะ ถนนมันไม่ได้มีคำตอบให้เธอหรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความขี้เล่นของพี่ภาคินดังขึ้น ทำเอาคนตัวเล็กที่กำลังเดินคอตกเหมือนนักโทษที่กำลังถูกพาไปประหารชีวิตต้องชะงักกึก ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนข้างตัวที่วันนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเนี้ยบกริบจนแทบไม่มีรอยยับ สมกับฉายาวิศวะสายเนี้ยบจริงๆ ผิดกับฉันที่วันนี้แต่งตัวแทบไม่ทันเพราะมัวแต่กังวลเรื่อง ‘ความลับ’ ที่เขากำลังถือไพ่เหนือกว่าอยู่ "ก็... พี่เล่นพูดเหมือนจะพาพายไปเข้าห้องเย็นสอบสวนขนาดนั้น ใครมันจะไปทำใจดีได้ล่ะคะ" ฉันเถียงอุบอิบ พยายามเดินให้ห่างจากเขาอีกนิด แต่ดูเหมือนพี่ภาคินจะรู้ทัน เพราะเขาสาวเท้าเข้ามาใกล้จนแขนเราแทบจะชนกัน "เข้าห้องเย็นเหรอ?" เขาเลิกคิ้วมอง กลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ แนวซิตรัสอ่อนๆ ที่ลอยมาจากตัวเขามันทำให้สมองฉันรวนไปหมด "งั้นเปลี่ยนจากห้องเย็น เป็นร้านปิ้งย่างแถวมหาลัยดีไหม? ถือซะว่ากินมื้อเย็นก่อน ‘เฉลยข้อสอบ’ ของคืนนี้" ฉันลอบกลืนน้ำลายลงคอ นี่มันเดตหรือสนามรบกันแน่! เราเดินเข้ามาในร้านปิ้งย่างเจ้าดังที่บรรยากาศค่อนข้างคึกคัก พี่ภาคินจัดการทุกอย่างตั้งแต่สั่งอาหารยันจัดการเตา เขาดูเป็นคนที่มีระบบระเบียบในชีวิตสูงมาก ขนาดตอนคีบหมูวางบนเตายังจัดวางเรียงสวยงามเป๊ะทุกชิ้น ต่างจากฉันที่คีบไปวางมั่วซั่วจนโดนเขาดุไปรอบนึง "วางแบบนั้นเดี๋ยวก็ไหม้ฝั่งเดียวหรอก ยัยโก๊ะ" เขาดุ แต่ดวงตาคมกริบนั้นกลับพราวระยับขณะส่งตะเกียบให้ฉัน "กินเข้าไปเยอะๆ จะได้มีแรงมาอธิบายเรื่องไฟล์ดาต้าในแล็บนั่นให้พี่ฟัง" "ทำไมพี่ต้องต้อนพายขนาดนั้นด้วยเนี่ย! พายก็แค่... ก็แค่เผลอไปกดเจอโดยบังเอิญไงคะ!" ฉันรีบแก้ตัวทันควัน "บังเอิญ?" เขาหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตที่ส่งถึงกันเมื่อครู่แล้ววางไว้บนโต๊ะ "คนบังเอิญที่ไหนเขาวางแผนเจาะระบบหลังบ้านได้เนียนขนาดนี้คะ พาย... พี่ไม่ได้จะจับผิด แต่พี่อยากรู้ว่าทำไมต้องเป็นเธอ" จังหวะหัวใจฉันกระตุกวูบ สายตาที่เขามองมามันไม่ได้มีความโกรธเคือง แต่มันกลับมีความอ่อนโยนบางอย่างที่ทำให้ฉันรู้สึกหน้าร้อนผ่าว "พายแค่... พายอยากรู้นี่คะว่าวิศวะสายเนี้ยบอย่างพี่ มีอะไรซ่อนอยู่หลังภาพลักษณ์เจ้าระเบียบพวกนั้นบ้าง" ฉันสารภาพความจริงไปบางส่วน พลางก้มหน้าคีบหมูเข้าปากเพื่อเลี่ยงสายตาคมคู่นั้น "หืม?" พี่ภาคินวางตะเกียบลง เขาสบตาฉันด้วยแววตาที่จริงจังขึ้น "งั้นพี่ถามบ้าง ถ้าพี่บอกว่าที่พี่ต้องเนี้ยบ ต้องเคร่งครัด เพราะพี่อยากสร้างมาตรฐานให้คนอื่นเห็นว่า... ต่อให้เราจะดูแข็งกร้าวแค่ไหน แต่ข้างในพี่ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่รอให้ใครสักคนมาทำลายเกราะพวกนี้ล่ะ?" บรรยากาศรอบโต๊ะเหมือนหยุดชะงักไปครู่ใหญ่ เสียงเพลงในร้าน เสียงคนคุยกัน ดูไกลออกไปเหลือเกิน เหลือเพียงแค่สายตาของเขาที่กำลังรุกคืบเข้ามาในพื้นที่ปลอดภัยของฉัน "พี่... พี่หมายความว่าไงคะ?" "ก็หมายความว่า..." เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่แก้ม "กินข้าวเย็นด้วยกันน่ะ แค่จุดเริ่มต้น แต่ที่อยากให้เธอรู้ คือพายไม่ได้เป็นแค่คนที่กุมความลับของพี่หรอกนะ..." เขายังพูดไม่จบ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ ฉันรีบหยิบขึ้นมาดูด้วยความลนลาน มันเป็นข้อความจากไอดีนิรนามที่ส่งเข้ากลุ่มแล็บที่พวกเราอยู่ด้วยกัน แต่มันไม่ใช่ข้อความธรรมดา... มันคือแคปหน้าจอรูปถ่ายที่ฉันนั่งทำงานอยู่กับพี่ภาคินเมื่อสิบนาทีที่แล้ว พร้อมข้อความข่มขู่! 『อย่าคิดว่าความลับของดาต้าจะรอดพ้นสายตาคนอื่น ถ้ายังไม่อยากให้รูปพวกนี้ว่อนไปทั่วคณะ ก็รีบถอนตัวซะ พาย!』 ฉันชะงัก มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก พี่ภาคินเห็นความผิดปกติจึงรีบคว้าโทรศัพท์ฉันไปดู เมื่อเขาไล่สายตาอ่านข้อความ ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที "ใครส่งมา?" น้ำเสียงของเขาทรงพลังจนฉันขนลุก ทว่าก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบ จู่ๆ โทรศัพท์เครื่องเดิมของพี่ภาคินก็สั่นรัวไม่หยุด ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของเขา แต่คราวนี้ชื่อผู้ส่งกลับทำเอาเลือดในกายฉันเย็นเฉียบ เพราะมันคือชื่อ ‘อาจารย์ที่ปรึกษา’ ที่คุมโปรเจกต์ดาต้าชิ้นนั้นอยู่ "พาย..." พี่ภาคินหันมามองหน้าฉัน แววตาของเขามีความวิตกกังวลที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน "อาจารย์บอกว่า ไฟล์ดาต้าที่เธอเข้าถึงเมื่อคืน... มันถูกลบหายไปจากเซิร์ฟเวอร์หลักหมดแล้ว!" นั่นหมายความว่า... ความลับที่ฉันกุมไว้อยู่ กลายเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่หายไป และตอนนี้เราสองคนกำลังตกเป็น ‘ผู้ต้องสงสัย’ เพียงคู่เดียวในเรื่องนี้! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของยัยโก๊ะกับรุ่นพี่สายเนี้ยบมาถึงตอนนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!