เพื่อนกลุ่มนี้มีแต่ตัวจี๊ด

"แกดูผู้ชายโต๊ะริมกระจกนั่นสิคะซิส... งานดีพรีเมียมระดับคัดเกรดเอ ส่งตรงจากคณะวิศวะคอมฯ แต่ทำไมหน้าตาถึงได้เคร่งเครียดเหมือนคนอมขี้ไก่เดือนไว้ตลอดเวลาขนาดนั้นล่ะแก!" เสียงกระซิบกระซาบที่ดังลอดออกมาจากหลังสมุดเล่มโตไม่ได้ช่วยให้พายรู้สึกสงบขึ้นเลยแม้แต่น้อย ยัยน้ำตาล เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ (หมายถึงชอบหาเรื่องใส่ตัวให้พายตลอดเวลา) กำลังทำหน้าที่เป็นเรดาร์ตรวจจับผู้ชายหล่อประจำโรงอาหารคณะไอทีได้อย่างแม่นยำราวกับติดเรดาร์ทหาร พายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จนหน้าม้าที่เพิ่งไดร์มาเมื่อเช้าปลิวไสว ก่อนจะก้มหน้าลงซุกกับกองเอกสารชีทวิชาฐานข้อมูลที่กองสูงเป็นภูเขาเลากา เพื่อหลบสายตาของใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ก็ใครล่ะคะ... ถ้าไม่ใช่ "พี่ภาคิน" วิศวะปีสามสุดเนี้ยบ เจ้าระเบียบตัวพ่อ คนที่ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเด็กปีหนึ่งอย่างเธอเต้นผิดจังหวะมาตั้งแต่สัปดาห์แรกของการเปิดเทอม แถมวันนี้เขายังลงทุนเดินข้ามตึกมานั่งคุมเธอกินข้าวกลางวันด้วยเหตุผลสุดเผด็จการที่ว่า *“เด็กไอทีชอบกินข้าวไม่ตรงเวลา เดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะแล้วไม่มีแรงมาแก้บั๊กโปรแกรมให้พี่”* ให้ตายเถอะค่ะ! นี่มันข้ออ้างระดับจักรวาลชัดๆ ใครเขามานั่งเฝ้ารุ่นน้องกินข้าวเพราะกลัวงานไม่เดินกันล่ะคะ! "นี่, ยัยพาย! เลิกมุดหัวเป็นเต่าหลบกระทะทอดได้แล้วค่ะ" น้ำตาลสะกิดแขนเธอแรงๆ พร้อมกับส่งสายล้อเลียนแบบไม่มีกั๊ก โดยมี "ข้าวโอ๊ต" หนุ่มหล่อหน้าหวานประจำกลุ่มและ "มีน" สาวมั่นสายดาต้าตัวแม่นั่งหัวคิกคักสมรู้ร่วมคิดอยู่ข้างๆ "เขามองมาทางนี้รอบที่แปดร้อยแล้วนะแก สายตาพิฆาตแบบนั้นน่ะ ถ้าเปลี่ยนเป็นเลเซอร์ โรงอาหารคงไหม้เป็นจุลไปแล้วมั้ง" "แกก็พูดเกินไป... พี่เขาไม่ได้มองฉันสักหน่อย เขากำลังเช็คสต็อกโค้ดในไอpadต่างหากเล่า" พายเถียงเสียงอ่อย พยายามหลบตาคู่คมที่ส่งผ่านมาทางช่องว่างระหว่างแก้วน้ำกับจานข้าว "เหรอคะคุณน้อง?" มีนลากเสียงสูง พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "แล้วที่เขาส่งกระดาษโน้ตแผ่นนั้นมาให้เมื่อกี้ แปลว่าเขากำลังเช็คสต็อกโค้ดด้วยวิธีทางจิตสัมผัสสินะคะ" พายชะงัก เหลือบมองแผ่นกระดาษโน้ตสีเหลืองนีออนที่แปะอยู่ข้างขวดน้ำพริกตาแดงของเธอ ตัวอักษรลายมือตวัดเฉียบคมแบบคนเนี้ยบระเบียบจัดเขียนไว้สั้นๆ แต่ทำเอาอุณหภูมิบนใบหน้าของพพายพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที *[กินข้าวให้อิ่ม เลิกเขี่ยผักชีออกจากจาน แล้วเงยหน้าขึ้นมาคุยกับพี่ เดี๋ยวนี้ครับ - ภาคิน]* ให้ตายเถอะ! นี่เขาแอบมองเธอทุกกระเบียดนิ้วเลยใช่ไหมคะเนี่ย! ในจังหวะที่พายกำลังจะหยิบปากกาเพื่อเขียนตอบโต้ความเผด็จการของรุ่นพี่หนุ่มหน้าดุ น้ำตาลตัวแสบก็จัดการคว้ากระดาษแผ่นนั้นไปถือไว้เสียเองแถมยังทำท่าจะชูขึ้นฟ้าให้พี่ภาคินเห็นอีก พายหน้าซีดเผือด รีบตะמתปตะมับแย่งคืนแทบไม่ทัน "เฮ้ยแก! อย่าเล่นแบบนี้สิคะ เดี๋ยวพี่เขา—" "เดี๋ยวอะไรล่ะคะน้องพาย พวกพี่อุตส่าห์เสียสละเวลาอันมีค่ามาเป็นกามเทพให้พวกหนูนะ" ข้าวโอ๊ตเอ่ยขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงของการเป็นตัวชงระดับชาติ พร้อมกับทำมือทำไม้ประกอบท่าทางจนมีนต้องรีบตบโต๊ะเบาๆ ห้ามปราม "ใช่ค่ะแก" มีนเสริมขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง "ดูทรงแล้วพี่ภาคินเนี่ยไม่ใช่คนที่จะเดินเข้าหาใครง่ายๆ นะคะ เขาอยู่ในโหมด 'คุณชายน้ำแข็งไส' มาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว แต่พอดูตอนที่เขามองแกเมื่อกี้... อื้อหือ น้ำตาลในเลือดของฉันพุ่งสูงปรี๊ดจนหมอต้องสั่งตัดขาแล้วค่ะคุณขา มันมีความเอ็นดู ความดุแบบซึนเดระ และความหึงหวงแบบอ่อนๆ แฝงอยู่เต็มไปหมด" "หะ... หึงอะไรล่ะคะ! พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย!" พายรีบปฏิเสธเสียงดังจนคนโต๊ะข้างๆ หันมามอง แต่เธอก็ไม่สนใจเท่ากับหัวใจที่ตอนนี้เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "โอ๊ะๆๆ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกเลยนะคะคุณน้อง" น้ำตาลหัวคิกคักอย่างชอบใจ ก่อนจะหันไปสบตากับข้าวโอ๊ตราวกับส่งซิกสัญญาณลับบางอย่าง "ในเมื่อน้องพายของเราปากแข็งไม่ยอมรับความจริง งั้นพวกเราในฐานะแก๊งเพื่อนสนิทผู้หวังดี... ก็คงต้องจัดการ 'เร่งสปีด' ความสัมพันธ์นี้ให้มันเดินหน้าแบบไฮสปีดไฟเบอร์ออฟติกซะแล้วล่ะค่ะ" "เดี๋ยว... แกจะทำอะไร อย่าบอกนะว่า..." พายยังไม่ทันได้ทักท้วง ข้าวโอ๊ตก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดเยิ้มไปให้โต๊ะริมกระจกที่ภาคินนั่งอยู่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้พายอยากจะมุดดินหนีหายไปจากคณะไอทีในวินาทีนั้น "พี่ภาคินครับ! น้องพายฝากบอกว่าถ้าพี่อยากรู้ว่าชีทฐานข้อมูลหน้าสิบแปดแก้ยังไง มาติวตัวต่อตัวกับเธอที่ห้องสมุดคณะไอทีเย็นนี้ได้เลยนะครับ! รับรองว่ามีสิทธิพิเศษเพียบ!" พรวด! พายเกือบจะสำลักน้ำพริกที่เพิ่งตักเข้าปาก เธอเบิกตากว้างมองเพื่อนสนิทด้วยความช็อกสุดขีด นี่มันไม่ใช่การช่วยแล้วค่ะ แบบนี้มันคือการขายเพื่อนกินชัดๆ! ทางด้านภาคินที่นั่งอยู่ไกลออกไป เมื่อได้ยินเสียงตะโกนและเห็นท่าทางลนลานของพาย ร่างสูงโปร่งในชุดนิสิตรีดเรียบกริบก็ชะงักไปเล็กน้อย ริมฝีปากหยักได้รูปที่มักจะเม้มเป็นเส้นตรงอยู่เสมอกลับค่อยๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้มบางเบา... รอยยิ้มที่ทำเอาสาวๆ โต๊ะข้างเคียงถึงกับเหลียวหลังมองค้าง ดวงตาคมกริบของภาคินสบตรงมาที่พายพอดี เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจรดริมฝีปากเหมือนกำลังพิมพ์อะไรบางอย่าง ก่อนจะส่งสายตาที่สื่อความหมายชัดเจนว่า *'แล้วเจอกันที่ห้องสมุดนะเด็กดื้อ'* หน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะของพายสั่นครืดขึ้นมาทันทีพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทสีเขียว *[ภาคิน]: ห้องสมุดคณะไอที ชั้น 4 โต๊ะริมหน้าต่าง ห้ามเลทแม้แต่นาทีเดียว ไม่งั้นพี่จะยึดโน้ตบุ๊กเธอมาลงโทษด้วยการเลี้ยงชาไข่มุกสามแก้วติดกัน* พายมองหน้าจอแล้วอ้าปากค้าง... นี่มันการลงโทษหรือการตามใจเธอกันแน่คะเนี่ย! ยัยน้ำตาล มีน และข้าวโอ๊ต ต่างพากันส่งเสียงเชียร์เบาๆ อย่างสนุกสนาน โดยไม่รู้เลยว่าการผลักดันของพวกเธอในวันนี้กำลังจะนำไปสู่การเปิดเผยความลับบางอย่างที่พายพยายามซ่อนไว้มาตลอด... ความลับเกี่ยวกับบรรทัดโค้ดโปรแกรมบรรทัดสุดท้ายที่เชื่อมโยงเธอกับภาคินเข้าด้วยกันอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง และในขณะที่พายกำลังจะกดพิมพ์ข้อความปฏิเสธความเขินอายนี้กลับไป นิ้วมือเรียวเล็กก็ดันเผลอไปกดปุ่มส่งสติกเกอร์รูปหัวใจดวงโตเข้าให้ แถมจะกดยกเลิกข้อความก็ดันกดพลาดไปโดนปุ่ม 'ลบสำหรับทุกคน' กลายเป็นว่าตอนนี้หน้าจอของภาคินขึ้นเครื่องหมายอ่านแล้วแบบไม่มีทางแก้ตัว พายหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม หันไปมองหน้าเพื่อนๆ ที่ตอนนี้พากันปรบมือแปะๆ อย่างภาคภูมิใจในผลงาน ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทอีกสายหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา เสียงแจ้งเตือนจากระบบฐานข้อมูลกลางของมหาวิทยาลัยที่ถูกตั้งค่าให้แจ้งเตือนเฉพาะแอดมินระดับสูงเท่านั้น และชื่อผู้ส่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอกลับไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นชื่อของรุ่นพี่อีกคนที่พายกำลังพยายามหลบหน้าอยู่เช่นกัน! -[ระบบแจ้งเตือนด่วนจากศิษย์เก่า]: ภาคิน (ผู้ดูแลระบบหลัก) กำลังพยายามเข้าถึงฐานข้อมูลส่วนตัวของโปรเจกต์ 'Secret Data' ที่เธอเป็นคนเขียนขึ้นมาเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว! พายสะﻮดเฮือก หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่า... พี่ภาคินไม่ได้แค่มารumจีบเธอเล่นๆ แต่เขากำลังจะล่วงรู้ความลับทั้งหมดที่เธอซ่อนไว้ในโค้ดบรรทัดนั้นแล้วค่ะ! -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและตกหลุมรักไปกับความวุ่นวายของแก๊งเพื่อนตัวจี๊ดและพี่ภาคินคนเนี้ยบด้วยกันนะคะ!