มุกไม่แป้ก ถ้าคนรักมันเล่น

"ถ้าเธอนับเลขหนึ่งถึงสิบเป็นภาษาอังกฤษไม่ได้... เดี๋ยวพี่สอนให้ แต่อยู่นอกรอบนะ แบบตัวต่อตัวเลย" เสียงกระซิบแหบพร่าทุ้มนุ่มดังอยู่ใกล้ใบหูจนพายสะดุ้งสุดตัว หนังสือประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมเล่มหนาเกือบหลุดจากมือร่วงลงพื้น โชคดีที่มือหนาของภาคินคว้าสันหนังสือไว้ได้ทัน ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเฉียดโดนหลังมือเธอเบาๆ เหมือนตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจในเวลาเดียวกัน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นซีดาร์ผสมความสะอาดแบบผู้ชายเนี้ยบๆ ลอยวนอยู่รอบตัว จนคนนั่งตัวลีบอยู่มุมอับของห้องสมุดคณะสถาปัตย์ถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง พายเม้มริมฝีปากแน่น แก้มใสซับสีเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเหลือบมองซ้ายมองขวา โชคดีที่โซนนี้เป็นมุมเก็บหนังสือเก่าแก่ ไร้ผู้คนพลุกพล่าน ไม่อย่างนั้นใครมาเห็นภาพที่รุ่นพี่วิศวะปีสามคนเก๊ก ยืนโน้มตัวคร่อมร่างเธอติดพนักเก้าอี้แบบนี้ มีหวังข่าวลือเรื่องเธอกับเขาคงหลุดไปถึงดาวอังคารแน่ๆ "พี่ภาคิน! นี่ห้องสมุดนะคะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่น แล้วมุกอะไรเนี่ย เชยระเบิดเลยค่ะ!" พายกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดันไหล่กว้างให้ออกห่าง แต่เจ้ากรรม... คนตัวโตกลับทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน ยิ่งเธอดัน เขากยิ่งโน้มตัวลงมาใกล้กว่าเดิม จนเส้นผมสีเข้มเกือบจะแตะหน้าผากเธออยู่แล้ว "เชยเหรอ เมื่อกี้เห็นเธอนั่งยิ้มค้างอยู่หน้าจอแท็บเล็ตตอนอ่านแชตพี่ เขาเรียกว่าเขินจนไปไม่เป็นต่างหากล่ะ ยัยเด็กไอทีขี้เก๊ก" ภาคินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเลفة แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทองคำคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไร จะดาเมจแรงเกินไปแล้ว! พายกรีดร้องในใจ สติสต็อกที่เคยมีจากการรันโค้ดโปรแกรมหมื่นบรรทัดหายวับไปกับตา สมองโล่งโ조งหลงเหลือแต่ภาพรอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายวนไปวนมาซ้ำๆ "ใครเขินคะ! ไม่มี๊! พายแค่กำลังคิดอัลกอริทึมแก้บั๊กในฐานข้อมูลต่างหากเล่า" เธอเถียงเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นนิดๆ เพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวบนพวงแก้ม แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเอาเสียเลย เมื่อสายตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงเวลากลืนน้ำลายของเขาเข้าอย่างจัง ภาคินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนในอกจนพายรู้สึกได้ "อ๋อเหรอ... แก้บั๊กด้วยการกัดริมฝีปากตัวเองจนแดงก่ำเนี่ยนะ พาย... นี่เธอกำลังรันโปรแกรมอะไรอยู่ ถึงได้รวนหนักขนาดนี้ฮึ" คำพูดหยอกเย้ากับแววตาคู่คมที่มองมาทำเอาพายแทบจะมุดแผ่นดินหนี เธอรีบคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายเตรียมเผ่นหนีจากสถานการณ์ชวนใจสั่นนี้ แต่มีหรือที่คนอย่างภาคินจะยอมปล่อยเหยื่ออันโอชะให้หลุดมือ มือหนาเอื้อมมาแตะข้อมือเธอเบาๆ ไม่ได้บีบแน่นจนเจ็บ แต่รั้งไว้ด้วยน้ำหนักที่ทำให้ก้าวขาไม่ออก "เดี๋ยวก่อนสิ ยังติวไม่ทันจบเลย" เสียงของเขาอ่อนลงนิดหน่อย แฝงความจริงจังและความใส่ใจเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาท "ที่ลากเธอมาห้องสมุดวันนี้ เพราะอาจารย์ฝากเตือนเรื่องโปรเจกต์ดาต้าเซ็ตไม่ใช่เหรอไง หรือว่าความจำสั้นกว่าความจุแรมคอมเธออีก" พายชะงัก หันกลับมามองหน้าเขาตรงๆ ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมแพ้ "พายไม่ได้ความจำสั้นสักหน่อยนะคะ! แค่... แค่โดนรบกวนสมาธิจากคนแถวนี้ต่างหาก" "อ้าว โทษพี่อีก" ภาคินเลิกคิ้ว ยอมผถอยตัวออกไปนั่งพิงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามดีๆ แต่สายตายังคงจ้องมองเธอไม่วางตา ท่าทางกอดอกพิงพนักเก้าอี้แบบนั้นทำให้เขาดูราวกับเสือหนุ่มที่กำลังรอเวลาตะครุบเหยื่อ "งั้นไถ่โทษ... พี่เลี้ยงชาไข่มุกหน้ามอ เอาไหมล่ะ ถือว่ายุติธรรมดีนะ" หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของพายสั่นครืดคราดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เธอหยิบขึ้นมาเปิดดู พบแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต เป็นชื่อของภาคินที่เพิ่งส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ *[ภาคินเอง]: เดินอ้อมมาฝั่งนี้สิ ตรงนั้นฝุ่นเยอะ เดี๋ยวภูมิแพ้กำเริบอีก* *[พาย]: อะไรของพี่เนี่ย อยู่แค่นี้ทำไมไม่พูดดีๆ* *[ภาคินเอง]: ขี้เกียจพูด อยากพิมพ์มากกว่า... อ้อ แล้วก็ เลิกกัดปากตัวเองได้แล้ว พี่หวง* ตู้ม! เหมือนมีระเบิดลูกยักษ์ลงกลางอก พายรู้สึกเหมือนอุณหภูมิร่างกายพุ่งสูงขึ้นจนปรอทแทบแตก ข้อความสั้นๆ ประโยคเดียวทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะไปหมด เธอก้มมองหน้าจอ ลังเลว่าจะตอบกลับไปว่าอะไรดี นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความยาวเหยียดปฏิเสธความเขินอาย ลบแล้วพิมพ์ใหม่วนไปวนมาอยู่สามรอบ *[พาย]: พี่ภาคิน! พูดจาแบบนี้หมายความว่าไงคะ ใครให้หวงไม่ทราบ!* พายสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมจะกดยืนยันส่งข้อความออกไปเพื่อกู้หน้าคืนมาบ้าง แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ก็เด้งแทรกขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน *[ภาคินเอง]: หันมาข้างหลังสิ* พายขมวดคิ้วด้วยความงุนงง เธอค่อยๆ หันขวابไปมองตามคำบอกของอีกฝ่าย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือใบหน้าคมคายของภาคินที่ยื่นเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันในระยะประชิด เขาไม่ได้ส่งข้อความผ่านหน้าจออีกต่อไปแล้ว แต่เขาเลือกที่จะลุกขึ้นมานั่งยองๆ อยู่ข้างเก้าอี้เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้! "พิมพ์ตอบช้าจัง พี่มารอรับคำตอบตรงนี้แทนแล้วกันนะ" ภาคินกระซิบเบาๆ ริมฝีปากหยักแย้มยิ้มละมุนที่ทำเอาสติของพายกระเจิดกระเจิงไปไกลแสนไกล รอยยิ้มแบบนั้น... มันอันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้วนะคะ! --- ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ รับรองว่าความฟินจะพุ่งทะยานจนปรอทแตกแน่นอนค่ะ! จาก... ที่คั่นหนังสือสีชมพู