แลกเปลี่ยนความลับฉบับไอที

"บอกเหตุผลมาก่อนค่ะรุ่นพี่ ทำไมหนูต้องเอาไฟล์ลับโปรเจกต์ดาต้าเซ็ตไปให้พี่ด้วย ในเมื่อมันเป็นข้อมูลวิจัยส่วนตัวของกลุ่มหนู!" เสียงใสๆ ที่พยายามดัดให้แข็งกร้าวของพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ โต๊ะมุมอับสายตาติดกระจกใสบานใหญ่กลายเป็นสนามรบขนาดย่อม ร่างบางในชุดนักศึกษาปีหนึ่งกอดอกแน่น ดวงตากลมโตจ้องมองผู้ชายตรงข้ามอย่างเอาเรื่อง แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกแล้วก็ตาม ก็ใครใช้ให้เขาหล่อเนี๊ยบในชุดเสื้อช็อปสีเข้มพับแขนขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรงแถมยังส่งสายตาดุๆ มาให้อย่างนี้เล่า! "หนึ่ง... เพราะไฟล์นั่นเธอแฮกเข้ามาในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของฉัน สอง... มันไม่ใช่ข้อมูลวิจัยส่วนตัว แต่เป็นฐานข้อมูลโครงสร้างระบบ AI ที่ฉันเขียนไว้ใช้ประกวด และสาม..." ภาคินหยุดพูดชั่วครู่ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ สีหน้าของวิศวะปีสามผู้เจ้าระเบียบไร้ซึ่งรอยยิ้ม "เธอแก้โค้ดตรงบรรทัดที่สิบสองผิดพลาดมหันต์ ถ้าฉันไม่รีบดึงไฟล์คืน ป่านนี้โปรเจกต์ฉันได้พังไม่เป็นท่าเพราะความซุ่มซ่ามของเด็กไอทีปีหนึ่งตัวกระเปี๊ยกเดียวคนนี้แน่" พายอ้าปากค้าง หน้าตาเหวอสนิท "นี่รุ่นพี่ว่าใครตัวกระเปี๊ยกไม่ทราบคะ! แล้วอีกอย่าง... หนูไม่ได้ซุ่มซ่ามนะ หนูแค่วิเคราะห์อัลกอริทึมพลาดไปนิด... เอ้ย นิดเดียวจริงๆ!" "นิดเดียวของเธอเกือบทำให้เซิร์ฟเวอร์คณะวิศวะล่มทั้งแถบนะคะคุณน้องพาย" ภาคินยักคิ้วข้างหนึ่ง แววตาพราวระยิบระยับขึ้นมาอย่างปิดไม่มิดยามเห็นแม่ตัวดีเริ่มหน้าตาตื่น "เอาล่ะ ฉันไม่เอาเรื่องที่เธอแฮกเข้ามาหรอก ถือว่าแลกเปลี่ยนกัน..." "แลกอะไรคะ? หนูไม่มีอะไรจะแลกกับพี่หรอกนะ!" "มีสิ..." ภาคินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นจนพายต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางสะอาดๆ ลอยแตะจมูกจนพายเผลอกลั้นหายใจ "เธอแก้บั๊กโปรเจกต์โค้ดดิ้งวิชา AI ของฉันให้รอด แล้วฉันจะคืนไฟล์ดาต้าเซ็ตตัวนั้นให้ครบทุกไบต์... แถมจะไม่เอาเรื่องที่เธอแฮกเข้ามาด้วย ดีลไหมล่ะ?" พายเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว *ยัยพาย... นี่เธอเผลอไปตกหลุมพรางของนายวิศวะจอมเนี้ยบคนนี้เข้าให้อีกแล้วใช่ไหมเนี่ย!* เสียงในหัวร้องเตือนดังลั่น โค้ดวิชา AI ของภาคินขึ้นชื่อว่าโหดหินและซับซ้อนระดับโปรแกรมเมอร์มืออาชีพทำ ถึงเธอจะเก่งเรื่องเขียนโค้ดแต่เจ้านั่นมันเหมือนเขาวงกตที่ไม่มีทางออกชัดๆ แต่ถ้าไม่ทำ... ไฟล์วิจัยตัวนั้นก็อยู่ที่เขา หมดกันอนาคตการส่งโปรเจกต์ส่งอาจารย์! "ก็ได้ค่ะ!" พายกระแทកเสียงใส่ หมุนหน้าจอแล็ปท็อปหันไปทางเขาด้วยความจำยอม "ไหนคะ ตรงไหนที่พี่แก้ไม่ได้ เอามาดูซิ หนูจะจัดการให้ในสามสิบนาทีนี้เลย คอยดู!" ภาคินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ทรงเสน่ห์จนพายต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขายอมเลื่อนหน้าจอของตัวเองมาวางเคียงคู่กัน นิ้วเรียวชี้ไปยังบรรทัดโค้ดที่มีปัญหา ใกล้กันจนไหล่ของเขากับเธอเกือบจะชิดกัน ความร้อนจากตัวตนของอีกฝ่ายแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าจนพายรู้สึกว่าอุณหภูมิรอบตัวมันสูงขึ้นอย่างประหลาด "ตรงนี้..." ภาคินกระซิบเบาๆ ข้างหู เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลจนคนฟังขนลุกซู่ "เธอต้องประกาศตัวแปรแบบพอยน์เตอร์ ไม่ใช่เรፈอเรนซ์ ไม่งั้นข้อมูลมันจะชนกัน... แบบนี้นะคะเด็กน้อย" ให้ตายเถอะ! คำว่า "เด็กน้อย" ที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายสายเ6นี้ยบคนนี้ มันทำเอาหัวใจของยัยปีหนึ่งเต้นผิดจังหวะไปไกลเป็นโยชน์แล้วนะ! พายรีบก้มหน้าก้มตาพิมพ์โค้ดรัวๆ กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหู มือบางสั่นเล็กน้อยจนแทบพิมพ์ผิดพิมพ์ถูก ขณะที่ภาคินกอดอกนั่งมองท่าทางลนลานของเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อบอุ่นและเจ้าเล่ห์ในเวลาเดียวกัน บรรยากาศรอบตัวในห้องสมุดเงียบงัน แต่เสียงหัวใจของพายกลับดังแข่งกับเสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์ เวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที หน้าจอแล็ปท็อปของภาคินก็รันผลลัพธ์ออกมาเป็นสีเขียวสดใส แปลว่าไม่มีข้อผิดพลาดใดๆหลงเหลืออยู่เลย "เรียบร้อยค่ะ! ทีนี้ก็คืนไฟล์ของหนูมาได้แล้ว" พายยื่นมือแบตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็ว หวังจะรีบเผ่นหนีออกจากสถานการณ์ชวนใจสั่นนี้ให้เร็วที่สุด ภาคินไม่ยอมยื่นไฟล์ให้ทันที เขากลับเปิดมือถือแล้วยื่นหน้าจอแชตแอปพลิเคชันสีเขียวที่มีคิวอาร์โค้ดเพิ่มเพื่อนขึ้นมาแทน "สแกนซะ แล้วทักมา เดี๋ยวฉันส่งไฟล์ให้ทางแชต" "ทำไมต้องแอดไลน์ด้วยคะ ส่งบลูทูธหรือแอร์ไดรฟ์มาก็ได้นี่!" พายโวยวาย "นี่เป็นคำสั่งจากรุ่นพี่ผู้กุมชะตากรรมไฟล์ของเธอ... จะแอดดีๆ หรือจะให้ฉันเปลี่ยนใจไม่คืนดีล่ะ?" ภาคินเลิกคิ้วท้าทาย พายกัดริมฝีปากอย่างเจ็บใจ แต่สุดท้ายก็ต้องหยิบมือถือขึ้นมาสแกนคิวอาร์โค้ดนั้นอย่างจำยอม เสียงแจ้งเตือน *ติ๊ง* ดังขึ้นในมือถือของภาคินทันที หน้าจอแชตปรากฏชื่อโปรไฟล์ของพาย พร้อมกับข้อความแรกที่เผลอพิมพ์ส่งไปโดยอัตโนมัติเพราะความรีบร้อน *พาย: ส่งมาเลยนะไอ้รุ่นพี่จอมเผด็จการ!* พายเบิกตากว้าง รีบกดonกค้างจะกดยกเลิกข้อความ แต่ยังไม่ทันได้ขยับนิ้ว ภาคินก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดุหรือกวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความอบอุ่นละมุนละไมจนคนมองใจระรัว มือถือในมือของพายสั่นครืดเบาๆ พร้อมกับข้อความตอบกลับจากแชตของภาคินที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าจอทันที *K.Pakin: ส่งให้แล้วครับ... เด็กดื้อ* *K.Pakin: คืนนี้สี่ทุ่ม ห้ามปิดเน็ตนะ เดี๋ยวมีเรื่องจะ "สอน" เพิ่ม* พายช็อกค้าง ตาโตเท่าไข่ห่านเมื่ออ่านข้อความนั้น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระโดดทะลุอก สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้กลับไม่ออกเลยสักคำ ขณะที่ภาคินส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เธอก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระเป๋าเป้พาดบ่าแล้วเดินหันหลังออกจากโต๊ะไปอย่างสบายใจเฉิบ ทิ้งให้เธอนั่งหน้าแดงแจ๋อยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุด ขอขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ที่คั่นหนังสือสีชมพู" เสมอมานะคะ!