จุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์

"ถอยออกไปธันวา! ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะ... ฉันจะเลิกทำความรู้จักกับคุณตั้งแต่วินาทีนี้!" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาของเธอกลับแน่วแน่ราวกับคนยอมหักไม่ยอมงอ เธอขยับถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับกำแพงปูนเย็นเยียบในซอกตึกมืดมิด กลิ่นอายของฝนที่เพิ่งซาลงทิ้งคราบความชื้นไว้ในอากาศ บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ธันวาหยุดชะงัก ร่างสูงใหญ่ที่เคยดูสงบนิ่งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของความตื่นตระหนก เขายังคงหายใจหอบถี่จากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่—อุบัติเหตุที่เกือบพรากชีวิตเขาไปอีกครั้ง หากรินรดาไม่ผลักเขาให้พ้นวิถีของรถสปอร์ตสีดำที่เสียหลักพุ่งเข้ามา "ริน... คุณเป็นบ้าอะไร" เสียงของธันวาทุ้มต่ำและสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "ผมเกือบเสียคุณไป... คุณเข้าใจไหมว่าผมรู้สึกยังไงตอนที่เห็นคุณกระโจนเข้ามาแบบนั้น?" รินรดาหัวเราะทั้งน้ำตา เสียงนั้นแห้งแล้งและขมขื่น "คุณเสียฉันไป? ธันวา... คุณไม่เคยมีฉันอยู่ตรงนี้จริงๆ หรอก คุณก็แค่ยึดติดกับสิ่งที่ 'ควรจะเป็น' แต่คุณไม่เคยรู้เลยว่าจริงๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบลงบนพื้นแอ่งน้ำเล็กๆ ดังเป็นจังหวะ ราวกับเสียงเต้นของหัวใจที่กำลังสับสน เธอจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอรักหมดหัวใจ—คนเดิมคนเดียวกับที่เธอเคยปล่อยมือเขาไปในอดีต คนที่ในวันนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยร้าวที่ไม่เคยได้รับการเยียวยา "ริน... บอกผมมาเถอะ" ธันวาขยับตัวเข้ามาอย่างช้าๆ คราวนี้เขาไม่ได้รุกราน แต่เป็นการอ้อนวอน "คุณรู้เรื่องอุบัติเหตุนี้ก่อนที่มันจะเกิดขึ้นใช่ไหม? คุณขวางผมไว้ตั้งแต่เช้า คุณระแวงทุกอย่างที่ดูไม่ปกติ... คุณเป็นใครกันแน่ รินรดา" คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม รินรดาเม้มปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความลับที่เธอแบกไว้เพียงลำพังมาตลอดเวลาที่ย้อนเวลากลับมา... ความลับที่ว่าเธอคือหญิงสาววัย 32 ปีที่ตายไปแล้วและได้โอกาสแก้ตัวอีกครั้ง มันหนักอึ้งเกินกว่าจะเก็บไว้ได้อีกต่อไป เธอเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของธันวา—ความเจ็บปวดจากการถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ความระแวงว่าเขากำลังจะสูญเสียคนที่รักไปอีกครั้งโดยไม่รู้อะไรเลย "ถ้าฉันบอกไป..." รินรดาพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มเนียน "คุณจะเกลียดฉันไหม? ถ้าคุณรู้ว่าฉันไม่ได้เป็นรินรดาคนที่อ่อนหวานและไม่รู้เรื่องอะไรอย่างที่คุณคิด... ถ้าคุณรู้ว่าทุกอย่างที่ฉันทำเพื่อคุณ มันคือการชดใช้ความผิดบาปที่ฉันเคยทำร้ายคุณไว้ในอนาคตที่ไม่มีวันเกิดขึ้นอีก" ธันวานิ่งค้างไป เขาดูสับสน ทว่าแววตาของเขากลับมีความอบอุ่นบางอย่างฉาบไว้ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงคืบ ฝ่ามืออุ่นจัดของเขาเอื้อมมาเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเธออย่างแผ่วเบา "ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่แฝงด้วยความมั่นคง "แต่ผมรู้แค่ว่า ตั้งแต่วันที่คุณกลับเข้ามาในชีวิตผมอีกครั้ง โลกที่เคยเงียบเหงาของผมมันก็เริ่มมีสีสัน... ถึงแม้คุณจะดูเหมือนแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว แต่ริน... ไม่ว่าอดีตของคุณจะเป็นยังไง หรือคุณกำลังซ่อนอะไรไว้ ผมก็พร้อมที่จะฟังมัน" รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเหมือนกำลังจะแตกสลาย นี่คือโอกาสสุดท้าย... ถ้าเธอเล่าทุกอย่างตอนนี้ เธออาจจะรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ได้ หรืออาจจะสูญเสียเขาไปตลอดกาลเพราะความหวาดกลัวว่าเขารับไม่ได้กับเรื่องเหลือเชื่อนี้ "ธันวา..." เธอตัดสินใจสูดหายใจลึก "สิ่งที่คุณเห็น... สิ่งที่ฉันรู้... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ฉันไม่ได้เห็นอนาคตในฝัน แต่ฉัน..." ในจังหวะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากสารภาพ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินเข้ามาในซอกตึกก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ทั้งสองสะดุ้งสุดตัว รินรดาหันไปมองผ่านไหล่ของธันวา—ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่ตรงหน้าปากซอกตึก มือของเขากำลังถืออุปกรณ์บางอย่างที่ส่องประกายเย็นเยียบภายใต้แสงไฟสลัว นั่นไม่ใช่คนแปลกหน้า... นั่นคือคนที่เธอเห็นใน 'ภาพนิมิต' ของวันเกิดเหตุที่เธอพยายามแก้ไขมาตลอด "ไม่คิดเลยนะว่าคุณจะรอดมาได้... รินรดา" เสียงทุ้มแหบพร่าของผู้มาใหม่ดังขึ้น เขาเหยียดยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ "ดูเหมือนว่านาฬิกาทรายของเธอจะเดินผิดจังหวะไปหน่อยนะ แต่ไม่เป็นไร... การตายครั้งนี้ของธันวา มันจะเป็นบทเรียนที่เธอต้องจดจำไปตลอดกาล" ธันวาขยับตัวกางแขนบังรินรดาทันที แต่รินรดากลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น เธอรู้ดีว่านี่คือ 'จุดเปลี่ยน' ครั้งสุดท้าย หากเธอไม่ลงมือทำอะไรบางอย่างในตอนนี้ ธันวาจะต้องตาย... และเธอก็จะย้อนเวลากลับไปเริ่มนับหนึ่งใหม่ในนรกขุมเดิมอีกครั้ง เธอมองหน้าธันวาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความเด็ดเดี่ยว ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้ธันวาต้องเบิกตากว้าง "ธันวา... เชื่อฉันนะ... ฉันย้อนเวลากลับมาเพื่อช่วยคุณ... วิ่ง!" ดาริกาส่องแสงหวังว่าคุณรี้ดจะสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนในหัวใจของรินรดาที่ส่งผ่านตัวอักษรนี้นะคะ ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 23 นี้ด้วยกันค่ะ