ความลับที่เปิดเผย

“คุณจะให้ฉันวิ่งไปที่ไหน... ในเมื่อโลกที่ไม่มีคุณ มันก็ไม่ต่างอะไรกับนรกสำหรับฉันเลย ริน” น้ำเสียงของธันวาสั่นพร่า ท่ามกลางเสียงหอบหายใจถี่รัวของรินรดาที่เพิ่งดึงตัวเขาออกมาจากจุดที่กำลังจะเกิดอุบัติเหตุซ้ำรอยเดิมเมื่อห้าปีก่อน ทั้งสองยืนหลบอยู่ในซอกตึกมืดมิด กลิ่นอายของยางรถยนต์ที่ไหม้เกรียมและกลิ่นไอฝนที่เพิ่งขาดช่วงลอยอบอวลไปทั่ว ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบที่หนักอึ้งดั่งขุนเขา รินรดาปล่อยมือจากแขนแกร่งของชายหนุ่ม เธอค่อยๆ ถอยห่างออกมาสองก้าว ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบสั่นระริก เธอพยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้กลับมาตั้งมั่น ดวงตาที่ผ่านการมองเห็นความสูญเสียมานับครั้งไม่ถ้วนในลูปเวลานี้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้มที่เต็มไปด้วยคำถามของธันวา “ถ้าฉันบอกว่า... ฉันเห็นคุณตายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนล่ะคะ?” รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแหบพร่าแต่มั่นคง เธอเห็นธันวาชะงักไป ดวงตาคู่สวยของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความงุนงงฉายชัดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นความสับสนที่ลึกซึ้ง “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร... ริน ความเครียดทำให้คุณจินตนาการไปไกลถึงขนาดนี้เลยเหรอ” ธันวาพยายามก้าวเข้ามาหา แต่รินรดากลับยกมือขึ้นห้ามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ไม่ได้จินตนาการค่ะ...” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก “ฉันย้อนเวลากลับมา... จากวันนั้น วันที่งานแต่งงานของเราพังทลาย และวันที่ฉันต้องเห็นคุณสิ้นลมหายใจต่อหน้าต่อตาในอุบัติเหตุครั้งนี้... ครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันติดอยู่ในวงจรของความผิดพลาด และครั้งนี้คือโอกาสสุดท้ายที่ฉันจะช่วยคุณได้” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหัวใจของทั้งคู่ที่เต้นรัวแข่งกัน ธันวานิ่งค้างไป ราวกับคำพูดของเธอคือประโยคภาษาร่างกายที่เขาไม่สามารถทำความเข้าใจได้ทันที รอยยิ้มเยาะหยันที่มักจะใช้ปกปิดความเปราะบางของตัวเองหายไปสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความตระหนักรู้ “คุณ... คุณบอกว่าคุณกลับมาเพื่อช่วยผมงั้นเหรอ?” ธันวาถามซ้ำ ราวกับต้องการแน่ใจว่าเขาไม่ได้หูฝาดไป “เพื่อแก้ไขทุกอย่างค่ะ เพื่อไม่ให้คุณต้องมาเป็นเหยื่อของความแค้นคนอื่น และเพื่อไม่ให้ฉันต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพียงลำพังกับความทรงจำที่แตกสลาย” รินรดาหลั่งน้ำตาออกมาโดยไม่รู้ตัว “ฉันโกหกคุณมาตลอด... แกล้งทำเป็นว่าเราแค่เพิ่งเจอกัน ทั้งที่จริงๆ แล้ว... ฉันรู้จักทุกรอยยิ้ม ทุกแผลเป็น และทุกความเจ็บปวดของคุณดีกว่าใครในโลก” ธันวาเงียบไปนาน เขามองใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจตรงหน้า รอยน้ำตาที่อาบแก้มเนียนนั้นไม่ใช่การเสแสร้ง แต่เป็นความเจ็บปวดที่ตกตะกอนมานานปี เขาไม่ได้หัวเราะเยาะทฤษฎีไร้สาระของเธอ ไม่ได้มองว่าเธอเสียสติ แต่เขากลับก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินบนใบหน้าเธอ “ถ้ามันเป็นความจริง...” เขาเอ่ยเสียงต่ำแต่นุ่มนวล “ทำไมคุณถึงยอมเจ็บปวดขนาดนั้น... ทำไมต้องเป็นคุณที่แบกรับโลกทั้งใบไว้คนเดียว?” “เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ เพื่อให้คุณยังมีลมหายใจอยู่ตรงนี้ไงคะ” ธันวาคว้าตัวเธอเข้าไปกอดแน่น แรงกอดนั้นสื่อถึงความโหยหาและความโล่งใจที่ถาโถมเข้ามา เขาฝังใบหน้าลงกับซอกคอของเธอ สัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาที่เปียกชื้น “ผมไม่สนหรอกว่าโลกนี้จะบิดเบี้ยวไปแค่ไหน หรือคุณจะมาจากอนาคตที่โหดร้ายเพียงใด... ผมสนแค่ว่า ตอนนี้คุณอยู่ตรงนี้ ในอ้อมกอดของผม และเรายังมีโอกาสที่จะมีอนาคตร่วมกันจริงๆ สักครั้ง” ความอบอุ่นที่ไหลผ่านอ้อมกอดทำให้รินรดารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก แต่ทว่า ในวินาทีที่ความสุขดูเหมือนจะเอื้อมถึง สัญชาตญาณบางอย่างของเธอก็กรีดร้องขึ้นมา เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและผิดปกติจากเงามืดด้านหลังกำแพงตึกทำให้เธอต้องผละออกจากอกของธันวาด้วยความตื่นตระหนก “ธันวา... หลบไป!” ยังไม่ทันที่ธันวาจะตั้งตัว เสียงปืนเก็บเสียงดัง ‘ปัง’ ฝ่าความเงียบของค่ำคืน ร่างของชายในชุดดำคนหนึ่งพุ่งออกมาจากเงามืดพร้อมกระบอกปืนที่เล็งตรงมายังธันวา ทว่ากระสุนนัดนั้นไม่ได้พลาดเป้าไปไหน หากแต่ปะทะเข้ากับบางอย่างที่รินรดาใช้ตัวเข้าบังไว้ ธันวาร้องลั่นด้วยความตกใจ ร่างของรินรดาซวนเซลงมาในอ้อมกอดของเขา เลือดสีแดงสดเริ่มซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอ แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคือใบหน้าของมือปืนที่เดินเข้ามาใกล้ภายใต้แสงไฟสลัว... นั่นไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่มันคือใบหน้าที่รินรดาคุ้นเคยดีที่สุดในฐานะ ‘ความผิดพลาด’ ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเธอ “พี่ชาย... ในที่สุดก็เจอกันสักทีนะครับ” เสียงทุ้มเย็นเยียบที่คุ้นหูเอ่ยขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน ธันวากอดรินรดาไว้แน่น สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและประหลาดใจจ้องมองไปที่ผู้มาเยือน “เป็นไปไม่ได้... แก... แกตายไปแล้ว!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและแสงสว่างของรินรดาไปกับดาริกาส่องแสงนะคะ