รอยร้าวที่รักษาได้

“หยุดเดี๋ยวนี้! อย่าเข้ามาใกล้เธอ!” ธันวาตวาดลั่น เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยแรงโทสะผสมกับความตระหนกที่พุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาของเขายังคงโอบกอดรินรดาไว้แน่น ราวกับจะปกป้องเธอจากโลกทั้งใบที่กำลังจะพังทลายลงตรงหน้า ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องนั่งเล่นไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่น เขาสวมชุดสูทสีเทาเรียบกริบที่ดูแปลกตากว่าที่ธันวาเคยจำได้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเย้ยหยันขณะมองผ่านธันวาไปที่รินรดาซึ่งตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดของคนรัก “โลกมันกลมกว่าที่นายคิดนะ ธันวา” ผู้มาเยือนเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยเข็มพิษ “การที่ฉันต้องมาเห็นคนรักเก่ากับภรรยาใหม่ในสถานที่ที่เคยเป็นของเรา... มันช่างน่าขบขันสิ้นดี” รินรดาเงยหน้าขึ้นมองธันวา สบสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสนของเขา เธอรับรู้ได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของเขาผ่านหน้าอกที่แนบชิด เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การปรากฏตัวของศัตรู แต่มันคือการเผชิญหน้ากับ 'อดีต' ที่ธันวาพยายามฝังกลบมาตลอดหลายปี “คุณอภิรักษ์...” รินรดาเรียกชื่อนั้นแผ่วเบา เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่นพอที่จะทำให้ชายคนนั้นชะงัก “ความตายที่ทุกคนรับรู้... มันคือการโกหกครั้งใหญ่ที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อหนีปัญหา หรือเพื่อทำลายหัวใจของใครบางคนกันแน่คะ?” อภิรักษ์เหยียดยิ้ม “ความตายคือจุดจบของคนอ่อนแอ แต่มันคือการเริ่มต้นใหม่ของคนที่รู้จักฉวยโอกาส รินรดา... เธอเองก็คงเข้าใจดีที่สุดไม่ใช่หรือว่าการถูกหักหลังมันให้ความรู้สึกอย่างไร” “หยุดพูดเรื่องนั้นเดี๋ยวนี้!” ธันวาขยับตัวขึ้นบังรินรดาไว้อย่างมิดชิด ความนิ่งสงบที่เขาสั่งสมมานานถูกทำลายลงจนสิ้นซาก “ผมไม่รู้ว่าคุณไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา แต่ถ้าคิดจะกลับมาเพื่อปั่นหัวเธออีกครั้ง คุณคิดผิดแล้ว” “ผมไม่ได้กลับมาเพื่อรื้อฟื้นอดีต” อภิรักษ์ก้าวเท้าเข้ามาหนึ่งก้าว ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้อง “ผมกลับมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของผม... ทั้งหมด” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของธันวา รินรดาเอนกายพิงแผ่นหลังกว้างของคนรัก เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยในตัวเขา ความเข้าใจที่ลึกซึ้งก่อตัวขึ้นในใจของหญิงสาว นี่ไม่ใช่เวลาที่จะหวาดกลัวหรือร้องไห้ แต่เป็นเวลาที่เธอจะต้องเป็นที่ยึดเหนี่ยวให้เขากลับมามั่นคงอีกครั้ง รินรดาค่อยๆ ผละออกจากอ้อมกอดของธันวา แม้เขาจะพยายามรั้งเธอไว้ด้วยแรงบีบที่ต้นแขน แต่เธอกลับหันไปสบตาเขาด้วยแววตาอ่อนโยนและเด็ดเดี่ยว “ธันวาคะ... เชื่อใจรินนะคะ” เธอก้าวออกมาเผชิญหน้ากับอภิรักษ์ตรงๆ สายตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวเหมือนในอดีตอีกต่อไป “ถ้าคุณต้องการจะทวงคืนอะไรก็ตามที่เรียกว่า 'ของของคุณ' คุณก็คงจะเสียเวลาเปล่าค่ะ เพราะธันวาในวันนี้ไม่ใช่ผู้ชายที่ยอมถูกบงการเหมือนเมื่อก่อน และรินในวันนี้... ก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับรอยร้าวในใจเหมือนในอดีตเช่นกัน” “ปากกล้าขึ้นนะ” อภิรักษ์เลิกคิ้ว “ไม่ใช่ปากกล้าค่ะ แต่มันคือความจริงที่เกิดจากความเข้าใจ” รินรดากล่าว พลางหันกลับไปมองธันวาที่ยืนนิ่ง “เราผ่านเรื่องราวมามากเกินกว่าจะให้คนนอกเข้ามาสร้างรอยร้าวซ้ำสอง ธันวาคะ... ต่อให้เขาจะกลับมาจากนรกหรือที่ไหนก็ตาม สิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดคือวันนี้เราอยู่ตรงนี้ด้วยกัน และหัวใจของเราไม่มีที่ว่างให้เขาอีกแล้ว” ธันวาเม้มปากแน่น ความโกรธเคืองที่เคยคุกรุ่นเริ่มเปลี่ยนเป็นความอุ่นวาบในใจ เขามองใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ เธอเติบโตขึ้น แข็งแกร่งขึ้น และเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาอยากมีชีวิตอยู่เพื่ออนาคตมากกว่าจะจมปลักอยู่กับสิ่งที่ตายไปแล้ว “ผมได้ยินแล้ว” ธันวาก้าวเข้ามาเคียงข้างรินรดา กุมมือเธอไว้แน่น มือที่อบอุ่นของเขาส่งผ่านพลังใจให้เธออย่างเต็มเปี่ยม “คุณได้ยินไหมอภิรักษ์? ไม่ว่าคุณจะวางแผนอะไรไว้ มันจะพังลงตั้งแต่วินาทีนี้ เพราะคุณไม่มีค่าพอที่จะทำลายสิ่งที่เราสองคนสร้างมาได้เลย” อภิรักษ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่มันไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งชัยชนะ เขาหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้วโยนลงบนโต๊ะกลางห้องอย่างช้าๆ “ฉันไม่ได้หวังจะทำลายความรักที่น่าสมเพชของพวกเธอหรอก” เขาแค่นเสียง “แต่ที่ฉันมาวันนี้ เพราะฉันมีบางอย่างที่จะทำให้รู้ว่า ‘รอยร้าว’ ที่พวกเธอพยายามจะรักษามันไว้น่ะ... มันไม่ได้พังเพราะฉันหรอกนะ” เขาหันหลังเดินกลับไปที่ประตู แต่ก่อนจะก้าวออกไป เขาหันมาทิ้งท้ายด้วยสายตาที่เย็นเยียบ “ลองเปิดอ่านดูเถอะรินรดา ความลับที่ธันวาซ่อนไว้ตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจช่วยเธอในเหตุการณ์ครั้งนั้น... มันอาจจะเปลี่ยนความรักที่พวกเธอมีให้กันไปตลอดกาล” ประตูห้องปิดสนิทลงทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด ธันวานิ่งค้างราวกับถูกสาป สายตาของเขามองไปที่ซองจดหมายบนโต๊ะด้วยความสั่นไหวที่ไม่อาจปิดมิด รินรดาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาโต๊ะนั้น หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอหันมามองธันวาที่ยืนหน้าซีดเผือด “ธันวา... ในซองนี้มันคืออะไรคะ?” ธันวาหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาหยดหนึ่งรินไหลลงมาอาบแก้ม “ริน... พี่ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง... แต่พี่กลัวว่าถ้าเธอรู้ พี่จะเสียเธอไป” มือของรินรดาสั่นเทาขณะเอื้อมไปแตะซองจดหมายนั้น สิ่งที่อยู่ข้างในอาจจะเป็นกุญแจที่ซ่อมแซมหัวใจของพวกเขา หรืออาจจะเป็นสิ่งที่จะทำลายมันลงจนไม่เหลือชิ้นดี เธอตัดสินใจดึงกระดาษด้านในออกมา แล้วดวงตาก็เบิกกว้างเมื่อเห็นเนื้อหาในจดหมายฉบับนั้น... มันไม่ใช่ข้อความจากอภิรักษ์ แต่มันคือหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับ 'อุบัติเหตุ' ในวันนั้นที่ธันวาเคยบอกว่าเขาเป็นคนช่วยเธอไว้ แต่มันกลับระบุชื่อบุคคลที่สาม... คนที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะเกี่ยวข้องกับโศกนาฏกรรมในครั้งนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว! ดาริกาส่องแสงขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 25 นี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความรักของธันวากับรินรดาจะทำให้หัวใจของทุกคนอบอุ่นและมีพลังในการก้าวข้ามผ่านเรื่องราวร้ายๆ ในชีวิตไปได้นะคะ