รอยร้าวในอดีตที่ค่อยๆ เลือน

“ถ้าคุณยังจะขุดคุ้ยเรื่องนี้ขึ้นมาอีก ครั้งหน้าไม่ต้องมาเจอกันที่นี่นะคะ” รินรดาวางแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงดังเคร้งจนน้ำสีเข้มกระฉอกออกมาเปื้อนขอบโต๊ะ ความเงียบงันที่แผ่ขยายปกคลุมร้านกาแฟเล็กๆ ที่มุมเมืองช่างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เธอจ้องมองชายตรงหน้าที่เป็นดั่งเงาของอดีตที่เธอพยายามหนีมาตลอดสิบปี คนที่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลายจนเกือบไม่เหลือชิ้นดีในวันที่เธอยังเป็นเพียงเด็กสาวที่เปราะบาง “ริน... ผมแค่ต้องการคำอธิบาย ทำไมวันนั้นคุณถึงไปโดยไม่บอกลา” เสียงของอีกฝ่ายดูสั่นพร่า ทว่ารินรดากลับรู้สึกเพียงความเย็นชาที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด เธอไม่ได้โกรธเกรี้ยวเหมือนวัยเยาว์ แต่ความเจ็บปวดที่เคยเป็นบาดแผลฉกรรจ์นั้นมันยังคงเต้นตุบๆ อยู่ใต้ผิวหนังราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน “คำอธิบายเหรอคะ? มันสายไปสิบปีแล้วค่ะ และตอนนี้... ชีวิตของฉันไม่ได้มีที่ว่างให้กับความผิดพลาดในอดีตอีกต่อไป” รินรดาลุกขึ้นยืน ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ เธอหันหลังเดินออกมาจากร้านโดยไม่หันกลับไปมอง สายฝนที่ตั้งเค้ามานานเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสายบางๆ กลิ่นอายของถนนที่เปียกชื้นปลุกเร้าความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบให้พุ่งขึ้นมาอีกครั้ง น้ำตาเม็ดแรกไหลอาบแก้มพร้อมกับความรู้สึกอับอายที่ต้องเผชิญหน้ากับความอ่อนแอของตัวเอง ทันใดนั้น ร่มคันใหญ่สีเข้มก็กางออกครอบคลุมเหนือศีรษะของเธอ พร้อมกับอ้อมกอดอุ่นที่โอบรัดจากด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยทำให้รินรดาสะอื้นออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้อีก “ไม่เป็นไรแล้วนะครับ... ริน” เสียงของธันวานุ่มนวลและหนักแน่น เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกหนักกว่าเดิม เขาไม่ได้ถามว่าเธอไปเจอใครมา หรือคุยอะไรกัน เขารู้เพียงว่ารินรดาที่เขารักกำลังเจ็บปวด และหน้าที่ของเขาคือการเป็นกำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดให้เธอพักพิง “ธัน... ทำไมมันถึงยังเจ็บอยู่คะ ทั้งที่ฉันคิดว่าฉันลืมมันไปหมดแล้ว” รินรดาซบหน้าลงกับอกของชายหนุ่ม เสียงสะอื้นของเธอขาดห้วง ธันวาเอื้อมมือมาเช็ดหยาดน้ำตาบนแก้มเธออย่างเบามือ นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงวนเบาๆ ราวกับจะลบเลือนรอยร้าวในใจของเธอให้จางหายไป “ความทรงจำไม่ได้ลืมง่ายเหมือนการลบไฟล์ในคอมพิวเตอร์หรอกครับริน แต่มันจะค่อยๆ เลือนหายไปเอง เมื่อเราเติมเต็มด้วยความรู้สึกใหม่ที่สวยงามกว่าเดิม... ผมจะอยู่ตรงนี้ จนกว่ารอยร้าวนั้นจะกลายเป็นแค่ส่วนหนึ่งของลวดลายที่ทำให้คุณสวยงามขึ้นในแบบที่เป็นคุณ” คำพูดของธันวาไม่ใช่คำปลอบใจที่ฉาบฉวย แต่มันมาจากใจที่มั่นคงมาตลอดสิบปี รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของธันวาในตอนนี้ไม่ได้มีเพียงความรัก แต่มันมีความเข้าใจที่ลึกซึ้งจนเธอรู้สึกละอายใจที่เคยผลักไสเขาไปไกลเพียงเพราะกลัวความเจ็บปวด “ขอบคุณนะคะที่ยังเป็นธันวาคนเดิม... คนที่ใจดีกับฉันเสมอ” “ผมไม่ได้เป็นคนเดิมหรอกครับ ผมเป็นคนที่เติบโตขึ้นเพื่อจะดูแลคุณได้ดีกว่าเดิมต่างหาก” ทั้งคู่ยืนอยู่ใต้ร่มคันเดียวท่ามกลางถนนที่เริ่มเงียบเหงา โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนเหลือเพียงจังหวะการเต้นของหัวใจสองดวงที่เริ่มปรับให้ตรงกัน รินรดารู้สึกเหมือนเกราะที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองเริ่มร้าวลงทีละน้อย ความอบอุ่นที่ได้รับจากธันวากำลังชะล้างความขมขื่นในอดีตออกไปอย่างช้าๆ ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะเปิดใจรับความรู้สึกดีๆ นั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็ดังขึ้น รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบออกมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากหมายเลขแปลกหน้าที่ส่งรูปถ่ายใบหนึ่งมาให้ ในภาพนั้น... คือภาพของธันวาที่ยืนคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งในร้านกาแฟที่เธอเพิ่งจากมาเมื่อครู่นี้ ผู้หญิงคนเดียวกับที่เป็น 'จุดเริ่มต้น' ของรอยร้าวทั้งหมดในชีวิตของเธอเมื่อสิบปีก่อน รินรดาตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นข้อความถัดมาที่พิมพ์ทิ้งท้ายไว้ว่า *'ดูเหมือนธันวาจะไม่ได้บอกคุณทุกเรื่องนะครับ... โดยเฉพาะเรื่องที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้'* ธันวาที่กำลังก้มลงมองหน้าเธอด้วยความห่วงใยชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของรินรดา เขาเอื้อมมือหมายจะจับไหล่เธอ แต่รินรดากลับถอยหลังหนีออกมาหนึ่งก้าว ดวงตาที่เคยอ่อนแสงกลับกลายเป็นความระแวงที่คมกริบ "ธันวาคะ..." รินรดาเอ่ยเสียงสั่น พลางยกโทรศัพท์ขึ้นให้เขาเห็นรูปถ่ายที่สั่นไหวอยู่ในมือ "ช่วยอธิบายทีค่ะ... ว่าทำไมคุณถึงเพิ่งไปพบกับเธอคนนั้น ทั้งที่คุณบอกฉันว่าคุณอยู่กับงานที่บริษัทมาตลอดทั้งวัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของดาริกาส่องแสงนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ