เดทแรกที่ไม่เหมือนเดิม

“ถ้าคุณยังมองนาฬิกาอีกครั้ง ฉันจะถือว่าการเดทครั้งนี้คือการทรมานกันนะคะ” รินรดาเอ่ยขึ้นพลางวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะไม้เนื้อดี เสียงกังวานของแก้วคริสตัลกระทบกันเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศร้านอาหารกึ่งจำลองสวนอังกฤษที่เงียบสงบในค่ำคืนนี้ เธอมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากนั้นไม่ใช่รอยยิ้มแบบที่เธอเคยใช้ฉาบหน้าเพื่อปิดบังความรู้สึกเมื่อสิบปีก่อน แต่มันคือรอยยิ้มของหญิงสาวที่ยอมรับความผิดพลาดและพร้อมจะเดินหน้าใหม่ ธันวาชะงัก สายตาที่เคยเหม่อลอยกลับมาจับจ้องที่ดวงตาของเธออีกครั้ง เขาวางโทรศัพท์มือถือที่พลิกดูไปมาเมื่อครู่ลงบนโต๊ะโดยไม่เสียดาย “ผมขอโทษครับ... ไม่สิ ขอโทษนะคะริน” เขาเผลอหลุดคำที่เคยชิน แต่เมื่อเห็นรินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาก็หัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ผมแค่กังวลว่าวันนี้มันจะจบลงแบบเดิม เหมือนเดทห่วยๆ ครั้งสุดท้ายที่เราเคยมีก่อนคุณจะหายไปจากชีวิตผม” รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นดอกไม้สีขาวที่เธอบรรจงเลือกมาให้เข้ากับค่ำคืนนี้ทำให้ธันวาหายใจติดขัดไปชั่วขณะ “ถ้าคุณหมายถึงร้านอาหารที่มีแต่เสียงเพลงหนวกหู หรือการที่เราต่างคนต่างไม่กล้าสบตากัน... วันนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแน่นอนค่ะ ธันวาคะ วันนี้ฉันตั้งใจเลือกทุกอย่างเองกับมือ ตั้งแต่รายการอาหารไปจนถึงที่นั่งตรงนี้ เพราะฉันอยากจะ ‘ลบภาพจำ’ ที่ขมขื่นเหล่านั้นทิ้งไปให้หมด” ธันวานิ่งไป สายตาของเขาเปลี่ยนจากความระแวดระวังเป็นความอ่อนโยนที่ลึกล้ำ “คุณเปลี่ยนไปมากจริงๆ ริน ตั้งแต่การเลือกไวน์ที่คุณไม่เคยชอบ ไปจนถึงการกล้าพูดเรื่องอดีตหน้าตาเฉยแบบนี้” “ความเจ็บปวดทำหน้าที่เป็นครูที่ดีเสมอค่ะ” รินรดาตอบพลางใช้ส้อมจิ้มอาหารในจานอย่างแช่มช้า “ฉันไม่ได้อยากเป็นคนใหม่ที่ไร้หัวใจ แต่ฉันอยากเป็นคนที่ ‘ฉลาดพอ’ จะรักษาหัวใจตัวเองและคนรอบข้างให้ดีขึ้นกว่าวันวาน” บรรยากาศรอบโต๊ะอบอวลไปด้วยความเงียบที่ไม่ได้น่าอึดอัด แต่กลับเต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกที่ไหลวนระหว่างคนสองคน รินรดาจงใจเลี่ยงที่จะพูดถึงเหตุผลที่เธอทิ้งเขาไปในตอนนั้น เธอต้องการให้ค่ำคืนนี้เป็นดั่งผืนผ้าใบว่างเปล่าที่พวกเขาจะได้วาดภาพความทรงจำใหม่ลงไป เธอเล่าเรื่องตลกตอนที่เธอทำงานพลาดในบริษัทเก่า เรื่องความฝันที่จะเปิดร้านดอกไม้เล็กๆ ที่ธันวาเคยแกล้งล้อเลียนเธอว่าไม่มีทางทำสำเร็จ ธันวาหัวเราะออกมาจริงๆ จังๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เสียงหัวเราะของเขาทำให้หัวใจของรินรดาสั่นไหว มันเป็นเสียงเดิมที่เธอเคยหลงรัก แต่ในวันนี้ มันกลับมีน้ำหนักและความอบอุ่นมากกว่าเดิมหลายเท่า “คุณรู้ไหมริน... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมเก็บความโกรธไว้ในกล่องใบเล็กๆ เสมอ” ธันวาพูดขึ้นขณะที่เครื่องดื่มแก้วที่สองพร่องลงไปเกินครึ่ง “เวลาเห็นคุณในสื่อ หรือได้ยินชื่อคุณ ผมจะหยิบกล่องนั้นออกมาเปิดดู เพื่อเตือนตัวเองว่าผมห้ามใจอ่อน แต่พอมาอยู่ตรงนี้... ต่อหน้าคุณตอนนี้ ผมกลับหาฝากล่องใบนั้นไม่เจอแล้ว” รินรดาวางมือลงบนโต๊ะ เธอมองมือหนาของชายหนุ่มที่วางอยู่ไม่ไกล แม้เธอจะไม่ได้เอื้อมไปแตะ แต่มันคือการเชื้อเชิญที่ชัดเจนที่สุด “ถ้ามันหายไปแล้ว ก็อย่าไปตามหามันเลยนะคะ ธันวาคะ... ในเมื่ออดีตเรียกคืนไม่ได้ และอนาคตก็ยังมาไม่ถึง เราเหลือแค่ปัจจุบันที่กำลังนั่งอยู่ตรงนี้เท่านั้น” ธันวาจ้องมองเธอ ราวกับพยายามจะอ่านหนังสือเล่มเก่าที่เพิ่งถูกเขียนบทใหม่ด้วยน้ำหมึกสีทอง “คุณกำลังจะบอกอะไรผมริน? คุณกำลังจะบอกว่า... ผมมีสิทธิ์ที่จะหวังอีกครั้งใช่ไหม?” ก่อนที่รินรดาจะทันได้ตอบ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้โต๊ะของพวกเขา ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน และนั่นทำให้รอยยิ้มของรินรดาแข็งค้างไปชั่วขณะ ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ข้างโต๊ะ ใบหน้าของเขาดูไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่ดุร้ายคู่นั้นกวาดมองไปที่ธันวาก่อนจะมาหยุดที่รินรดา “คุณบอกว่ามาคุยงานด่วน... แต่ดูเหมือนงานที่ว่า จะสำคัญถึงขั้นต้องมานั่งกินมื้อค่ำกับ ‘คนรักเก่า’ เลยสินะครับรินรดา?” ธันวาลุกขึ้นยืนทันที แรงกดดันระหว่างชายสองคนพุ่งสูงขึ้นจนอากาศรอบโต๊ะแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ รินรดาได้แต่หลับตาลงครู่หนึ่งเมื่อตระหนักว่าอดีตที่เธอพยายามจะลบทิ้งไป กำลังย้อนกลับมาทวงถามความรับผิดชอบอย่างรุนแรงที่สุดในวินาทีที่เธอคิดว่ากำลังจะมีความสุข ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและธันวาในค่ำคืนที่แสนเปราะบางนี้นะคะ ดาริกาส่องแสง