ทางเลือกที่คุ้นเคย

“ถ้าคุณจะเอาแต่นิ่งเงียบแบบนี้ สู้ไล่ฉันไปให้พ้นหน้าตั้งแต่เมื่อวานไม่ดีกว่าหรือคะ?” รินรดาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังจนเกิดแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ความอดทนของเธอที่พยายามรวบรวมมาตลอดสองชั่วโมงนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของเขาเริ่มเหือดหาย มือบางกำขอบกระโปรงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอกำลังเผชิญหน้ากับธันวา—ชายที่เธอเคยทิ้งไปอย่างไม่ใยดีเมื่อสิบปีก่อน—และตอนนี้เขากำลังมองเธอด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก ธันวาไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขาวางปากกาหมึกซึมในมือลงอย่างใจเย็น ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีเข้ม สายตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาว ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เธอหวาดหวั่น แต่กลับมีความว่างเปล่าที่ทำให้น่าใจหายยิ่งกว่า “ผมไม่ได้นิ่งเงียบเพราะอยากไล่คุณไปหรอกครับริน... ผมแค่อยู่กับความจริงที่ว่า ‘คุณ’ กำลังนั่งอยู่ตรงนี้จริงๆ” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่ทับถมอยู่ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นไม้ซีดาร์และกระดาษเก่าที่เป็นเอกลักษณ์ของธันวายังคงชัดเจนเหมือนวันวาน มันทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ความทรงจำที่เธอพยายามลบเลือนในชาติภพ... หรืออาจจะเป็นห้วงเวลาที่บิดเบี้ยวนี้—ไหลย้อนกลับมาดั่งสายน้ำเชี่ยว “คุณเปลี่ยนไปนะ” เขาเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางหยิบเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าขึ้นมาพลิกดู “เมื่อก่อนรินจะไม่มีวันจ้องตาผมแบบนี้หลังจากทำอะไรที่ทำให้ผมเสียใจ” “เพราะฉันไม่ใช่รินรดาคนเดิมแล้วค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นเล็กน้อย “โลกที่ฉันเคยรู้จักมันพังทลายไปแล้ว และฉัน... ฉันแค่กำลังพยายามหาทางกู้คืนสิ่งที่ควรจะเป็น” “กู้คืน?” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ “สิ่งที่พังไปแล้ว ต่อให้เอามาประกอบใหม่ รอยร้าวก็ยังอยู่ชัดเจน คุณก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรือครับ” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังที่ตอกย้ำจังหวะการเต้นของหัวใจที่รวดเร็ว รินรดามองชายหนุ่มตรงหน้า เขาดูเติบโตขึ้น อบอุ่นในแบบที่สุขุม แต่แววตาคู่นั้น... ความเจ็บปวดที่เขาเก็บซ่อนไว้ลึกสุดใจยังคงเป็นสิ่งเดิมที่เธอเคยทำร้ายมัน เธอตัดสินใจลุกขึ้นเดินอ้อมไปที่หน้าโต๊ะทำงานของเขา กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายที่แสนคุ้นเคยอบอวลอยู่รอบตัว รินรดายื่นมือออกไป หวังจะสัมผัสแผ่นกระดาษที่เขาถืออยู่ แต่แล้วเธอก็หยุดชะงัก นิ้วมือสั่นระริกกลางอากาศ “ฉันอาจจะเป็นคนสร้างรอยร้าวพวกนั้นเอง” เธอสารภาพด้วยน้ำเสียงแผ่วโหย สายตามองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “และถ้าวันนี้ฉันตั้งใจจะทาสีทับมัน เพื่อให้รอยร้าวนั้นดูเลือนหายไป... คุณจะให้โอกาสฉันบ้างไหมคะ?” ธันวาเงียบไปนานจนเธอเกือบจะถอดใจ แต่แล้วเขาก็ขยับตัว กลิ่นอายของความใจดีที่เขามักมีให้เธอเสมอมา แม้ในยามที่เธอแย่ที่สุด กลับเด่นชัดขึ้นมาอย่างประหลาด เขาหยิบแก้วน้ำวางลงข้างๆ มือเธอด้วยท่าทางทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือ “ริน... คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงยอมให้คุณเข้ามาในนี้ทั้งที่ผมควรจะล็อคประตูใส่ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นหน้าคุณ” เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ “เพราะลึกๆ แล้ว ผมก็ยังคงเป็นคนเดิมที่ไม่มีวันใจแข็งกับคุณได้ลงคอ แม้ในวันที่โลกใบนี้โหดร้ายกับผมเหลือเกิน” คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนหัวใจของรินรดา ความดีที่เขามีให้โดยไม่มีเงื่อนไขคือสิ่งที่เธอเกลียดตัวเองมากที่สุดในอดีต และเป็นสิ่งที่เธอถวิลหามากที่สุดในตอนนี้ เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ แต่ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้ขอบตาร้อนผ่าว “ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อแก้ไขมันนะคะ ธันวา” “ไม่ต้องทำทุกอย่างหรอกครับ” เขาขัดขึ้นเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “แค่... อยู่ตรงนี้ให้นานพอที่จะทำให้ผมมั่นใจว่า คุณไม่ได้เป็นแค่ฝันกลางวันที่ผมแกล้งหลอกตัวเองอีกครั้ง” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบที่แสนเปราะบาง เขาเหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนจากความนุ่มนวลเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับสาย แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะพูด รินรดาเหลือบไปเห็นชื่อบนหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืดของห้อง ชื่อของคนคนหนึ่งที่เธอไม่ควรจะเห็นในเวลานี้... ชื่อของคนที่ควรจะหายไปจากชีวิตของเขาตั้งนานแล้วตามประวัติศาสตร์ที่เธอจำได้แม่นยำ “ครับ... รินรดาเหรอ? อ้อ... ผมรู้แล้วครับว่าเธออยู่ที่นี่ ไม่ต้องห่วงหรอก” เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยแววตาที่ทำให้เธอต้องหยุดหายใจ “ใช่ครับ... ผมจะจัดการ ‘สิ่งที่ตกค้าง’ ให้จบภายในวันนี้เอง” ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลังของรินรดา เมื่อเขาวางสายแล้วหันมามองเธอด้วยแววตาที่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉยชาอย่างน่าขนลุก “ดูเหมือนว่าสิ่งที่ผมพยายามลืม จะเริ่มติดตามมาถึงห้องนี้แล้วนะครับ... รินรดา คุณแน่ใจใช่ไหมว่าคุณพร้อมจะเผชิญหน้ากับ ‘ความลับ’ ที่คุณทิ้งไว้ข้างหลังก่อนจะจากผมไปเมื่อสิบปีก่อน?” ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับดาริกาส่องแสงนะคะ