ความเย็นชาที่เปลี่ยนไป

“คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่ากาแฟเย็นชืดแก้วนี้ จะทดแทนช่วงเวลาที่ขาดหายไปได้” น้ำเสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษและน้ำหมึก รินรดายืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือที่ถือถาดรองกาแฟสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาในอกเมื่อเห็นสันกรามที่ขบแน่นของชายหนุ่มตรงหน้า ในอดีต... รินรดาคนเดิมคงวางถาดลงอย่างส่งๆ แล้วหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะสบตา เธอคงปล่อยให้ความถือดีและกำแพงในใจที่สร้างขึ้นเองเป็นตัวทำลายทุกโอกาสที่จะได้พูดคุย แต่ไม่ใช่สำหรับรินรดาในตอนนี้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ วางถาดกาแฟลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะขยับเก้าอี้ไม้ตัวข้างๆ แล้วนั่งลงแทนที่จะเดินหนีไปเหมือนทุกครั้ง “มันอาจจะไม่ได้ทดแทนเวลาที่เสียไปได้หรอกค่ะ แต่รินแค่อยากให้คุณรู้ว่า... รินตั้งใจชงมาให้ใหม่ ไม่ใช่แค่ส่งๆ เหมือนที่เคยทำ” ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มามองหญิงสาวตรงหน้า เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจอย่างปิดไม่มิด ปกติรินรดามักจะหลีกเลี่ยงการสบตาเขาเสมอ แต่ในวันนี้ สายตาของเธอมีความอ่อนโยนและความเศร้าสร้อยบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “คุณเป็นอะไรไปริน? ทำไมวันนี้ถึงดู... แปลกไป” เขาถามพลางจิบกาแฟ สายตาที่จ้องมองเธอยังคงมีความระแวดระวัง ราวกับสัตว์ป่าที่กลัวการถูกวางยาพิษในคำหวาน รินรดาขยับยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่ง แต่เต็มไปด้วยความสำนึกในความเป็นจริง “รินแค่คิดทบทวนอะไรหลายๆ อย่างค่ะ หลายปีที่ผ่านมา รินเอาแต่สร้างเกราะป้องกันตัวเองด้วยความเย็นชา เพราะรินกลัวว่าถ้าแสดงความอ่อนแอออกมา... รินจะสูญเสียคุณไป แต่ลืมไปว่าการทำแบบนั้นแหละ คือสิ่งที่ผลักไสคุณออกไปได้เร็วที่สุด” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ธันวาไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขาวางแก้วกาแฟลงแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองผู้หญิงที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ แต่มันเร็วเกินไปจนเขายังไม่อาจไว้วางใจได้เต็มร้อย “คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่หรือเปล่า?” ธันวาเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บงำไว้ “ถ้าจะมาขอโทษเพื่อที่จะทิ้งผมไปอีกครั้งในวันหน้า... ผมว่าคุณไม่ต้องเริ่มมันเลยจะดีกว่านะริน” รินรดารู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดลงที่หัวใจ คำพูดของเขาคือกระจกสะท้อนพฤติกรรมในอดีตของเธอได้ชัดเจนที่สุด เธอเอื้อมมือไปวางทับบนหลังมือหนาของเขาอย่างถือวิสาสะ แม้จะสัมผัสได้ถึงแรงขัดขืนเพียงเล็กน้อยก่อนที่เขาจะปล่อยให้เธอจับไว้ “รินไม่ได้มาเพื่อจากไปค่ะ รินมาเพื่ออยู่... และถ้าคุณยังไม่พร้อมจะเชื่อในตอนนี้ รินก็ยินดีจะพิสูจน์ให้เห็นในทุกๆ วันที่เหลืออยู่” ความใกล้ชิดที่ไม่ได้เกิดขึ้นมาเนิ่นนานทำให้บรรยากาศรอบกายดูร้อนผ่าว รินรดาสังเกตเห็นแววตาของธันวาที่อ่อนลงครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความสับสน การเปลี่ยนแปลงของเธอเป็นสิ่งที่เขากำลังพยายามทำความเข้าใจ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็กลัวเหลือเกินว่านี่อาจเป็นเพียงความฝันที่เขาสร้างขึ้นมาหลอกตัวเอง “วันนี้ผมมีประชุมด่วนที่โครงการทางตอนเหนือ” ธันวาพูดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ “ผมต้องไปค้างคืนที่นั่นสองวัน” “รินไปด้วยได้ไหมคะ?” คำถามของเธอทำเอาธันวาชะงักไปอีกรอบ เขาพินิจใบหน้าของหญิงสาวที่ดูมุ่งมั่นกว่าครั้งไหนๆ ราวกับกำลังมองหาเงาของความลวง แต่สิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความใสซื่อที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจจนน่าตกใจ “ที่นั่นลำบากนะครับ ไม่ใช่ที่ที่คุณจะไปนั่งเล่นได้” “รินไม่ได้ไปนั่งเล่นค่ะ” รินรดาตอบเสียงหนักแน่น “รินไปในฐานะภรรยา... และในฐานะคนที่อยากจะเรียนรู้ชีวิตการทำงานของคุณจริงๆ สักครั้ง หลังจากที่ปล่อยให้คุณแบกรับมันไว้คนเดียวมานานเกินไป” ธันวานิ่งเงียบไปนานจนรินรดาเริ่มใจเสีย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ อย่างจำนนต่อสายตาคู่นั้น “งั้นก็ตามใจคุณ... แต่อย่ามาบ่นทีหลังก็แล้วกัน” รินรดาลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจจนปิดไม่มิด เธอรีบหันหลังเดินกลับไปที่ห้องเพื่อเตรียมตัว แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะพ้นประตูห้องทำงานของเขา เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะของธันวา เป็นข้อความเข้าที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ‘ถึงเวลาที่ต้องจัดการขั้นเด็ดขาดแล้วนะธันวา เธอเริ่มจะจับพิรุธได้แล้ว ถ้าไม่รีบทำตามแผน... สิ่งที่เธอซ่อนไว้จะหลุดออกมาให้เห็นแน่’ รินรดาชะงักเท้าทันที ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง เธอค่อยๆ หันกลับไปมองธันวาที่กำลังก้มหน้าเก็บเอกสารด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยจนน่ากลัว... ชายคนที่เธอกำลังพยายามจะกอบกู้หัวใจ กำลังซ่อนความลับอะไรไว้ในความเย็นชาที่เปลี่ยนไปนี้กันแน่ ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับดาริกาส่องแสงนะคะ