ระยะห่างที่หายไป

"คุณกำลังหนีอะไรอยู่คะ ธันวา?" รินรดาวางแก้วไวน์ในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระทบเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานของเขาดูดังกังวานเป็นพิเศษ เธอไม่ได้คาดคั้น แต่แววตาที่มองตรงมานั้นเต็มไปด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้งจนคนถูกมองต้องชะงักมือที่กำลังจัดวางเอกสาร ธันวาหยุดนิ่ง ความเงียบโรยตัวลงระหว่างเราเหมือนละอองหมอกที่หนาทึบขึ้นทุกที เขาไม่ได้หันมามองทันที แต่ดวงตาคมกริบนั้นสะท้อนเงาของรินรดาผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงยามค่ำคืน "ผมไม่ได้หนีริน" เขาตอบเสียงต่ำ แผ่วเบาแต่หนักแน่นในความรู้สึก "ผมแค่กำลังพยายาม... จัดระเบียบความรู้สึกตัวเองไม่ให้มันล้นออกมาจนทำลายสิ่งที่เรากำลังสร้างอยู่" รินรดาเดินเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างเราที่เคยเป็นกำแพงหนาแน่นดูเหมือนจะเล็กลงเรื่อยๆ ตามจังหวะก้าวของเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขายังคงเป็นกลิ่นเดียวกับที่เธอคุ้นเคยเมื่อหลายปีก่อน ทว่าความรู้สึกข้างในนั้นต่างออกไป มันไม่ใช่ความหลงใหลชั่ววูบ แต่มันคือความโหยหาที่ได้รับการบ่มเพาะด้วยเวลาและความเสียใจ เธอเอื้อมมือไปแตะบนหลังมือที่กำลังเกร็งอยู่ของเขา ธันวาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพลิกฝ่ามือขึ้นมาประสานเข้ากับมือของเธอ นิ้วมือที่หยาบกร้านตามวัยและภาระหน้าที่อบอุ่นอย่างน่าประหลาด "เราไม่ต้องจัดระเบียบอะไรแล้วค่ะ" รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่เด็ดเดี่ยว "ความพังทลายในอดีตสอนให้รินรู้ว่า การกอดเก็บความรู้สึกเอาไว้เพียงลำพัง ไม่ได้ทำให้เราแกร่งขึ้นเลย แต่มันกลับทำให้เราพลาดโอกาสที่จะมีความสุขกับปัจจุบัน... รินไม่อยากพลาดมันอีกแล้ว" ธันวาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาของเขาที่เคยสงบนิ่งดั่งทะเลสาบยามไร้ลม บัดนี้กลับไหววูบเหมือนมีคลื่นลมพายุซัดกระหน่ำ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างที่เคยเป็นเส้นขนานเริ่มลดทอนลงจนลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่เหนือหน้าผากของเธอ "คุณกล้าพอที่จะเสี่ยงกับผมอีกครั้งจริงๆ เหรอ ริน" เขาถาม ซุ่มเสียงเต็มไปด้วยความกังขาในโชคชะตา "ถ้าครั้งนี้มันจบลงแบบเดิม... คุณจะให้อภัยตัวเองได้ไหม ที่เลือกเดินกลับมาหาคนที่เป็นต้นเหตุของรอยแผลในใจคุณ" "รินไม่ได้เดินกลับมาหาอดีตค่ะธันวา รินเดินมาหา 'คุณ' คนปัจจุบัน คนที่รินได้เรียนรู้และตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกๆ วันที่ผ่านไป" ถ้อยคำนั้นเหมือนกุญแจสำคัญที่ปลดล็อกโซ่ตรวนในใจของธันวา เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ความหนักแน่นของการโอบกอดที่เขามอบให้รินรดานั้นเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด เขาโอบเอวบางของเธอไว้มั่น ราวกับจะยืนยันว่าสิ่งที่เขาสัมผัสอยู่คือความจริง ไม่ใช่ภาพฝันที่ตื่นมาแล้วจะหายไป รินรดาซบหน้าลงกับอกแกร่ง ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของเขา มันไม่ใช่จังหวะที่รีบร้อนเหมือนวัยรุ่น แต่มันคือจังหวะของคนที่ผ่านพ้นพายุมาแล้วและพร้อมจะจอดเรือเทียบท่าอย่างถาวร "ผมจะไม่ปล่อยให้คุณไปไหนอีกแล้ว" เขาพึมพำชิดกลุ่มผมของเธอ "ไม่ว่าโลกข้างนอกจะหมุนไปทางไหน หรืออดีตจะตามมาหลอกหลอนเราอย่างไร... นับจากนี้ ระยะห่างระหว่างเราจะเป็นเพียงลมหายใจที่สัมผัสกันเท่านั้น" บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยดูเย็นชาบัดนี้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันถูกเติมเต็มด้วยไออุ่นของความไว้ใจและการยอมรับ ทั้งสองต่างรู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของปัญหา แต่เป็นจุดเริ่มต้นที่มั่นคงกว่าครั้งไหนๆ ทว่า... ในขณะที่รินรดากำลังหลับตาซึมซับความอบอุ่นนั้น เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของธันวาก็ดังทำลายความเงียบขึ้นมา มันเป็นเสียงเรียกเข้าที่เขาไม่ได้ตั้งค่าไว้เป็นปกติ และชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของรินรดากระตุกวูบ มือของธันวาชะงักไปทันทีเมื่อเห็นรายชื่อนั้น เขาผละออกจากเธอเพียงครึ่งก้าว สายตาจดจ้องมองหน้าจอด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด รินรดามองเห็นนิ้วมือของเขาที่สั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะกดรับสายด้วยมือที่เย็นเฉียบ "คุณบอกว่าคุณจะมาหาผมที่นี่... ตอนนี้เลยเหรอ?" น้ำเสียงของธันวาเปลี่ยนไปในทันที มันทั้งตระหนกและหวาดกลัวอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน "ธันวา... ใครโทรมาคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ใจหนึ่งลึกๆ เริ่มหวาดหวั่นต่อเหตุการณ์ที่กำลังจะมาถึง เขาวางสายลงช้าๆ หันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่แตกสลายและเต็มไปด้วยความลับที่เพิ่งถูกขุดขึ้นมาใหม่ "ริน... คนที่คุณคิดว่าไม่มีทางกลับมาในชีวิตเราอีกแล้ว... ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของผมครับ" ดาริกาส่องแสงหวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ