คืนที่ดาวเต็มฟ้า

“คุณจำลายมือนี้ได้ใช่ไหม ริน” น้ำเสียงของธันวาเรียบเรื่อย หากแต่สั่นพร่าในตอนท้าย เขาไม่ได้ขยับตัวหนี แต่กลับวางจดหมายฉบับนั้นลงบนโต๊ะไม้ตัวเตี้ยระหว่างเรา จดหมายที่ปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งสีแดงเข้ม... จดหมายที่ฉันเคยเฝ้าวนเวียนอ่านนับครั้งไม่ถ้วนในอดีตชาติ ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงเหมือนปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัด ความเงียบเข้าปกคลุมระเบียงบ้านพักตากอากาศ กลิ่นอายของความชื้นจากทะเลและไอดินหลังฝนตกไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่เต้นรัวของฉันสงบลงเลย ฉันมองกระดาษแผ่นนั้นราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานอีกครั้ง “ฉันนึกว่ามันหายไปพร้อมกับทุกอย่างในวันนั้นแล้ว” ฉันเอ่ยเบาๆ มือที่วางอยู่บนตักสั่นระริกจนต้องกำชายกระโปรงแน่น “ธัน... คุณไปเอามาจากไหน” ธันวาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบน ที่บัดนี้ปราศจากเมฆหมอก เผยให้เห็นหมู่ดาวระยิบระยับราวกับเพชรที่โปรยลงบนกำมะหยี่สีนิล เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่ทอดสายตามองออกไปสู่ความมืดมิดของทะเล “ผมเก็บมันไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด ที่ที่ผมคิดว่าวันหนึ่ง ถ้าเรามีโอกาสได้กลับมาคุยกันจริงๆ ผมจะถามคุณ... ว่าในวันที่คุณเขียนจดหมายฉบับนี้ ความฝันของคุณคืออะไรกันแน่” ฉันสะอึก ความฝันเหรอ? ในวัยสามสิบสองที่ผ่านการแตกสลายมาแล้ว ความฝันของฉันไม่ได้ยิ่งใหญ่เหมือนตอนอายุยี่สิบ แต่มันคือความปรารถนาที่เรียบง่ายและเปราะบางเหลือเกิน “ความฝันของฉัน...” ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นดอกราตรีอ่อนๆ ลอยมาตามลม “มันไม่ใช่การประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ไม่ใช่การมีบ้านหลังใหญ่โต แต่มันคือการได้ตื่นมาในที่ที่ฉันรู้สึกว่า ‘บ้าน’ ไม่ใช่แค่สถานที่ แต่มันคือคนข้างๆ ที่พร้อมจะโตไปพร้อมกับฉัน ไม่ว่าโลกข้างนอกจะโหดร้ายแค่ไหน” ธันวาหันกลับมามองฉัน สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีแค่ความสงสัย แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกชำระล้างด้วยความเข้าใจ “คุณรู้ไหมริน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมสร้างอนาคตไว้มากมาย แต่ผมกลับลืมไปว่า ในอนาคตเหล่านั้น ผมลืมเผื่อที่ว่างไว้ให้ตัวเองได้มีความสุขจริงๆ เพราะมัวแต่แบกความคาดหวังว่าต้องเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบสำหรับคุณ” เขายื่นมือมาแตะหลังมือฉันเพียงแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้ร้อนแรง แต่มันแผ่ซ่านความอบอุ่นไปถึงหัวใจที่เคยด้านชา “ถ้าเราจะเริ่มใหม่... ไม่ใช่การย้อนกลับไปแก้ไขอดีต แต่มันคือการสร้าง ‘อนาคต’ ในแบบของเรา คุณคิดว่าเราจะฝันร่วมกันได้อีกครั้งไหม” ฉันจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น เห็นภาพตัวเองสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีเข้มของเขา หัวใจของฉันบีบคั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งความกลัวว่าจะสูญเสีย และความหวังที่จุดประกายขึ้นใหม่ “ฉันกลัวค่ะธัน... กลัวว่าถ้าเราฝันแล้วมันจะไม่เป็นจริง” “งั้นเราก็แค่ต้องเป็นคนลงมือวาดมันเองไงครับ” ธันวาขยับเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย “ผมเลิกเป็นชายหนุ่มที่เพ้อฝันไปแล้ว แต่ผมพร้อมจะเป็นผู้ชายที่ยืนเคียงข้างคุณในทุกย่างก้าว ถ้าคุณยอมให้โอกาสผม... แม้ว่าอนาคตข้างหน้าอาจจะมีพายุอีกกี่ลูกก็ตาม” มือของเขาเลื่อนมากุมมือฉันไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาทำให้น้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นไว้รื้นขึ้นมา บรรยากาศรอบตัวเราในคืนนี้ช่างเงียบสงัดจนได้ยินเสียงคลื่นกระทบฝั่งเป็นจังหวะ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อรอฟังคำตอบของฉัน “ฉันต้องการแค่นั้นค่ะ” ฉันตอบเสียงแผ่ว “แค่ความเรียบง่ายที่มีคุณอยู่ด้วย” เรานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ปล่อยให้หมู่ดาวเป็นพยานให้กับคำมั่นสัญญาที่ไม่มีใครเอ่ยออกมาเป็นคำพูด แต่กลับดังก้องในความรู้สึก ทว่าในตอนที่ฉันกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบจดหมายฉบับนั้นเพื่อทำลายมันทิ้งเสีย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหลังบ้าน ธันวาชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เขาหันไปมองทางต้นเสียงที่ค่อยๆ ปรากฏร่างของคนคุ้นตา... คนที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะมาปรากฏตัวในที่แห่งนี้ในยามวิกาลเช่นนี้! “ธันวา... นึกไม่ถึงเลยนะว่าจะเจอคุณที่นี่” ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบก้าวออกมาจากเงามืด “และดูเหมือนว่าคุณจะยังไม่ลืมสิ่งที่ผม ‘ฝาก’ ไว้กับหลานสาวของผมด้วยนะ” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับบังตัวฉันไว้ข้างหลัง ความรู้สึกเย็นเฉียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อฉันจำได้ว่าเขาคือใคร... คนที่กุมความลับทั้งหมดของตระกูลเราไว้ในกำมือ ดาริกาส่องแสงหวังว่าคุณรี้ดจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ปนเปไปกับความระทึกในบทนี้แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าที่จะเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมนะคะ