คำถามที่ยากจะตอบ

“คุณบอกว่าคุณมาเพื่อแก้ไข... งั้นบอกผมที ว่านี่คือส่วนหนึ่งของแผนการของคุณด้วยหรือเปล่า?” น้ำเสียงของธันวาทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมานานนับปี รินรดานิ่งงันอยู่กลางห้องทำงานของเขา กลิ่นอายของไม้สนจางๆ ผสมกับความเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศดูจะบีบคั้นหัวใจเธอจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเขาสะท้อนเงาร่างของเธอที่ดูเปราะบางและสับสนกว่าที่เคยเป็นมาตลอดหลายเดือน รินรดาค่อยๆ ขยับนิ้วมือที่วางอยู่ข้างตัว มือของเธอเย็นเฉียบ เธอรู้ดีว่าคำถามนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่มันคือคำถามที่ถามถึงแก่นแท้ของ 'ตัวตน' ที่เขากำลังเฝ้ามองอยู่ “ธัน...” เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา สบประสานสายตาที่คมกริบราวกับจะมองทะลุผ่านไปถึงดวงวิญญาณ “สำหรับคุณ... ความรักคือแผนการหรือคะ?” ธันวาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา เขาขยับกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหาเธอเพียงก้าวเดียวก็ดูเหมือนจะขังเธอไว้ในวงล้อมของความอึดอัดนี้เสียแล้ว “ถ้าผมรู้ว่าสิ่งที่ผมรู้สึกอยู่ตอนนี้คือแผนการที่รินวางไว้ เพื่อล้อเล่นกับความทรงจำที่ผมไม่เคยลืม... ผมคงจะใจสลายมากกว่าที่เคยถูกทิ้งไว้ข้างหลังเสียอีก” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอก เธออยากบอกเขาเหลือเกินว่านี่ไม่ใช่แผนการ แต่มันคือการเดินทางย้อนกลับมาเพื่อรักษาบาดแผลที่เธอเองเป็นคนก่อไว้ ทว่าในโลกที่ทุกอย่างมีเหตุและผล ใครจะไปเชื่อเรื่องการย้อนเวลา? ใครจะไปเชื่อว่าผู้หญิงที่เคยเลือดเย็นในสายตาเขา จะกลับมาด้วยหัวใจที่ต้องการแค่เพียงการไถ่โทษ “รินไม่ได้วางแผนอะไรทั้งนั้นค่ะ” เธอตัดสินใจพูดออกไป แม้น้ำเสียงจะสั่นไหว “รินแค่... พยายามทำในสิ่งที่ควรทำมาตั้งนานแล้ว แต่ดันลืมไปว่าบางครั้ง เวลาที่เสียไปแล้ว มันไม่มีวันย้อนคืน” ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด “แล้วสิ่งที่รินเป็นอยู่ตอนนี้ล่ะ? ความเอาใจใส่ ความเข้าใจ และสายตาที่มองมาที่ผม... ทั้งหมดนี้มันคืออะไร? รินกำลังเล่นบทบาทอะไรอยู่กันแน่ ในเมื่อเมื่อวานรินยังเป็นคนเดิมที่เดินจากผมไปอย่างไร้เยื่อใย แต่วันนี้กลับทำเหมือนทุกอย่างเริ่มต้นใหม่ได้เพียงแค่เอ่ยปาก” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามในอกของรินรดา เธอหลับตาลงครู่หนึ่ง ภาพอดีตที่แตกสลายฉายชัดอยู่ในหัว เธอเคยเป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัว แต่ตอนนี้ ในวัยสามสิบสองปีที่ผ่านอะไรมามากมาย เธอเรียนรู้ว่าการรักใครสักคนอย่างหมดใจนั้นหนักหนาสาหัสเพียงใด “มันไม่ใช่บทบาทค่ะธัน” เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเขา ลมหายใจอุ่นร้อนของคนทั้งคู่แทบจะปะทะกัน “มันคือความเสียใจ... ความเสียใจที่มันสะสมมาจนกลายเป็นความเข้าใจว่า อะไรกันแน่ที่สำคัญที่สุดสำหรับริน รินไม่ได้อยากกลับมาเพื่อแก้ไขอดีตเพื่อตัวเอง แต่มันคือการกลับมาเพื่อซ่อมแซมหัวใจที่รินทำพังไปให้มันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง... แม้ว่าโอกาสนั้นมันจะริบหรี่เหลือเกินก็ตาม” ธันวานิ่งค้างไป ราวกับว่าถ้อยคำของเธอกำลังเขย่าความเชื่อมั่นของเขา เขาขยับเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา มือหนาเอื้อมมาเกือบจะแตะที่ข้างแก้มของเธอ แต่แล้วเขาก็ชะงัก นิ้วมือสั่นเทาที่ค้างกลางอากาศนั้นทำให้น้ำตาของรินรดาเกือบจะร่วงหล่น “ผมอยากเชื่อคุณ...” เขาพึมพำ “แต่ความเจ็บปวดในอดีตมันสอนให้ผมรู้ว่า การที่ใครสักคนบอกว่าเขารักเรา มันอาจเป็นเพียงกลลวงที่เขาเตรียมไว้ก่อนจะเดินจากไปอีกครั้ง รินช่วยตอบผมได้ไหม... อะไรที่จะยืนยันได้ว่า ครั้งนี้ผมจะไม่ต้องยืนมองแผ่นหลังของรินเดินหายไปในความมืดอีก” รินรดาพยายามจะเอื้อมมือไปจับมือเขา แต่เธอก็หยุดชะงัก เธอกลัว... กลัวว่าถ้าหากเธอบอกความจริงเรื่อง 'การย้อนเวลา' เขาจะมองว่าเธอเสียสติ หรือร้ายแรงกว่านั้น คือมองว่าเธอเป็นตัวประหลาดที่เข้ามาทำลายชีวิตที่เขากำลังสร้างขึ้นใหม่ ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่ของมัน ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานก็ถูกผลักออกอย่างแรง โดยไม่มีแม้แต่เสียงเคาะ “พี่ธันคะ! ปรินไม่คิดเลยว่าพี่จะยังคงหลงเชื่อผู้หญิงคนนี้อยู่!” หญิงสาวร่างบางในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวฉับเข้ามาในห้อง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและเหยียดหยาม รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยดี มันคือ 'ปรินดา' น้องสาวของเธอเอง ซึ่งในเวลานี้และในเวลานั้น... ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ปรินดายกโทรศัพท์ขึ้นมา สั่นไปมาตรงหน้าธันวา “พี่ดูนี่สิคะ! รินทร์เพิ่งส่งรูปพวกนี้มาให้ดู ก่อนที่พี่จะตัดสินใจเชื่อใจอะไรใคร ลองดูให้ดีๆ ก่อนว่าคนที่พี่คิดว่ากำลังกลับใจ... จริงๆ แล้วเขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่!” ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขารับโทรศัพท์มาดู และวินาทีที่ภาพบนหน้าจอปรากฏแก่สายตา ร่างกายของเขาก็แข็งค้างราวกับถูกสาป ส่วนรินรดาได้แต่ยืนตัวชาวูบ เมื่อสิ่งที่เธอเห็นบนหน้าจอ คือหลักฐานการนัดพบที่เธอยังไม่ทันได้เกิดขึ้นจริง แต่กลับถูกจัดฉากไว้ราวกับเธอเป็นคนทรยศ... ปมที่เธอพยายามแก้ไข กำลังถูกเงื่อนใหม่ดึงให้แน่นขึ้นจนแทบขาดใจ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเดินทางเคียงข้างรินรดาและธันวามาจนถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ ดาริกาส่องแสง