บททดสอบสุดท้ายของหัวใจ

"ออกไปจากชีวิตเราได้แล้วค่ะ พีท" รินรดากล่าวเสียงเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย เธอไม่ได้เปิดประตูบานนั้นออกจนสุด เพียงแค่แง้มไว้ให้เห็นใบหน้าของผู้ชายที่เคยเป็นเจ้าของหัวใจในอดีต—ชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเชื่อว่าจะเดินเคียงข้างกันไปจนแก่เฒ่า ทว่าวันนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพ่ายแพ้และความโกรธขึ้งที่ถูกฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว พีทหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและน่ารังเกียจราวกับเสียงใบไม้แห้งที่ถูกบดขยี้ เขาไม่สนคำปฏิเสธของเธอ พยายามใช้ไหล่ดันประตูเข้ามา แต่ทว่าธันวาที่ยืนซ้อนหลังรินรดาอยู่กลับใช้มือข้างหนึ่งจับขอบประตูไว้แน่น ความแข็งแกร่งของชายหนุ่มที่ผ่านการฝึกฝนความอดทนมาตลอดหลายปีทำให้บานประตูนั้นนิ่งสนิทราวกับเป็นกำแพงหิน "ความจริงหรือ?" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่ากลัว เขาไม่ได้ตวาด ไม่ได้แสดงอาการเกรี้ยวกราด แต่รังสีของความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง "ความจริงที่คุณว่าน่ะ คือความจริงที่ว่าคุณเป็นคนทิ้งโอกาสสุดท้ายที่รินมีให้คุณไปเองต่างหาก ไม่ใช่หรือครับ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณไม่เคยเข้าใจคำว่า 'โอกาส' หรอก" "หุบปากของแกไปซะ ธันวา!" พีทตวาดลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายที่ถูกแทงใจดำ "ฉันไม่ได้มาคุยกับแก ฉันมาหาริน เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันให้จบ เรื่องของเรามันยังไม่จบ!" รินรดาแค่นยิ้ม เธอปล่อยมือจากบานประตูแล้วก้าวออกมาเผชิญหน้ากับพีทตรงๆ สายตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่ มีเพียงความสงบนิ่งของผู้หญิงที่ผ่านพายุร้ายมาจนพบแสงสว่างที่แท้จริง "เรื่องของเรามันจบลงตั้งแต่วันที่คุณเลือกคนอื่นโดยไม่หันกลับมามองความรู้สึกของฉันแม้แต่นิดเดียวแล้วค่ะพีท" รินรดากล่าว พลางมองลึกเข้าไปในดวงตาที่วูบไหวของเขา "ความพยายามรังควานในวันนี้ ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกว่าคุณเสียดายฉันหรอกค่ะ มันแค่ทำให้ฉันรู้สึกสมเพชตัวเองที่เคยเสียเวลารักคนอย่างคุณไปตั้งหลายปี" ประโยคนั้นเปรียบเสมือนมีดคมที่กรีดลงบนอีโก้ของชายตรงหน้า พีทอ้าปากค้าง เหมือนมีคำพูดมากมายที่อยากจะแก้ต่าง แต่เมื่อเห็นสายตาของธันวาที่โอบไหล่รินรดาไว้อย่างปกป้องและมั่นคง เขาก็เข้าใจทันทีว่าทุกอย่างที่เขาพยายามทำมาตลอดเพื่อดึงรินรดากลับมานั้นเป็นเพียงการกระทำที่สูญเปล่า "เธอก็แค่ผู้หญิงที่มองหาความมั่นคงใหม่... เธอไม่ได้รักมันหรอกริน เธอแค่กลัวการอยู่คนเดียว!" พีทตะโกนไล่หลัง ขณะที่ธันวาค่อยๆ ปิดประตูใส่หน้าเขาอย่างใจเย็น เสียงกระแทกของประตูไม้ดังขึ้นหนึ่งครั้ง—ปิดกั้นความวุ่นวาย ความแค้น และอดีตที่โสมมไว้ภายนอก รินรดารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เธอหันกลับมาหาธันวา เห็นแววตาที่เจือไปด้วยความกังวลของเขา เธอก็ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกของวัน "ขอบคุณนะคะที่ยืนอยู่ตรงนี้" ธันวาดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของเธอ "ผมจะไม่มีวันปล่อยให้ใครเข้ามาทำลายความสงบสุขที่เราสร้างมาด้วยกันอีกแล้วครับ" บรรยากาศในบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าความสงบนั้นอยู่ได้เพียงไม่นาน เมื่อเสียงโทรศัพท์ของรินรดาดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่สายเรียกเข้าจากพีท แต่เป็นข้อความจาก 'เลขหมายไม่ปรากฏชื่อ' ที่ส่งไฟล์เสียงบางอย่างเข้ามา รินรดากดเปิดเสียงนั้นด้วยความสงสัย เสียงของพีทดังชัดเจนในไฟล์เสียงนั้น... แต่มันไม่ใช่เสียงที่โต้เถียงกับเธอเมื่อครู่ มันเป็นเสียงที่เขากำลังพูดคุยกับใครบางคนด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยแผนการร้าย *"ไม่ต้องห่วงหรอกเรื่องรินน่ะ... แค่ดึงให้มันยุ่งจนไม่มีเวลาไปเตรียมตัวงานประมูลวันที่สิบห้านี้ก็พอ ส่วนข้อมูลสำคัญที่ฉันขโมยมาจากคอมพิวเตอร์ของธันวา เดี๋ยวฉันจะปล่อยมันออกไปเอง รับรองว่าบริษัทมันพังไม่เป็นท่าแน่นอน"* รินรดาหน้าถอดสี มือที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้าน เธอเงยหน้ามองธันวาที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่เสียงกริ่งหน้าบ้านจะดังขึ้นอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงออดธรรมดา หากเป็นเสียงเคาะประตูที่รุนแรงและรัวเร็ว ราวกับต้องการพังประตูเข้ามา ประตูบานใหญ่ถูกผลักออกด้วยฝีมือของใครบางคน—ไม่ใช่พีท แต่เป็น 'รดากร' พี่สาวของเธอเอง ผู้ที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากเหตุการณ์ฉ้อโกงบริษัทเมื่อสามปีก่อน เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่มาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือและใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา "ริน... หนีไปเดี๋ยวนี้ พีทไม่ใช่คนเดียวที่จ้องจะทำลายเธอ แต่เขากำลังร่วมมือกับคนที่เธอไว้ใจที่สุดคนหนึ่งในบริษัทตอนนี้!" ดาริกาส่องแสงขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบททดสอบสำคัญของหัวใจนี้ด้วยกันนะคะ