คำสัญญาในวันแต่งงาน

"คุณจะหยุดอยู่ตรงนี้ หรือจะก้าวเดินไปข้างหน้ากับฉัน... แม้ว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าอาจจะเป็นเศษซากของความทรงจำที่พังทลายไปแล้วก็ตาม" รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอไม่ได้สั่นเครือ แต่มันกลับราบเรียบจนน่ากลัว ในมือของเธอถือซองจดหมายสีซีดจางที่เพิ่งได้รับมาจากบุรุษไปรษณีย์เมื่อครู่ มันเป็นจดหมายที่จ่าหน้าถึงเธอด้วยลายมือที่เธอจำได้แม่นยำ... ลายมือของอดีตสามีที่ตายไปแล้วจากความทรงจำ แต่กลับมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้งในคราบของปริศนาที่กำลังคุกคามวันวิวาห์ ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขาวางสูทสีเทาอ่อนลงบนเตียงกว้าง นัยน์ตาคมกริบที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับฉายแววครุ่นคิด เขาเดินเข้ามาใกล้รินรดา ก่อนจะถือวิสาสะดึงซองจดหมายออกจากมือเธอไปวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง "ถ้าวันสำคัญของเราต้องตัดสินด้วยกระดาษแผ่นเดียวที่ถูกส่งมาจากคนที่หายไป... เราสองคนคงผ่านอะไรมาน้อยเกินไปแล้ว ริน" ธันวาเอ่ยเบาๆ ก่อนจะประคองใบหน้าของเธอไว้ด้วยฝ่ามืออุ่น "มองตาฉันสิคะ... คุณเห็นอะไรในนั้น" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่เธอตัดสินใจเลือกแล้วว่าจะฝากชีวิตไว้ด้วย เธอเห็นความหนักแน่น ความเจ็บปวดที่ถูกขัดเกลาจนกลายเป็นความเข้าใจ และที่สำคัญที่สุด... เธอเห็นพื้นที่ว่างที่พร้อมจะโอบอุ้มความผิดพลาดทั้งหมดของเธอไว้ "ฉันเห็นอนาคตค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว "งั้นก็ไปกันเถอะ งานเริ่มแล้ว" บรรยากาศในสวนหลังบ้านของเรือนไม้หลังเก่าที่พวกเขาร่วมกันบูรณะขึ้นมาใหม่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสถานที่จัดงานแต่งงานที่เรียบง่ายที่สุด ดอกไม้ป่าสีขาวบริสุทธิ์ถูกจัดวางอย่างไม่เป็นระเบียบนักตามความตั้งใจของรินรดา แขกเหรื่อมีเพียงคนสนิทไม่กี่คน ลมเย็นพัดผ่านเรือนยอดไม้ เสียงนกร้องประสานกับเสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ รินรดาเดินผ่านทางเดินที่ปูด้วยไม้เก่าๆ ชุดเจ้าสาวสีขาวเรียบง่ายไม่มีลูกไม้รุ่มร่ามช่วยขับให้เธอดูสง่างามในแบบของผู้หญิงที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาจนตกตะกอน เธอเห็นธันวายืนรออยู่ตรงหน้าแท่นไม้เก่าแก่ เขาสวมชุดสูทลำลองที่ดูผ่อนคลายแต่สง่างาม สายตาของเขาที่มองมาทำให้รินรด้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน "ฉันไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะได้ยืนตรงนี้กับคุณ" ธันวากระซิบเมื่อเธอเดินมาหยุดอยู่ข้างกาย "และฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้รับโอกาสที่สอง... ในวันที่หัวใจเกือบจะแตกสลายไปแล้ว" คำสาบานในวันแต่งงานไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยถ้อยคำหรูหรา หากแต่กลั่นกรองมาจากความเข้าใจในความเป็นจริงของชีวิต รินรดาเลือกที่จะไม่พูดถึงจดหมายฉบับนั้น แต่เธอกลับพูดถึงความผิดพลาดในอดีตที่เคยทำให้เธอหลงทาง และธันวาก็พูดถึงความอ้างว้างที่เขาเคยแบกรับไว้เพียงลำพัง ทั้งคู่ไม่ได้สัญญาว่าจะรักกันไปจนชั่วนิรันดร์โดยไม่มีวันโกรธเคือง หากแต่สัญญาว่าจะ 'อดทน' และ 'หันหน้าเข้าหากัน' ในวันที่พายุพัดผ่านเข้ามา เมื่อสวมแหวนให้กัน ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยเกาะกินในใจรินรดาก็คล้ายจะมลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในกระแสเลือด แต่นั่นเป็นเพียงความสุขที่ชั่วคราวเหลือเกิน เพราะในวินาทีที่เธอเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูทางเข้าสวน รอยยิ้มของเธอก็แข็งค้าง ชายคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มแขกที่มาแสดงความยินดี เขาไม่ได้แต่งตัวหรูหรา แต่บุคลิกที่ดูคุ้นตาและรอยยิ้มที่มุมปากนั้นทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจ ชายคนนั้น... เจ้าของลายมือในจดหมายฉบับเมื่อเช้า... อดีตคนรักที่เธอเชื่อมั่นมาตลอดหลายปีว่าเขาได้เสียชีวิตไปแล้วในอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ต่างแดน เขายกมือขึ้นทักทายเธออย่างแช่มช้า ก่อนจะกวาดสายตามองไปที่ธันวาด้วยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาความหมาย แล้วเดินตรงมาที่แท่นพิธีท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมสวนทั้งสวน รินรดารู้สึกถึงแรงบีบที่มือจากธันวาที่แน่นขึ้นจนเจ็บ "ขอโทษที่มาสายนะครับ" ชายแปลกหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่รินรดาจดจำได้ดีที่สุดในชีวิต "ผมหวังว่างานแต่งงานครั้งที่สองของคุณ... จะมีที่ว่างให้เจ้าของหัวใจคนแรกของเจ้าสาวนะครับ" รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง คำพูดนั้นราวกับมีดที่กรีดลงบนหัวใจที่เพิ่งจะได้รับการเยียวยา เธอหันไปมองธันวาที่บัดนี้ใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง ก่อนจะกลับมามองชายตรงหน้าที่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบประชิดตัว พร้อมกับหยิบกล่องกำมะหยี่สีเก่าๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้ววางมันลงบนโต๊ะพิธีข้างๆ ช่อดอกไม้ของเธอ "ผมไม่ได้ตายริน... และผมกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างที่เป็นของผมคืน" ดาริกาส่องแสงขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับรินรดาและธันวามาจนถึงบทนี้ และหวังว่าทุกท่านจะยังอยู่เคียงข้างพวกเขาในตอนจบนะคะ