ความไว้ใจคือบททดสอบ

“ใครเป็นคนทำ...” เสียงของธันวาทุ้มต่ำและสั่นพร่าท่ามกลางความมืดมิดที่กดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอับชื้นของห้องเก็บเอกสารเก่าแก่ในตึกที่ถูกปิดตายโชยเข้าจมูก รินรดายืนนิ่ง พยายามปรับสายตาให้ชินกับความมืดที่มองเห็นเพียงเงาตะคุ่มของชายหนุ่มตรงหน้า และชายอีกคน... ‘นที’ อดีตคนรักเก่าที่ดูเหมือนจะตกใจไม่แพ้กัน “ผมไม่รู้... ผมไม่ได้ล็อก” นทีละล่ำละลัก เสียงของเขาที่เคยฟังดูมั่นใจ บัดนี้กลับสั่นเครือจนน่าสมเพช “อย่ามาโกหก!” ธันวาก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อนที แรงเหวี่ยงนั้นทำให้ร่างกายของทั้งคู่ปะทะกับชั้นวางเอกสารจนเกิดเสียงดังโครมคราม “นายวางแผนให้รินมาที่นี่ เพื่อจะพูดเรื่องเก่าๆ แล้วตอนนี้ยังจะสร้างสถานการณ์บีบบังคับเธออีกงั้นเหรอ?” “ธันวาคะ หยุดก่อน!” รินรดารีบพุ่งเข้าไปแทรกกลาง เธอใช้สองมือโอบกอดแขนแกร่งของธันวาไว้แน่น สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งแข็งและอุณหภูมิที่ร้อนระอุด้วยโทสะ ดวงตาของธันวาในยามนี้ไม่มีความอ่อนโยนที่เธอเคยได้รับ มันเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความเจ็บปวดที่สะสมมานาน “ริน ถอยไป” ธันวาเค้นเสียง “เขากำลังเล่นเกมกับเรา และคุณก็ยังเป็นคนใจอ่อนที่พร้อมจะให้อภัยเขาเสมอ... ใช่ไหม?” ประโยคนั้นกรีดลึกเข้าไปในใจของรินรดา มันไม่ใช่คำถาม แต่มันคือบาดแผลที่ธันวาแบกไว้จากอดีตที่เธอเคยทิ้งเขาไป เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติ ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะมองเห็นเป็นเส้นลวดขึงตึงในอากาศ “ธันวา มองตาฉัน” รินรดาบังคับให้เขาก้มลงมาสบตา แม้จะมองเห็นไม่ชัด แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในแววตาคู่นั้น “ฉันอายุ 32 แล้วนะคะ ฉันไม่ใช่เด็กสาวคนเดิมที่ตัดสินใจอะไรด้วยความหุนหันพลันแล่น ที่ฉันมาที่นี่วันนี้ เพราะฉันต้องการเคลียร์ทุกอย่างให้จบ เพื่อที่จะได้มีแค่ ‘คุณ’ ในอนาคตของฉัน ไม่ใช่เพราะอาลัยอาวรณ์ใคร” นทีหัวเราะหึในลำคอด้วยความขมขื่น “รักมันมากสินะ ถึงขนาดยอมเอาตัวมาเสี่ยงเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองให้มันเห็น” “ใช่” รินรดาตอบกลับทันทีโดยไม่หันไปมองนที สายตายังคงตรึงอยู่ที่ดวงตาของธันวา “เพราะสำหรับฉัน ความไว้ใจคือสิ่งสำคัญที่สุด และถ้าฉันต้องเสียสละอะไรเพื่อให้คุณมั่นใจในตัวฉัน ฉันก็ยินดีทำ” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ธันวาหยุดชะงัก ลมหายใจที่หอบถี่ค่อยๆ ผ่อนคลายลง ความแค้นที่พุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสับสนและความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาค่อยๆ คลายมือจากคอเสื้อของนที แล้วหันมาคว้ามือของรินรดาไว้แน่น ความอบอุ่นจากอุ้งมือของเขาแผ่ซ่านเข้ามา ปลอบประโลมความตื่นตระหนกในใจเธอ “ถ้าคุณเลือกผมแล้ว... ทำไมคุณถึงยังยอมมาพบเขาโดยไม่บอกผม?” ธันวาถามเบาๆ แต่น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณรู้ไหมว่าการที่ต้องรอคุณอยู่ข้างนอกโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันทรมานแค่ไหน?” รินรดาเลื่อนมือไปสัมผัสใบหน้าสากของเขาอย่างแผ่วเบา “เพราะฉันคิดว่าฉันจัดการได้... ฉันประมาทเกินไป และฉันขอโทษค่ะ ต่อไปนี้ จะไม่มีความลับ จะไม่มีการกระทำใดที่ทำให้คุณต้องสงสัยในใจของฉันอีก” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคลี่คลาย เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็ดังลั่นไปทั่วตึก ตามมาด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ที่ลอยคละคลุ้งเข้ามาผ่านช่องระบายอากาศ ความร้อนเริ่มแผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นห้อง “ควันไฟ...” นทีร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก เขาเริ่มทุบประตูห้องอย่างบ้าคลั่ง “มีคนวางเพลิง! พวกเขาตั้งใจจะขังเราไว้ที่นี่จริงๆ!” ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความเยือกเย็นในทันที ชายหนุ่มหันไปมองรินรดาด้วยสายตาที่แน่วแน่ “ริน ฟังผมนะ ไม่ว่าข้างนอกนั่นจะเป็นใคร แต่ตอนนี้เราต้องรอดออกไปก่อน” เขากวาดสายตาไปรอบห้อง ก่อนจะคว้าเก้าอี้ไม้ตัวหนักทุ่มเข้าใส่บานพับประตูอย่างแรง แรงเหวี่ยงนั้นดูเหมือนจะสะท้อนความมุ่งมั่นที่จะปกป้องผู้หญิงตรงหน้าไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม รินรดาเฝ้ามองแผ่นหลังกว้างของชายที่เธอรักด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น เธอรู้ดีว่านี่คือบททดสอบที่ใหญ่ที่สุด และเธอจะไม่ปล่อยให้มันจบลงด้วยความสูญเสีย “ธันวา หลบไป!” ทันใดนั้น เสียงกระแทกจากด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่พังครืนลงมา แต่ทว่า ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูนั้นไม่ใช่พนักงานดับเพลิงหรือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่พวกเขาคาดหวัง ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีแดงเพลิงยืนถือไฟแช็กที่ยังคงมีเปลวไฟไหวระริกอยู่ เธอคือ ‘แพรวพรรณ’ อดีตคู่หมั้นของธันวาที่หายหน้าไปนาน แววตาของเธอว่างเปล่าและบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น “ในเมื่อฉันไม่ได้สิ่งที่ฉันต้องการ... ก็อย่าหวังว่าใครจะได้ครอบครองมันเลย” แพรวพรรณแค่นยิ้มก่อนจะโยนบางสิ่งที่คล้ายกับอุปกรณ์จุดระเบิดลงบนกองเอกสารเก่าๆ กลางห้องที่เริ่มมีเปลวไฟลามเลีย! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านบททดสอบความรักอันแสนลุ้นระทึกไปกับรินรดาและธันวานะคะ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการอ่านค่ะ ดาริกาส่องแสง