คิริลกับความลับที่ซ่อนอยู่

"ดาบเล่มนั้น... นายขโมยมันมาจากที่ไหนกันแน่, น้องชาย?" คำถามนั้นยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในความเงียบงันของห้องตีเหล็กใต้ดิน แสงไปลุกโชนจากเตาหลอมสะท้อนเงาของคมดาบสีนิลกาฬที่พาดอยู่บนทั่งตีเหล็ก เรย์ไม่ได้หันกลับไปทันที เขายังคงใช้ผ้าขนหนูผืนเก่าเช็ดคราบเหงื่อไคลบนลำคอพลางถอนหายใจเบาๆ เสียงถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า มากกว่าความตกใจที่ถูกจับได้ไล่ทัน ในโลกเสมือนจริงของ *Ashen Vanguard* แห่งนี้ ผู้เล่นส่วนใหญ่มักมองหาความสำเร็จผ่านชื่อเสียงและชัยชนะบนสังเวียนประลอง แต่สำหรับเรย์ ช่างตีเหล็กผู้ยึดมั่นในวิถีแห่งเตาหลอม การสร้างสรรค์อาวุธขึ้นมาสักเล่มเปรียบเสมือนการแบ่งปันเศษเสี้ยวชีวิตของตนเองลงไป และดาบเล่มที่คิริลกำลังจ้องมองด้วยสายตาดุดันราวกับเหยี่ยวล่าเหยื่อเล่มนั้น... มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงอดีตอันเจ็บปวดที่เรย์พยายามฝังกลบไว้ "คำว่า 'ขโมย' ดูจะเป็นคำที่รุนแรงเกินไปหน่อยสำหรับคนระดับกิลด์มาสเตอร์นะคิริล" เรย์ค่อยๆ วางผ้าลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้สวมชุดเกราะหนังสีเงินยวง ประกายตาของคิริลยามนี้ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความสงสัยใคร่รู้ที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ คิริลไม่ขยับเขยื้อน ร่างสูงสง่าก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเรย์ทีละน้อย รองเท้าบูทเหล็กกระทบพื้นหินส่งเสียงก้องกังวาน บรรยากาศรอบตัวของกิลด์มาสเตอร์หนุ่มเย็นเยียบลงจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ระบบเกมแสดงผลสถานะ *Pressure* เลเวลสูงที่ถูกปลดปล่อยออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่เรย์กลับยืนหยัดอยู่ได้อย่างมั่นคง ไม่สะท้านต่อแรงกดดันนั้นแม้แต่น้อย "ฉันเห็นรหัสโค้ดลับสลักไว้ที่โคนใบดาบ..." คิริลเอ่ยเสียงต่ำ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะต้องศาสตราวุธชิ้นนั้น "รหัสรูปแบบนั้น... มันเป็นลายเซ็นของ 'โครอส' ช่างตีเหล็กอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักรเหนือที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน ตอนที่กิลด์ของเรายังเป็นแค่กิลด์เร่ร่อน... นายเป็นใครกันแน่ เรย์? ทำไมช่างตีเหล็กหน้าใหม่ถึงมีเศษซากผลงานของตำนานคนนั้นอยู่ในครอบครอง?" เรย์มองการกระทำนั้นด้วยแววตาที่ไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปคว้าด้ามดาบเล่มนั้นขึ้นมาแล้วเก็บมันลงในช่องเก็บของระบบอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยาที่รวดเร็วทำให้ปลายนิ้วของคิริลคว้าได้เพียงความว่างเปล่า "ของบางอย่าง ถ้ารู้ความจริงแล้วมันอาจจะไม่ได้ทำให้ชีวิตนายง่ายขึ้นหรอกนะ คิริล" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง รอยยิ้มจางๆ ที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าหายไป แทนที่ด้วยความจริงจังที่หาได้ยากยิ่ง "นายแบกรับความคาดหวังของคนนับร้อยในกิลด์ *Silver Wings* ไว้บนบ่า การเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวของคนตาย... มันไม่ได้ช่วยให้กิลด์ของนายชนะสงครามกิลด์วอร์ในสัปดาห์หน้าหรอก" "แต่มันเกี่ยวกับความปลอดภัยของกิลด์ฉัน!" คิริลขึ้นเสียงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "นายอาจจะเป็นเพื่อนที่ช่วยซ่อมแซมอาวุธให้ฉัน แต่ฉันปล่อยให้ภัยเงียบเดินลอยชายอยู่ในฐานที่มั่นไม่ได้ ถ้ามีใครรู้ว่านายซ่อนของผิดกฎหมายระดับตำนานไว้ นายจะกลายเป็นเป้าหมายของทุกกิลด์ใหญ่ทันที!" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ของกองไฟในเตาหลอม เรย์พิจารณากิริยาอาการของกิลด์มาสเตอร์หนุ่ม ความหวาดระแวงปนความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา ทำให้เรย์ตระหนักได้ว่า... บางที ผู้ชายคนนี้อาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ภาพลักษณ์ภายนอกแสดงออก "ถ้าฉันบอกว่า... โครอสไม่ได้หายสาบสูญไปไหนล่ะ" เรย์กระซิบแผ่วเบา ราวกับกลัวว่ากำแพงหินจะรับฟัง คิริลชะงักไป คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น "หมายความว่ายังไง?" "ช่างเถอะ..." เรย์โบกมือปัดปฏิเสธเพื่อตัดบทสนทนาที่เริ่มลึกซึ้งเกินขอบเขต "ถือว่าฉันพูดเล่นก็แล้วกัน ดาบเล่มนั้นฉันได้รับสิทธิ์มาอย่างถูกต้องตามระบบของเกม... เอาเป็นว่า นายรีบเอาดาบชั้นดีที่ฉันเพิ่งซ่อมเสร็จไปได้แล้ว ก่อนที่พวกกองกำลังลาดตระเวนจะมาตรวจร้านของฉันรอบดึก" เรย์ผินร่างเดินเลี่ยงไปหยิบดาบยาวเคลือบน้ำยาเวทมนตร์สีฟ้าครามยื่นให้ เพื่อเป็นการยุติการสนทนา แต่คิริลกลับไม่ยอมรับมันไปทันที สายตาของกิลด์มาสเตอร์ยังคงสำรวจรอบห้องราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง จนกระทั่งสายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ชั้นหนังสือไม้เก่า บนชั้นนั้น มีสมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเข้มเล่มหนึ่งวางอยู่ มันดูเก่าคร่ำคร่าและมีร่องรอยการใช้งานอย่างหนักหน่วง ขอบกระดาษเหลืองกรอบบ่งบอกว่ามันถูกเปิดอ่านมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน และที่สำคัญ... บนสันปกมีตราสัญลักษณ์รูป 'เฟืองจักรและค้อนไขว้' ซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์ประจำตัวของกลุ่มนักพัฒนาอิสระยุคบุกเบิกของเกม เรย์สังเกตเห็นการเปลี่ยนโฟกัสของคิริล หัวใจของช่างหนุ่มกระตุกวูบ ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง เขารีบก้าวเท้าเข้าไปขวางหน้าชั้นหนังสือทันที "คิริล... พอได้แล้ว กลับกิลด์ไปซะ" เสียงของเรย์เข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไร้ซึ่งความขี้เล่นเช่นเคย แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว ในจังหวะที่เรย์พยายามจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นเก็บ คิริลอาศัยความได้เปรียบด้านทักษะความคล่องตัวของคลาสแอสซาซิน-อัศวิน พุ่งตัวหลบฉากไปด้านข้างด้วยความเร็วสูง มือหนาคว้าหมับเข้าที่สมุดบันทึกเล่มนั้นบนชั้นหนังสือได้ก่อนเสี้ยววินาที "นายซ่อนอะไรไว้อีก เรย์?" คิริลถอยหลังไปสองก้าว เปิดหน้าปกสมุดบันทึกออกทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต "อย่าเปิดนะ!" เรย์ตะโกนลั่น เสียงสะท้อนก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดิน ทว่าแสงสีฟ้าสว่างวาบจากหน้ากระดาษแรกที่ถูกเปิดออกก็สาดส่องกระทบใบหน้าคมคายของคิริลเสียแล้ว ตัวอักษรโค้ดระบบนับร้อยบรรทัดลอยเคว้งคว้างออกมาจากหน้ากระดาษ กลายเป็นหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางของเซิร์ฟเวอร์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันจนน่าตกใจ *[ระบบรักษาความปลอดภัยเซิร์ฟเวอร์หลัก: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลต้องห้าม]* *[คำเตือน: บันทึกฉบับนี้เชื่อมต่อโดยตรงกับ 'สถาปัตยกรรมต้นกำเนิด' ของโลก Ashen Vanguard]* *[ผู้เล่น [Kirill] ได้ทำการเปิดดูไฟล์ข้อมูลลับระดับ Omega สำเร็จ]* คิริลนิ่งค้างไป ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อข้อความบนหน้าจอสีแดงฉานไม่ได้แสดงข้อมูลเกี่ยวกับไอเทมหรือเควสต์ทั่วไป แต่เป็นผังโครงสร้างของโค้ดเกมที่เขียนด้วยลายมือ และบรรทัดล่างสุดของหน้ากระดาษนั้นระบุชื่อผู้สร้างโปรเจกต์ไว้อย่างชัดเจน—ชื่อที่ทำให้กิลด์มาสเตอร์ผู้เยือกเย็นถึงกับลมหายใจสะดุด นามของผู้เล่นหมายเลข 001... ผู้ที่ควรจะลบตัวตนออกไปจากเซิร์ฟเวอร์นี้ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน ก่อนที่คิริลจะได้อ่านข้อความถัดไป พื้นห้องใต้ดินทั้งหมดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมากำลังเคลื่อนตัวอยู่ใต้พื้นพิภพ แสงไฟจากเตาหลอมดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง เหลือเพียงแสงสีแดงวาบจากหน้าต่างระบบที่กำลังนับถอยหลังการทำลายตัวเอง และในความมืดมิดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าของบุคคลที่สามที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่บนชั้นนี้ ก็ดังขึ้นจากบันไดวนเบื้องบน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยียบเย็นที่กรีดแทงโสตประสาทของพวกเขาทั้งสองคน "ฮึๆๆ... ในที่สุด แกก็เปิดมันจนได้สินะ, กิลด์มาสเตอร์รุ่นน้อง..." -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ