กลยุทธ์ไร้รูปแบบ

คราบเขม่าสีดำบนใบหน้าไม่ได้ทำให้ความคมชัดในดวงตาของเรย์ลดลงแม้แต่น้อย ในมือขวาของเขาไม่ได้ถือดาบยาวอัศวินที่สลักเสลาอย่างงดงาม หรือค้อนสงครามเล่มมหึมาที่ใช้ทุบทำลายโครงสร้างศัตรู สิ่งที่เขากำลังถืออยู่คือ "ค้อนเหล็กกล้าคาร์บอนสูง" ซึ่งเป็นเครื่องมือประจำตัวช่างตีเหล็กขั้นพื้นฐาน และ "ทั่งตีเหล็กพกพา" ที่ถูกซัดกระเด็นด้วยแรงกระแทกมหาศาลจนฝังจมลงไปในพื้นหินอัคนี เบื้องหน้าของพวกเขาคือไททันแห่งอีเธอร์เวน มอนสเตอร์ระดับ SSS ที่เพิ่งลืมตาตื่นจากกลียุค ร่างกายของมันสูงตระหง่านราวกับหอคอยโบราณ ผิวหนังเคลือบด้วยผลึกแร่มานาบริสุทธิ์ที่ส่งเสียงสะท้อน "ฮัม..." ถี่ระรั่นจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว แรงกดดันระดับนี้มากพอที่จะทำให้ผู้เล่นสายต่อสู้แถวหน้าเข่าอ่อนลงไปกองกับพื้นได้ทันที "ถอยไป เรย์! นั่นไม่ใช่บอสที่เครื่องมือช่างจะรับมือไหว!" เสียงตะโกนของคิริลดังแทรกเสียงคำรามกึกก้อง กิลด์มาสเตอร์หนุ่มพยายามยันกายลุกขึ้นจากซากเศษหิน ดาบยาวในมือของเขาหักสะบั้นครึ่งท่อน เกราะอัศวินชุ่มโชกไปด้วยเลือดและค่าสถานะผิดปกติที่กะพริบเตือนสีแดงฉาน ความเย็นชาและมาดสุขุมมักปรากฏบนใบหน้าของคิริลบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดอย่างถึงที่สุด เขารู้ดีว่าการโจมตีเพียงครั้งเดียวจากไททันตัวนี้หมายถึงความตาย และการสูญเสียไอเทมระดับสูงทั้งหมด เรย์ไม่ได้หันกลับไปมอง เขายังคงจ้องมองรอยแตกร้าวบนผลึกมานาบริเวณหน้าอกของบอสด้วยสายตาของช่างฝีมือผู้กำลังวิเคราะห์งานศิลปะชิ้นเอก "คุณคิริล... คุณเคยสงสัยไหมครับว่า ทำไมเหล็กถึงต้องผ่านความร้อนนับพันองศาและถูกทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่ามกลางบรรยากาศที่ความตายอยู่ห่างไปเพียงชั่วลมหายใจ "นี่ไม่ใช่เวลามาปรัชญาช่างเหล็กนะ!" คิริลกัดฟันกรอด ขาของเขาpowered ด้วยสกิลเร่งความเร็ว พยายามจะพุ่งเข้ามาขวางหน้า ถึงแม้จะรู้ว่ามันสายเกินไป "มันไม่ได้มีไว้เพื่อความแข็งแกร่งอย่างเดียวหريكหรอครับ..." เรย์ยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกายวับวาว "แต่มันทำไปเพื่อให้เนื้อเหล็ก... คายความเปราะบางออกมาต่างหาก" *ตูมมม!* กำปั้นมหึมาของไททันแห่งอีเธอร์เวนฟาดลงมาดั่งอุกกาบาต แรงลมมหาศาลแผดเผาออกเป็นคลื่นความร้อนแผ่ซ่าน แรงกระแทกทำให้ถ้ำสั่นสะเทือนราวกับจะพังทลายลงมาทับทุกชีวิต แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น เรย์ไม่ได้หลบหนี เขาใช้ทักษะ [จังหวะแห่งทั่ง (Anvil's Rhythm)] ซึ่งเป็นสกิลติดตัวระดับต่ำที่ช่างตีเหล็กทุกคนมี แต่น้อยคนนักจะนำมาประยุกต์ใช้ในการต่อสู้ เขาย่อตัวลงต่ำ ใช้ด้ามค้อนเหล็กกระแทกเข้ากับพื้นผิวของทั่งพกพาที่วางตั้งรับมุมองศาไว้อย่างแม่นยำ แรงสะท้อนจากค้อนและทั่งผสานกับแรงกระแทกของบอส เกิดเป็นคลื่นเสียงความถี่สูงที่เรียกว่า [คลื่นสะท้อนความถี่เรโซแนนซ์ (Resonance Frequency)] *แกร๊ก... เพล้ง!* เสียงประหลาดดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของบอส ผลึกมานาบริสุทธิ์บริเวณหน้าอกของไททันแห่งอีเธอร์เวนที่ควรจะไร้เทียมทาน กลับเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ลามเลียไปทั่วทั้งร่างตามคลื่นความถี่ที่เรย์คำนวณไว้ในหัวอย่างสมบูรณ์แบบ กฎของระบบเกม VRMMO ที่ว่า "ความเสียหายขึ้นอยู่กับค่าพลังโจมตี" ถูกฉีกทิ้งต่อหน้าต่อตา เมื่อเรย์ไม่ได้ใช้พลังโจมตีหักล้าง แต่เขาใช้ "ความถี่ของโครงสร้าง" ในการทำลายจุดอ่อนจากภายใน ไททันแห่งอีเธอร์เวนชะงักงัน ดวงตาสสีแดงฉานกะพริบถี่ ร่างกายมหึมาเริ่มสูญเสียการควบคุมการไหลเวียนของมานา คิริลที่กำลังพุ่งเข้ามาหยุดชะงักกึก ดวงเบิกกว้างด้วยความตะลึงงาน เขามองแผ่นหลังของช่างตีเหล็กหนุ่มที่ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางพายุฝุ่นอย่างไม่เชื่อสายตา ชายผู้มีอาชีพสายผลิตที่กิลด์ใหญ่มองข้ามมาตลอด บัดนี้กำลังพลิกสถานการณ์ของบอสระดับ SSS ด้วยความเข้าใจในสสารและฟิสิกส์ของเกมอย่างลึกซึ้ง "นี่มัน... แกทำอะไรลงไป..." กิลด์มาสเตอร์หนุ่มพึมพำออกมาอย่างคนละเมอ เรย์ตวัดค้อนในมือกลับมาพาดบ่า หันมายิ้มบางๆ ให้กับกิลด์มาสเตอร์ผู้เยือกเย็น แววตาของเขามีความซุกซนเจืออยู่เล็กน้อยอย่างที่เคยเป็น "การต่อสู้ก็เหมือนกับการตีดาบครับคุณคิริล... ถ้าเราไม่ตีในจุดที่มันร้อนที่สุดและเปราะบางที่สุด ต่อให้มีแรงมากแค่ไหน งานชิ้นนั้นก็ไม่มีวันสมบูรณ์แบบหรอกครับ" ทว่า ก่อนที่บทสนทนาจะได้ดำเนินต่อไป เสียงแจ้งเตือนระบบสีแดงฉานนับร้อยบรรทัดก็ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับเสียงระฆังเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาณาจักรใต้ดิน [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นภายนอก] [เงื่อนไขลับของบอส "ไททันแห่งอีเธอร์เวน" ถูกกระตุ้น: ร่างอวตารที่สอง "เทพแห่งเพลิงโลกันตร์ ไกอาส" กำลังจะจุติ] [คำเตือน: ผู้เล่นในรัศมี 10 กิโลเมตรทั้งหมด จะถูกผนึกการใช้งานไอเทมฟื้นฟูและสกิลเคลื่อนย้ายทันที] ร่างของไททันแห่งอีเธอร์เวนที่กำลังจะแตกสลาย กลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีครามที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเรย์และคิริลยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกอัคนี และในวินาทีที่เงาดำมหึมาสายหนึ่งก้าวออกมาจากม่านเปลวเพลิงนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงก็หยุดลงตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างสวมเกราะสีดำสนิทที่ถือเคียวขนาดใหญ่ ซึ่งกิลด์มาสเตอร์คิริลจำได้แม่นยำว่าเป็นบุคคลที่ควรจะติดอยู่ในโซนปลอดภัยอีกซีกโลกหนึ่ง... "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้..." คิริลหน้าถอดสี มือที่กำเศษดาบสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ผมมา ณ ที่นี้นะครับ