คมดาบชิ้นแรกสำเร็จ

เศษเสี้ยวของสะเก็ดไฟสีฟ้าครามที่กระเด็นจากหน้าเตาหลอม ไม่ได้สะท้อนลงบนความว่างเปล่า แต่มันสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีเทาเข้มของคิริล ผู้เล่นระดับท็อปที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและไม่เคยแสดงความลังเลให้ใครเห็น ทว่าในเวลานี้ กิลด์มาสเตอร์ผู้กุมชะตากรรมของคนนับร้อย กลับยืนนิ่งค้างราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเสียงค้อนกระทบเหล็กจังหวะสุดท้าย *แกล้ง... แกล้ง... เคร้ง!* เสียงนั้นไม่ใช่เสียงโลหะกระทบกันอย่างไร้ทิศทาง แต่มันคือเสียงกังวานที่คล้ายกับชีพจรของสิ่งมีชีวิต เรย์ยืนอยู่หน้าแท่นตีเหล็ก ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ ไอร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นจากอ่างน้ำมันดับความร้อนจนเกิดเป็นกลุ่มควันสีขาวโพลนบังวิสัยทัศน์ แต่เขากลับไม่ยอมกะพริบตา เขารู้ดีว่าเศษโลหะ 'ดาวหางทมิฬ' ที่คิริลนำมาแลกด้วยคะแนนกิลด์หายากนั้น มีความดื้อรั้นและเต็มไปด้วยแรงต้านทานทางเวทมนตร์สูงแค่ไหน หากตีด้วยความรุนแรงเกินไป โครงสร้างผลึกด้านในจะปริแตก แต่ถ้าอ่อนข้อให้มัน ดาบเล่มนี้ก็จะกลายเป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่าที่แม้แต่ยามเฝ้าประตูยังไม่ชายตาแล "อย่าเพิ่งถอนหายใจครับคิริล งานนี้ยังไม่จบจนกว่าคมดาบจะสัมผัสกับน้ำยาผนึก" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยจากการใช้สมาธิขั้นสูง แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจที่ยากจะหา คิริลไม่ได้ตอบคำถาม เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้เตาหลอมทีละก้าวอย่างระมัดระวัง กลิ่นอายของโอโซนและไอร้อนผสมผสานกันจนแทบหายใจไม่ออก สายตาสีไพลินของชายหนุ่มกวาดมองไปที่ร่างของเรย์ สังเกตเห็นรอยแผลไหม้จางๆ ที่หลังมือซ้าย—ร่องรอยจากการพยายามควบคุมอุณหภูมิเตาด้วยมือเปล่าเมื่อครู่ ภาพนั้นทำให้ความทรงจำบางอย่างในใจของกิลด์มาสเตอร์กระตุกวูบ ความทุ่มเทแบบไร้เหตุผลเช่นนี้... เป็นสิ่งที่เขาพยายามตัดทิ้งไปจากกิลด์ของตัวเองมาโดยตลอด เพราะในโลกของ VRMMO ที่แข่งขันกันด้วยผลลัพธ์และความคุ้มค่า ความพยายามที่ไม่มีหลักประกันคือความโง่เขลา ทว่า ในขณะที่คมดาบสีดำสนิทค่อยๆ ถูกยกขึ้นจากอ่างน้ำมัน คิริลก็ต้องกลืนคำพูดทุกคำลงคอไป ไม่มีเสียงร้องคำรามของปีศาจ ไม่มีประกายแสงสีฉูดฉาดแบบดาบแฟชั่นราคาแพง สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือความเรียบง่ายที่น่าสะพรึงกลัว ตัวดาบยาวมาตรฐาน ทว่ามีลวดลายผิวโลหะคล้ายคลื่นน้ำวนซ้อนทับกันนับร้อยชั้น เกิดจากการพับเหล็กซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยมือของเรย์ น้ำหนักของมันถูกคำนวณมาอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อรองรับสไตล์การโจมตีแบบความเร็วสูงของคิริลโดยเฉพาะ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของทั้งสองคน พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีทองที่กางขยายออกกลางอากาศ [ระบบประกาศ: ผู้เล่น 'เรย์' ได้ประดิษฐ์ไอเทมระดับตำนานชิ้นแรกของเซิร์ฟเวอร์!] [ชื่อไอเทม: เสียงกระซิบแห่งรัตติกาล (Whispering Eclipse)] [ประเภท: ดาบมือเดียว (One-Handed Sword)] [พลังโจมตีพื้นฐาน: 450 - 485] [คุณสมบัติพิเศษ: 1. เพิ่มความเร็วในการโจมตี 15% เมื่อผู้ถือครองมีค่า HP ต่ำกว่า 30% 2. 'เสียงสะท้อนแห่งความเข้าใจ' - ทุกครั้งที่โจมตีโดนจุดอ่อน จะซึมซับพลังงานเวทมนตร์ของเป้าหมายมาฟื้นฟูความเหนื่อยล้า 3. เงื่อนไขผูกมัด: ไอเทมนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อ 'คิริล' เท่านั้น ไม่สามารถแลกเปลี่ยนหรือซื้อขายได้ตลอดกาล] ความเงียบเข้าปกคลุมห้องตีเหล็กชั่วขณะ คิริลจ้องมองหน้าต่างระบบค้างไว้ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่หา 1 ใน 1,000 ครั้งจากชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นเครื่องจักรสังหารแห่งกิลด์แนวหน้า ไอเทมที่ไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้หมายความว่าเรย์ไม่ได้สร้างมันขึ้นมาเพื่อหวังกำไรหรือชื่อเสียงในตลาดประมูล แต่เรย์สร้างมัน *ให้เขา* โดยเฉพาะ จากการศึกษาพฤติกรรมการต่อสู้ของเขาผ่านคลิปวิดีโอเก่าๆ และการพูดคุยกันเพียงไม่กี่ประโยค "ทำไม... ถึงล็อกชื่อผมไว้?" คิริลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทแต่ซ่อนความสั่นไหวเล็กน้อยที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจซ่อนเร้นได้ "คุณน่าจะรู้ว่าถ้าเอาไปประมูล ดาบเล่มนี้ทำเงินได้มากกว่าค่าจ้างตั้งต้นนับสิบเท่า" เรย์วางค้อนลงบนแท่นอย่างแผ่วเบา เขาใช้ผ้าสะอาดเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับกิลด์มาสเตอร์หนุ่ม รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากไม่ได้มีความเย่อหยิ่ง แต่เต็มไปด้วยความจริงใจที่หาได้ยากในเกมที่เต็มไปด้วยการหักหลัง "เพราะดาบเล่มนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากสูตรเคมีในตำราครับคิริล" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "แต่มันถูกตีขึ้นมาจากความเข้าใจ... เข้าใจว่าคุณกำลังแบกรับอะไรอยู่ เข้าใจว่าความเย็นชาที่คุณแสดงออก แท้จริงแล้วคือความพยายามที่จะไม่ให้ใครต้องเจ็บปวดแทนกิลด์ของคุณ ดาบที่ไร้จิตวิญญาณของผู้ใช้ ก็เป็นแค่เศษเหล็กคมๆ เล่มหนึ่งเท่านั้นแหละครับ" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดทะลวงเกราะป้องกันอันหนา irc ของคิริล หัวใจของกิลด์มาสเตอร์กระตุกวูบ ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความรู้สึกที่ว่ามีใครบางคนมองทะลุเปลือกนอกอันแข็งกระด้างเข้ามาเห็นตัวตนที่แท้จริงของเขา คิริลยื่นมือออกไปช้าๆ นิ้วเรียวยาวสัมผัสเข้ากับด้ามจับสีดำสนิทของ 'เสียงกระซิบแห่งรัตติกาล' ทันทีที่ผิวเนื้อสัมผัสกับโลหะ กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งก็ไหลลึกเข้าสู่กระแสเลือด ความเหนื่อยล้าจากการนำกิลด์ลงดันเจี้ยนติดต่อกันหลายสิบชั่วโมงมลายหายไปในพริบตา ราวกับว่าดาบเล่มนี้กำลังสื่อสารกับเขาว่า *'นายไม่ได้สู้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว'* แต่มิติแห่งความเงียบสงบในห้องตีเหล็กก็ถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน *ปัง!* เสียงประตูไม้บานหนาถูกถีบจนกระเด็นหลุดจากบานพับ ฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่วทางเดิน พร้อมกันนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนจากความอบอุ่นกลายเป็นความหนתเยือกเสียดกระดูก แรงกดดันระดับมหาศาลที่กดทับลงมาทำให้เศษสะเก็ดไฟบนพื้นถึงกับหยุดนิ่ง เงาร่างสามร่างก้าวเท้าเข้ามาในห้อง แสงไฟจากคบเพลิงด้านนอกสาดส่องให้เห็นสัญลักษณ์รูปงูพันกางเขนสีเลือดบนผ้าคลุม—สัญลักษณ์ของ 'เนตรโลหิต' กิลด์คู่อริอันดับหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องการลอบสังหารและแย่งชิงทรัพยากร "ไม่น่าเชื่อเลยนะ... ว่ากิลด์มาสเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่ จะแอบย่องมาซ่อมแซมอาวุธกับช่างตีเหล็กโนเนมในมุมอับของเมืองเริ่มต้น" เสียงแหบพร่าของชายสวมหน้ากากครึ่งซีกดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาคือนำทางหน่วยล่าสังหาร 'โวค' ผู้มีค่าหัวติดประกาศสูงสุดในเขตตะวันตก สายตากระหายเลือดของมันกวาดมองไปยังดาบในมือของคิริล และหยุดลงที่เรย์ด้วยความเหยียดหยาม "ดูท่าทางแกคงสร้างของดีเข้าให้แล้วสินะ ช่างตีเหล็ก... ส่งดาบเล่มนั้นมาให้ทางเราซะดีๆ ไม่เช่นนั้น วันนี้ร้านกระจอกๆ ของแกจะราบเป็นหน้ากลอง และหัวของพวกแกทั้งสองคนจะต้องไปประดับอยู่หน้าประตูเมือง" โวคสะบัดมือเบาๆ มีดสั้นอาบยาพิษนับสิบเล่มปรากฏขึ้นบนปลายนิ้ว พร้อมที่จะพุ่งทะยานเข้าปลิดชีพได้ทุกเมื่อ เรย์ถอนหายใจเบาๆ เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือขวายังคงถือค้อนตีเหล็กเล่มเดิมเอาไว้ คิริลหันกลับมามองหน้าคู่ปรับ รอยยิ้มเย็นชาที่คุ้นเคยกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้... แววตาของเขากลับปรากฏประกายแสงสีฟ้าครามที่คมกริบยิ่งกว่าเดิม ด้ามดาบ 'เสียงกระซิบแห่งรัตติกาล' ถูกกำชับแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว *ชวิ้ง!* เสียงชักดาบออกจากฝักดังประสานกับเสียงคำรามในลำคอของกิลด์มาสเตอร์ คิริลขยับตัวไปยืนบังหน้าเรย์ไว้ครึ่งก้าว สายตากวาดมองกลุ่มมือสังหารด้วยความดูแคลน "แกเลือกเวลามาได้แย่มาก... โวค" คิริลเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว "เพราะนี่คือดาบเล่มแรกที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อฉัน... และฉันไม่มีวันยอมให้สุนัขข้างถนนตัวไหนมาแตะต้องมันเด็ดขาด" บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุดเมื่อจิตสังหารของทั้งสองฝ่ายปะทะกันจนเกิดประกายไฟสีม่วงแล่นพล่านไปทั่วอากาศ เรย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังเอื้อมมือไปแตะไหล่ของคิริลเบาๆ พร้อมกับกระซิบด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "ระวังหน่อยนะครับคิริล... น้ำยาเคลือบดาบของผมยังไม่แห้งสนิทดีเลย ถ้าเลือดพวกมันกระเด็นโดนเนื้อเหล็ก เดี๋ยวผมจะต้องมานั่งขัดใหม่อีกรอบนะครับ" โวคคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบวับวาบไปทั่วพื้นที่ พร้อมกับหน้าต่างระบบลับที่เด้งขึ้นตรงหน้าเรย์โดยไม่มีใครคาดคิด— [แจ้งเตือนด่วน: เควสต์ลับระดับ SSS 'เงาแห่งปฐพี' ถูกกระตุ้นโดยเจตంటารมณ์แห่งการต่อสู้ ผู้เล่นเรย์และคิริลต้องเอา *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ผมมา ณ ที่นี้นะครับ