เสียงลือในกิลด์ใหญ่

"คุณกำลังเอาชื่อเสียงของกิลด์เราไปเสี่ยงกับเด็กฝึกหัดสติเฟื่องคนหนึ่ง... คิริล ช่วยตอบผมให้ชื่นใจหน่อยว่า คุณไม่ได้กำลังใช้อารมณ์ตัดสินเรื่องนี้" เสียงทุ้มต่ำเจือกระแสความไม่พอใจดังขึ้นแทรกเสียงโลหะกระทบกันในห้องโถงกิลด์ "ราชันย์ทมิฬ" กิลด์อันดับหนึ่งที่ครอบครองอาณาเขตทางเหนือของเกม *World of Forge & Blade* เรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากเตาหลอม เขายังคงใช้ค้อนด้ามสั้นเคาะแต่งคมดาบระดับแรร์ชิ้นที่สามด้วยความประณีต หยดเหงื่อไหลย้อยตามกรอบหน้าคมคาย แววตาของช่างตีเหล็กหนุ่มจดจ่ออยู่กับละอองแสงสีฟ้าที่ค่อยๆ ซึมซับเข้าสู่เนื้อเหล็กอย่างเป็นระเบียบ ราวกับว่าเสียงโวยวายของรองกิลด์มาสเตอร์เมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวัน ตรงข้ามกับเขา คิริล กิลด์มาสเตอร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและไร้ความปรานี ยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนสีนิล สายตาคมกริบมองตรงไปยังชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมชุดเกราะเต็มยศผู้เป็นเจ้าของเสียงเมื่อครู่—"วัลแคน" ผู้บัญชาการหน่วยแนวหน้าผู้กุมอำนาจรองลงมา "ผมใช้เหตุผล และใช้สถิติในการตัดสินใจ วัลแคน" คิริลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งความลังเล "ดาบเซเบอร์วายุคลั่งที่นายถืออยู่ตอนนี้ เป็นผลงานการปรับแต่งของเรย์ ค่าความทนทานเพิ่มขึ้นสิบหเปอร์เซ็นต์ และความเร็วในการร่ายสกิลไวขึ้นสองวินาที นายเองไม่ใช่หรือที่บอกว่ามันช่วยชีวิตนายในดันเจี้ยนชั้นที่สี่เมื่อวานนี้" วัลแคนแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ใบหน้าถมึงทึงบิดเบี้ยวด้วยความไม่ยอมรับ "นั่นมันแค่บังเอิญ! ใครๆ ก็รู้ว่าช่างคนนี้เป็นแค่พวกสายป่วนที่ชอบทดลองอะไรแปลกๆ ไม่มีกิลด์ไหนในเซิร์ฟเวอร์ที่กล้าผูกขาดสัญญากับอิสระชนคนเดียวแบบนี้หรอกนะ คิริล! ตอนนี้ข่าวลือข้างนอกเริ่มหนาหูแล้วว่า กิลด์มาสเตอร์ผู้ทรงเกียรติของเรากำลังแอบไปสวีท... เอ่อ ไปเจรจาลับกับช่างนอกคอกเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว" เรย์ชะงักมือที่ถือค้อนเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นบางๆ โดยไม่หันไปมอง เขาปาดเหงื่อที่หน้าผากด้วยหลังมือ ก่อนจะวางค้อนลงบนแท่นวางอย่างนุ่มนวล "คำว่า 'สวีท' นี่ฟังดูชวนเข้าใจผิดไปหน่อยนะครับ ท่านรองผู้บัญชาการ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความกวนประสาทที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้ม "ผมเป็นช่างตีเหล็กผู้ซื่อสัตย์ต่อชิ้นงาน หัวใจของผมมอบให้กับเตาหลอมและแร่คาร์บอนบริสุทธิ์เท่านั้น ไม่ได้ว่างพอจะไปเดินจูบมือกับใครตามดันเจี้ยนหรอกครับ" วัลแคนหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ "แก! เจ้าช่างปากดี—" "พอได้แล้ว วัลแคน" คิริลยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีเด็ดขาด แรงกดดันระดับท็อปเพลย์เยอร์แผ่ซาย 1 เมตร รอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดลงวูบหนึ่ง วัลแคนกัดฟันกรอดแต่ก็ต้องยอมถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความเกรงกลัวอำนาจที่แท้จริงของมาสเตอร์ คิริลหันกลับมามองเรย์ ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของช่างหนุ่มที่เต็มไปด้วยเขม่าควันแต่กลับมีประกายความมั่นใจเจิดจ้า "ข่าวลือในกิลด์กำลังแพร่กระจาย เร็วเกินกว่าที่ฉันคาดไว้ คนอื่นๆ เริ่มตั้งคำถามถึงความสัมพันธ์ของเรา... นายจะจัดการอย่างไรกับเรื่องนี้ เรย์" เรย์หยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดมืออย่างใจเย็น ดวงตาสสีนิลมองสบกับกิลด์มาสเตอร์หนุ่มผู้แบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า เขารู้ดีว่าในเกม VRMMO แห่งนี้ การที่กิลด์ใหญ่อันดับหนึ่งให้ความสนิทสนมกับผู้เล่นอิสระ ย่อมดึงดูดสายตาอิจฉาริษยาและแผนการสกปรกจากกิลด์คู่แข่งมากมายแค่ไหน "ความสัมพันธ์เหรอครับ?" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ "ถ้าพวกเขาอยากรู้ว่าเรามีความสัมพันธ์กันแบบไหน ทำไมเราไม่ทำให้มันชัดเจนไปเลยล่ะครับ" คิริลเลิกคิ้วเล็กน้อย "นายหมายความว่ายังไง" "พรุ่งนี้... ศึกประลองจัดอันดับกิลด์รอบคัดเลือก" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้คิริลทีละน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกาย "ให้ผมเป็นคนสร้าง 'อาวุธลับ' ชิ้นสุดท้ายที่จะใช้ตัดสินชัยชนะในแมตช์นั้นให้กิลด์ราชันย์ทมิฬสิครับ และเมื่อเราชนะ... ทุกคนจะหุบปากสนิท และหันมามองเราด้วยความเคารพแทนที่จะเป็นความสงสัย" วัลแคนทำท่าจะคัดค้านอีกครั้ง แต่คิริลกลับยกมือห้ามไว้ ดวงตาของกิลด์มาสเตอร์จับจ้องใบหน้าที่เปื้อนเขม่าของเรย์อย่างลึกซึ้ง ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ นานนับนาที ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความเสี่ยงกับผลลัพธ์ที่จะตามมา "ถ้าผลงานของนายพรุ่งนี้ไม่ได้มาตรฐานอย่างที่ปากพูด..." คิริลกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าห่างกันเพียงคืบ "ฉันจะปรับนายให้เป็นคนงานขัดโลหะประจำกิลด์ไปตลอดกาล, เรย์" "ยินดีรับคำท้าครับ กิลด์มาสเตอร์" เรย์ยิ้มรับอย่างไม่สะดุ้งสะเทือน แต่ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนระบบสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของทั้งสามคน พร้อมกับข้อความปริศนาที่ไม่มีใครคาดคิด— *[ระบบประกาศฉุกเฉินทั่วเซิร์ฟเวอร์: ตรวจพบการบุกรุกจากผู้เล่นไม่ทราบฝ่าย ณ ดินแดนต้องห้าม "หอคอยแห่งการลืมเลือน"* *[คำเตือน: อาวุธระดับ Mythical ที่ถูกผนึกไว้ กำลังถูกปลดปล่อยโดยบุคคลปริศนา... และเป้าหมายแรกของมัน คือผู้เล่นที่มีฉายา "ช่างตีเหล็กแห่งรุ่งอรุณ"]* ดวงตาของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าทันทีเมื่อระบบทิ้งท้ายด้วยชื่อย่อของใครบางคนที่เขาไม่ได้ยินมานานนับปี "บ้าน่า..." เรย์พึมพำกับตัวเองขณะมองหน้าต่างระบบที่กระพริบถี่รัว "หมอนั่น... กลับมาแล้วงั้นเหรอ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ผมมา ณ ที่นี้นะครับ --- "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม"