แร่อาถรรพ์ใต้เหมืองร้าง

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเขม่าโบราณคละคลุ้งจนแสบจมูก ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงเรืองรองสีส้มอมแดงจากคบเพลิงเวทมนตร์ในมือของผมเท่านั้นที่ช่วยขับไล่ความอ้างว้างออกไปได้บ้าง "ถ้าคุณก้าวเท้าซ้ายพลาดไปอีกเพียงครึ่งนิ้ว รองเท้าบู๊ตหนังมังกรราคาแพงของคุณคงได้ละลายกลายเป็นจุลไปกับกรดเวทมนตร์ใต้พื้นดินนั่นแล้วนะครับ กิลด์มาสเตอร์คิริล" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย พร้อมกับใช้ค้อนตีเหล็กคู่ใจเคาะลงไปเบาๆ บนผนังหินแกรนิตด้านข้างเพื่อทดสอบความหนาแน่น เสียงก้องกังวานทุ้มต่ำสะท้อนกลับมาเป็นคลื่นความถี่สม่ำเสมอ ซึ่งเป็นสัญญาณยืนยันว่าโครงสร้างบริเวณนี้ยังคงปลอดภัยพอที่จะขุดค้น ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเกราะสีเงินยวงผู้เป็นหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาสีฟ้าคมกริบภายใต้เรือนผมสีขาวเงินชำเลืองมองลงไปยังพื้นเบื้องล่างที่มีรอยแยกพ่นไอพิษสีม่วงจางๆ ออกมาอย่างเงียบเชียบ เขากลืนก้อนความไม่พอใจลงคอไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองผมด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "นายพูดมากเกินไปแล้ว เรย์" คิริลเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และไร้อารมณ์ตามแบบฉบับของเขาเช่นเคย แต่ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นว่าปลายนิ้วมือที่กำด้ามดาบยาวประจำตัวนั้นกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าประสาทสัมผัสของเขาตื่นตัวเต็มที่เพื่อรับมือกับภัยอันตรายที่อาจโผล่มาได้ทุกเมื่อ "แหม การพูดคุยระหว่างทางช่วยลดความกดดันในเหมืองร้าง ‘อีเธอร์เวน’ แห่งนี้ได้ดีออกนะครับ ยิ่งเราต้องมาตามหาแร่ ‘สטלาร์ ไอรอน (Stellar Iron)’ ที่ว่ากันว่าหล่นมาจากฟากฟ้าและถูกฝังอยู่ลึกที่สุดของชั้นหินอาถรรพ์ด้วยแล้ว ความสามัคคีและบรรยากาศผ่อนคลายคือสิ่งสำคัญที่สุดนะ... ว่าแต่ คุณพร้อมจะลุยกับผมในพื้นที่เขตหวงห้ามระดับ 7 นี้หรือยังล่ะครับ?" ผมยิ้มรับบางๆ พร้อมกับดึงแว่นตากล้องจุลทรรศน์เวทมนตร์ลงมาสวมทับดวงตา ระบบอินเทอร์เฟซสีฟ้าใสปรากฏข้อมูลทางธรณีวิทยาขึ้นมาทันที ค่าความหนาแน่นของมานาในบริเวณนี้พุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ ตัวเลขกราฟฟิกแสดงผลการสั่นสะเทือนของแร่ธาตุใต้พื้นดินกำลังเต้นเรื้อรังราวกับหัวใจที่กำลังตื่นเต้น นี่คือภารกิจแรกที่เราสองคนต้องก้าวเข้ามาในดันเจี้ยนระดับสูงด้วยกันตามลำพัง ไม่มีปาร์ตี้สนับสนุน ไม่มีแนวหลังคอยร่ายเวทมนตร์ฟื้นฟู มีเพียงช่างตีเหล็กสไตล์แปลกประหลาดที่พกค้อนกับทฤษฎีกลศาสตร์เวท กับกิลด์มาสเตอร์ผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบและการโจมตีที่เฉียบคมเพียงเท่านั้น "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นสนุก นายก็รู้" คิริลถอนหายใจเบาๆ ออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะก้าวขึ้นมาเดินเคียงข้างผมในระยะที่สามารถสนับสนุนกันได้ทันท่วงที "เป้าหมายของเราคือแร่ห้าก้อนสำหรับหลอมดาบเล่มใหม่ให้นายใช้ในการประลองกิลด์สัปดาห์หน้า ถ้าไม่ได้ตามเป้า ฉันจะหักงบประมาณสนับสนุนโรงตีเหล็กของนายครึ่งหนึ่ง" "โห ใจร้ายจังเลยนะครับ กิลด์มาสเตอร์ผู้ร่ำรวย" ผมหัวเราะร่วนในลำคอ แต่ฝีเท้ากลับเริ่มก้าวช้าลงและแม่นยำขึ้นเมื่อเราเดินลึกเข้าสู่โถงถ้ำกว้างใหญ่ที่ถูกขนานนามว่า 'สุสานคนแคระโบราณ' บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เสียงหินถล่มเบาๆ ดังขึ้นจากอุโมงค์ด้านข้างราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในความมืดมิด ไอหมอกสีดำทึบเริ่มลอยต่ำปกคลุมข้อเท้าของเราทั้งคู่ มันไม่ใช่หมอกธรรมดา แต่เป็น 'มานาที่ตายแล้ว' ซึ่งเกิดจากการสะสมของพลังงานเวทมนตร์ดิบที่ระเบิดออกในอดีต ผมหยุดเดินกะทันหัน ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้คิริลหยุดตาม "มีอะไร?" คิริลกระซิบถาม เสียงของเขานิ่งสนิทไร้ความตื่นตระหนก แต่คมดาบในฝักเริ่มส่งเสียงสั่นพ้องเบาๆ ด้วยคลื่นพลังงานเวทสีฟ้าคราม "เสียงฝีเท้าครับ... ไม่ใช่แค่คู่เดียว" ผมหรี่ตาลงเพ่งมองไปยังความมืดเบื้องหน้าผ่านเลนส์ขยาย แสงจากคบเพลิงส่องกระทบเข้ากับวัตถุสะท้อนแสงนับร้อยคู่ที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาเป็นระเบียบ พวกมันไม่ใช่สัตว์ประหลาดป่าทั่วไป แต่เป็น 'โกเลมโครงกระดูกหุ้มเกราะแร่เหล็กไหล' สิ่งมีชีวิตจักรกลเวทมนตร์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเหมืองแห่งนี้โดยเฉพาะ "พวกมันเฝ้าหลุมแร่" คิริลกล่าวสรุปสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขาเริ่มขยับเข้าสู่กระบวนท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งตัวอย่างสมบูรณ์แบบ "นายจะถอยหรือจะสู้ ถ้านายถอยตอนนี้ ฉันจะจัดการเปิดทางให้เอง" ผมแค่น้ำหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พร้อมกับกระชับด้ามค้อนตีเหล็กในมือแน่นขึ้นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว แววตาร่าเริงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นจริงจังที่เฉียบคมไม่แพ้ใคร ประสบการณ์จากการหลอมโลหะและการวิเคราะห์จุดอ่อนของโครงสร้างวัสดุคือสิ่งที่ทำให้ผมเหนือกว่าใครในเรื่องแบบนี้ "ถอยเหรอครับ? เสียชื่อช่างตีเหล็กอันดับหนึ่งหมดสิครับคุณกิลด์มาสเตอร์" ผมเอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปาก "อีกอย่าง... แร่ชั้นดีที่สุดมักจะอยู่ใต้ฝูงของพวกมันนี่แหละครับ" สิ้นคำพูดของผม โกเลมโครงกระดูกตัวแรกก็พุ่งทะยานออกมาจากความมืดด้วยความเร็วสูง เงาเหล็กกล้าสะท้อนแสงไฟวับวาวพร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งผนังถ้ำ คิริลพุ่งออกไปด้านหน้าราวกับสายฟ้าแลบ ดาบยาวในมือสะบัดออกเป็นวงโค้งที่งดงามและรุนแรง ร่างของโกเลมตัวแรกถูกผ่าครึ่งออกเป็นสองท่อนในดาบเดียวอย่างไร้ที่ติ เศษเหล็กกระ็นกระจายเกลื่อนพื้น แต่ยังไม่ทันที่เศษซากเหล่านั้นจะตกลงสู่พื้น โกเลมอีกสิบกว่าตัวก็กรูเข้ามาล้อมรอบพวกเราไว้ทุกด้านอย่างแน่นหนา นี่คือการประสานงานครั้งแรกของเรา... ดาบที่คมกลาและทรงพลังที่สุดของกิลด์มาสเตอร์ กับค้อนที่หนักหน่วงและเข้าใจกลไกของทุกสิ่งทุกอย่างอย่างลึกซึ้ง ผมหมุนตัวหลบหมัดเหล็กที่พุ่งเข้ามาอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะใช้ค้อนกระแทกเข้าที่ 'จุดข้อต่อหลัก' ของโกเลมตัวข้างๆ อย่างแม่นยำ แรงปะทะระดับสูงสร้างคลื่นกระแทกที่ทำลายวงจรเวทภายในตัวมันจนล้มพับลงไปทันทีอย่างไร้แรงต้าน "ยอดเยี่ยม... ฝีมือไม่เลวเลยนี่" คิริลเอ่ยชมสั้นๆ ระหว่างที่เขากำลังหมุนตัวฟันทำลายร่างของศัตรูอีกสามตัวที่ดาหน้าเข้ามา "ขอบคุณสำหรับคำชมครับ!" ผมตะโกนตอบท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว "แต่ช่วยมองไปที่ผนังด้านหลังคุณหน่อยเถอะครับ กิลด์มาสเตอร์!" คิริลชะงักไปเล็กน้อยเมื่อหันไปมองตามเสียงเตือน ผนังหินแกรนิตด้านหลังสุดของโถงถ้ำกำลังปริแตกออกด้วยแรงสั่นสะเทือนมหาศาล แสงสีฟ้าเจิดจ้าสาดส่องทะลุรอยแยกออกมาพร้อมกับคลื่นความกดอากาศที่ทำเอาคบเพลิงเกือบดับลง แร่สทลาร์ ไอรอนบริสุทธิ์ขนาดมหึมาปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัด แต่มันไม่ได้อยู่ลำพัง... เงาดำขนาดมหึมาที่ซ่อนอยู่หลังกองแร่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่เราทั้งคู่ด้วยความโกรธเกรี้ยว เสียงคำรามทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของภูเขาไฟระเบิดดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วชั้นหิน ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบวาบขึ้นตรงหน้าผมทันทีด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังหนวกหูที่สุดเท่าที่เคยเจอมา **[แจ้งเตือนระบบ: บอสลับแห่งเหมืองร้าง "ไททันแห่งอีเธอร์เวน" ระดับ SSS ตื่นจากการหลับใหล!]** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับคมค้อนและปลายดาบครั้งนี้นะครับ