เมื่อเคมีไม่ตรงกัน

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะใช้ค้อนฮาร์ดคอร์อัดพลังเวทเข้าไปโต้งๆ แบบนั้น ดาบเล่มนี้จะกลายเป็นแค่เศษเหล็กไร้ค่าก่อนที่จะได้แตะพื้นสนามประลองเสียด้วยซ้ำครับ คุณคิริล" เสียงทุ้มกังวานของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องตีเหล็กส่วนตัวของกิลด์ 'ศبارราตรีกาล' (Midnight Fang) กลิ่นอายของผงแร่คาร์บอนและไอน้ำร้อนคุกรุ่นลอยอวลอยู่ในบรรยากาศ สะเก็ดไฟสีส้มแดงจากการเผาไหม้ในเตาหลอมยังคงเต้นระบำสะท้อนกับแว่นตากลมโตของช่างตีเหล็กหนุ่ม คิริล (Kirill) กิลด์มาสเตอร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและระเบียบวินัยอันเคร่งครัด ยืนกอดอกพิงเสาหินแกรนิต ดวงตาคมกริบสีเงินยวงจ้องมองไปยังดาบโครงร่างเหล็กกล้าสีดำสนิทที่วางอยู่บนทั่งตีเหล็ก ใบหน้าของเขาเรียบเฉยราਤรูปสลักน้ำแข็ง ไร้ซึ่งร่องรอยความลังเล "ความเห็นของช่างตีเหล็กระดับท็อปที่เอาแต่ใจตัวเองอย่างคุณ คงไม่ได้มีน้ำหนักพอที่จะเปลี่ยนระเบียบการสร้างอาวุธของกิลด์เราหรอกนะ เรย์" คิริลเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการเจียระไน "ในโลกแห่ง VRMMO นี้ ความเร็วและพลังทำลายล้างคือทุกสิ่ง ดาบของกิลด์มาสเตอร์ต้องใช้งานได้ทันทีในสนามรบ ไม่ใช่ผลงานศิลปะที่ต้องมานั่งบรรจงเคาะทีละมิลลิเมตรตามอารมณ์สุนทรีย์ของคุณ" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เจือความขบขันและรอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายมองว่ากวนประสาทไม่น้อย เขาวางค้อนตีเหล็กด้ามโปรดลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างนิ่มนวล ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับกิลด์มาสเตอร์หนุ่มตรงๆ "ศิลปะกับประสิทธิภาพไม่ใช่เส้นขนานกันหรอกนะครับ คุณคิริล..." เรย์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ชี้ไปยังรอยต่อโครงสร้างโลหะของดาบที่เพิ่งขึ้นรูป "ที่คุณบอกว่าอยากให้มันทรงพลังที่สุด นั่นไม่ผิด... แต่ปัญหาคือโครงสร้างภายในของแร่ 'ดาร์กมิธริล' ชุดนี้มีความเปราะสูง หากคุณใช้เวทมนตร์อัดกระแทกเข้าไปแบบไม่คำนึงถึงทิศทางการไหลของมานา โมเลกุลของเหล็กจะเกิดการหดตัวฉับพลัน ผลลัพธ์ก็คือดาบจะหักครึ่งทันทีเมื่อปะทะกับเกราะของบอสใหญ่ในดันเจี้ยนระดับสูง" คิริลขมวดคิ้วเล็กน้อย เป็นปฏิกิริยาทางสีหน้าเพียงเล็กน้อยที่สุดเท่าที่ชายคนนี้จะแสดงออกมาได้ เขาเดินเข้ามาใกล้ทั่งตีเหล็ก ก้มลงพิจารณาชิ้นงานด้วยสายตาของผู้เชี่ยวชาญด้านยุทธวิธี "ฉันคำนวณอัตราความเสียหายมาดีแล้ว ดาบเล่มนี้ถูกออกแบบมาเพื่อการโจมตีแบบฉับพลัน (Burst Damage) เราไม่มีเวลามาประณีตกับการจัดเรียงโมเลกุลอะไรนั่นหรอก กิลด์ของเราต้องการผลลัพธ์ที่รวดเร็วเพื่อรักษาบัลลังก์อันดับหนึ่งเอาไว้" คำพูดของคิริลสะท้อนถึงความกดดันมหาศาลที่เขาต้องแบกรับไว้บนบ่า เรย์สังเกตเห็นประกายความเหนื่อยล้าที่ฉายวาบขึ้นในดวงตาสีเงินคู่นั้น แม้จะเพียงชั่วเสี้ยววินาที แต่มันก็ไม่รอดพ้นจากสายตาของช่างตีเหล็กผู้มองผู้คนผ่านงานฝีมือ บรรยากาศภายในห้องลดอุณหภูมิลงอย่างเห็นได้ชัด เสียงพัดระบายอากาศของเตาหลอมยังคงคำรามต่ำๆ แต่ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาอีก ทั้งคู่ต่างยึดมั่นในเหตุผลของตนเอง เรย์มองเกมเป็นงานศิลปะที่ต้องสมบูรณ์แบบและยั่งยืน ส่วนคิริลมองเกมเป็นกลยุทธ์และสนามรบที่ทุกวินาทีคือความเป็นความตาย "คุณกลัวเหรอครับ?" จู่ๆ เรย์ก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง คิริลชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเงินหันกลับมามองช่างตีเหล็กหนุ่มเขม็ง "คุณหมายความว่ายังไง?" "ผมหมายถึง... คุณกำลังกลัวว่ากิลด์ของคุณจะพ่ายแพ้ จนต้องเร่งรีบสร้างอาวุธที่ใช้งานได้ชั่วคราว โดยไม่สนว่ามันจะพังคามือตอนไหน" เรย์ถอดแว่นตากลมโตออก ใช้ผ้าเช็ดเลนส์อย่างช้าๆ ชายหนุ่มสบตากับกิลด์มาสเตอร์โดยไม่หลบเลี่ยง "ความเร่งรีบไม่เคยสร้างผลงานที่ดีที่สุดหรอกนะครับ คุณคิริล การที่คุณแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว ไม่ได้แปลว่าคุณต้องยอมให้ดาบในมือหักสะบั้นลงกลางสนามรบจริงไหมครับ?" คำพูดนั้นแทงใจดำคิริลเข้าอย่างจัง กิลด์มาสเตอร์หนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น มือหนากำหมัดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำเกี่ยวกับความผิดพลาดในอดีต—วันที่กิลด์เกือบสูญเสียทุกอย่างเพราะอาวุธคุณภาพต่ำ—ผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพฉายซ้ำ ภายในเกม 'Realm of Legends' แห่งนี้ ไม่มีที่ให้กับความอ่อนแอ และคิริลก็ไม่เคยอนุญาตให้ตัวเองแสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็น... ยกเว้นตอนนี้ ต่อหน้าช่างตีเหล็กจอมดีดผู้ล่วงรู้ความลับเบื้องหลังกำแพงน้ำแข็งนั้น "ถ้าคุณแน่ใจนักว่าวิธีของคุณถูก..." คิริลสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความหงุดหงิดในอก น้ำเสียงของเขากลับมาเยือกเย็นอีกครั้ง แต่แฝงด้วยความท้าทาย "งั้นเรามาเดิมพันกัน..." เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "โอ้? น่าสนใจนี่ครับ เดิมพันอะไรล่ะ?" "ถ้าดาบเล่มนี้สามารถผ่านการทดสอบแรงกระแทกขั้นสูงสุดของสนามประลองกิลด์ โดยที่โครงสร้างไม่เสียหายตามที่คุณเตือน... ฉันจะเป็นคนยอมรับกระบวนการตีเหล็กของคุณ และสนับสนุนงบประมาณทั้งหมดให้คุณทดลองวัสดุใหม่ตามใจชอบ" คิริลยื่นข้อเสนอที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและทรัพยากรของกิลด์ "แล้วถ้าผมแพ้ล่ะครับ?" เรย์ถามกลับด้วยความอยากรู้ "ถ้าคุณแพ้... คุณจะต้องเข้ามาเป็นช่างตีเหล็กประจำกิลด์ของฉันแต่เพียงผู้เดียว ห้ามรับงานจากกิลด์อื่นอีกตลอดกาล และต้องทำตามคำสั่งของฉันทุกอย่าง" เรย์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองหน้ากิลด์มาสเตอร์ผู้เย่อหยิ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างชอบใจ "เป็นข้อเสนอที่ได้เสียสכלสูงมากเลยนะครับ แต่น่าเสียดายที่ผมไม่ชอบการถูกผูกมัด..." ช่างตีเหล็กหนุ่มหยิบแว่นตาขึ้นมาสวมกลับดังเดิม คว้าค้อนตีเหล็กด้ามโปรดขึ้นมาถือไว้ในมือ รัศมีออร่าสีครามจางๆ แผ่ออกมาจากปลายค้อนเมื่อระบบทักษะถูกกระตุ้น "งั้นเอาอย่างนี้ดีกว่าครับ... ถ้าผมชนะ คุณต้องเลิกทำหน้าเป็นหุ่นยนต์กระด้างแบบนี้ แล้วลองยิ้มให้ผมดูสักครั้งเวลาที่เราดื่มฉลองกันหลังงานเสร็จ... ตกลงไหมครับ?" คิริลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงงกับเงื่อนไขประหลาดนั้น ก่อนที่เขาจะยังทันได้ตอบรับหรือปฏิเสธ หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานของระบบก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศระหว่างคนทั้งสอง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฐานทัพกิลด์ [ประกาศจากระบบ: ตรวจพบการบุกรุกจากสิ่งมีชีวิตระดับ 'ยูนิตพิเศษ' นอกอาณาเขต!] [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: บอสลับแห่งดันเจี้ยนใต้ดิน 'ราชันย์โลหิตเพลิง' ได้ตื่นจากการหลับใหล และกำลังมุ่งตรงมายังห้องตีเหล็กของคุณ!] [ภารกิจพิเศษระดับ SSS: "บททดสอบแห่งอัคคีและทั่งเหล็ก" ถูกกระตุ้นอัตโนมัติ!] ดวงตาสีเงินของคิริลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขพลังชีวิตมหาศาลของบอสที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ในขณะที่เรย์กลับหันมายิ้มกว้างให้เขาอย่างตื่นเต้น ราวกับเด็กน้อยที่กำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ "ดูเหมือนว่าเราไม่ต้องเสียเวลาทดสอบดาบกันบนสนามประลองแล้วล่ะครับ คุณคิริล..." เรย์กระชับค้อนในมือแน่น ดวงตาเป็นประกายวาววับ "เพราะสนามรบจริง มันมาเคาะประตูเรียกเราถึงที่นี่แล้วครับ!" --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้กันมาโดยตลอดนะครับ — ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม