ความผิดปกติของ Server

“ผมขอยืนยันว่ามันวางอยู่ตรงนี้ คิริล... บนแท่นเหล็กเย็นนั่นน่ะ” เสียงของผมไม่ได้สั่น แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยความกังขา เรย์ในชุดผ้ากันเปื้อนช่างเหล็กที่เปรอะเปื้อนเขม่าไฟเล็กน้อยขมวดคิ้วแน่น ดวงตาของผมกวาดมองไปทั่วโรงตีเหล็กส่วนตัวที่ปิดตายไว้อย่างดี ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีช่องทางเข้าออกอื่นนอกจากประตูที่ต้องใช้กุญแจระดับ Master Key เท่านั้น แต่พื้นที่ว่างเปล่าบนแท่นรองรับชิ้นงานกำลังตะโกนบอกความจริงที่น่าขนลุก คิริลยืนกอดอกอยู่พิงกำแพงหิน ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองมาที่ผม แต่มองผ่านช่องว่างของอากาศไปยังจุดที่ ‘ดาบผลึกเพลิง’ ควรจะวางอยู่ สายตาของกิลด์มาสเตอร์ผู้เย็นชาคู่นั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก เขานิ่งเงียบไปนานจนผมได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะผิดปกติ “ระบบบันทึกการเข้าออกเป็นอย่างไรบ้าง” คิริลถามขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว เขาไม่ได้กล่าวหาผม แต่ความสงสัยในเชิงตรรกะของเขามันทำร้ายความรู้สึกของช่างเหล็กอย่างผมมากกว่าคำด่าทอเสียอีก “ไม่มีล็อกข้อมูลการบุกรุก ไม่มีใครใช้กุญแจ ไม่มีแม้แต่แมลงบินผ่านเซนเซอร์ตรวจจับ” ผมตอบพลางคว้าค้อนตีเหล็กคู่ใจขึ้นมาถือไว้โดยสัญชาตญาณ “แต่มันหายไป... หายไปเหมือนกับว่าข้อมูลของมันถูกลบออกจากฐานข้อมูลของเซิร์ฟเวอร์โดยตรง” คิริลขยับตัวก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ กลิ่นอายของความกดดันที่เขาสร้างขึ้นทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้ง เขาหยิบเอาเครื่องมือวิเคราะห์ระดับสูงที่ผมเคยตีให้เขาขึ้นมาสแกนพื้นที่โดยรอบ แสงสีฟ้าอ่อนวูบวาบไปมาสะท้อนใบหน้าของชายผู้แบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า เขาเป็นคนที่ไม่เชื่อเรื่องโชคชะตา ไม่เชื่อเรื่องปาฏิหาริย์ ทุกอย่างสำหรับคิริลคือตัวเลข กลยุทธ์ และเหตุผล “เรย์ คุณรู้ไหมว่าการหายไปของไอเทมระดับตำนานโดยไม่มี Log ประวัติ มันหมายความว่าอย่างไร?” คิริลหยุดกึก สายตาของเขาสบเข้ากับผม ความโกรธในแววตาของเขาไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ผม แต่มันเป็นความโกรธต่อ ‘ความผิดปกติ’ ที่อยู่เหนือการควบคุม “หมายถึงบั๊กของเซิร์ฟเวอร์ หรือไม่ก็... มีบางอย่างกำลังแทรกแซงโครงสร้างหลักของเกม” ผมตอบพลางกัดฟันแน่น ความเศร้าที่ผมเคยเก็บงำไว้เกี่ยวกับเพื่อนเก่าที่หายสาบสูญไปในเกมยุคบุกเบิกเริ่มก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกนี้... ความรู้สึกที่เหมือนมีใครบางคนหรืออะไรบางอย่างกำลังเล่นสนุกกับโลกเสมือนแห่งนี้ด้วยกฎเกณฑ์ที่ต่างออกไป มันทำให้ผมตระหนักได้ว่า โลกที่ผมหลงรักกำลังสั่นคลอน ทันใดนั้น หน้าต่างระบบของผมก็เด้งขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ผิดปกติ ไม่ใช่เสียงเตือนสีฟ้ามาตรฐาน แต่เป็นสีแดงฉานที่สั่นระริกจนน่าปวดหัว [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบไฟล์ข้อมูลเสียหายในช่องว่างมิติ! เส้นทางเชื่อมต่อระหว่างเซิร์ฟเวอร์หลักและพื้นที่พักพิงกำลังถูกตัดขาด!] “คิริล... ถอยออกมา!” ผมตะโกนลั่นเมื่อเห็นเศษเสี้ยวของรอยแยกมิติสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางโรงตีเหล็ก มันไม่ได้ดูเหมือนกราฟิกในเกม แต่มันเหมือนรอยแตกที่เกิดจากความจริงที่บิดเบี้ยว คิริลไม่ถอย เขากลับชักดาบที่สวมใส่ค้างไว้ข้างเอวออกมาในท่าเตรียมพร้อม ดาบเล่มนั้นสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับมันกำลังหวาดกลัวบางสิ่งที่กำลังจะทะลุผ่านรอยแยกออกมา “ถ้ามันเป็นความผิดปกติของเซิร์ฟเวอร์ งั้นพวกเราก็ต้อง ‘ซ่อม’ มันด้วยมือของเราเอง” คิริลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาแต่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงเหยียบพื้นหินดังกังวาน วินาทีนั้นเอง เสียงเตือนของระบบดังระงมไปทั่วพื้นที่ ไม่ใช่แค่ในโรงตีเหล็ก แต่ผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งตรงมาจากใจกลางของเมืองหลวง ทุกสิ่งที่ผมตีขึ้นมา ทุกสิ่งที่คิริลปกป้องไว้ กำลังถูกดึงดูดเข้าไปหารอยแยกนั่นราวกับหลุมดำ ทว่า สิ่งที่ปรากฏออกมาจากความมืดมิดนั้นไม่ใช่บั๊ก ไม่ใช่ข้อมูลที่เสียหาย แต่มันคือเงาร่างของมนุษย์... ร่างที่ดูเหมือนผม ร่างที่ถือค้อนตีเหล็กแบบเดียวกันกับผม แต่ในแววตาของมันกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความแค้นเคือง ร่างนั้นแสยะยิ้มก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้ผมต้องหยุดหายใจ “ช่างตีเหล็กที่ไร้ค่า... เจ้าหลอมดาบเล่มนั้นขึ้นมาเพื่อเป็นกุญแจเปิดประตูให้กับข้าแท้ๆ แต่กลับจำไม่ได้งั้นหรือ?” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงคน แต่มันคือเสียงสังเคราะห์ที่ซ้อนทับกันนับพันเสียง ดาบผลึกเพลิงที่หายไปปรากฏขึ้นในมือของเงาร่างนั้น รัศมีของมันเปลี่ยนจากสีแดงชาดกลายเป็นสีดำมืดมิดที่กลืนกินแสงสว่างโดยรอบ คิริลที่ยืนอยู่ข้างผมถึงกับชะงัก ดาบในมือของเขาร่วงหล่นลงพื้นราวกับถูกอำนาจบางอย่างกดทับไว้ ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันเขากำลังแตกสลายลงเมื่อเขาสบตาเข้ากับเงาร่างนั้น “นั่นมัน... เพื่อนเก่าของนายไม่ใช่หรือไง เรย์?” ผมตัวแข็งทื่อ ความทรงจำที่ผมพยายามลืมเลือนไหลบ่าเข้ามาดั่งสายน้ำที่เขื่อนแตก ภาพของเพื่อนที่ผมคิดว่าตายไปแล้วในโลกแห่งความเป็นจริง กำลังยืนยิ้มให้ผมจากอีกฝั่งของรอยแยกที่กำลังจะกลืนกินโลกใบนี้ไปตลอดกาล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความสับสนและคมดาบแห่งโชคชะตาไปกับผมในบทนี้นะครับ ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม