ปาร์ตี้เฉลิมฉลอง?

"ท่านกิลด์มาสเตอร์... ถ้าท่านยังจ้องเนื้อย่างชิ้นนั้นด้วยสายตาเหมือนมันเป็นศัตรูคู่อาฆาตระดับบอสใหญ่ ผมเกรงว่ามันจะไหม้เกรียมเสียก่อนที่เราจะได้ลิ้มรสนะครับ" เสียงทุ้มเจือรอยยิ้มขี้เล่นดังขึ้น พร้อมกับคีมเหล็กในมือของเรย์ที่พลิกชิ้นเนื้อติดมันบนเตาถ่านเวทมนตร์อย่างคล่องแคล่ว สะเก็ดไฟสีส้มประกายวาววับสะท้อนเข้ากับดวงตาคู่คมของช่างตีเหล็กหนุ่ม บรรยากาศภายในห้องพักส่วนตัวของโรงเตี๊ยมชั้นนำประจำเมืองหลวงแห่งนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและไอร้อนจากอาหารชั้นเลิศ ตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอกอย่างสิ้นเชิง คิริลสะดุ้งเล็กน้อยราวกับเพิ่งหลุดออกจากภวังค์ ดวงตาสีเงินยวดยวงกะพริบถี่ลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาจากตะแกรงย่างกลับมาสบตากับอีกฝ่าย กิลด์มาสเตอร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น เด็ดขาด และไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ผู้ใดเห็น กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่งผ้าไหมชั้นดีด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ ผิดวิสัย "ข้า... แค่กำลังใช้ความคิด" คิริลเอ่ยเสียงเรียบ พยายามปรับน้ำให้กลับมานิ่งสนิทตามเคย แต่ปลายนิ้วเรียวยาวที่วางอยู่บนตักกลับเคาะเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ซึ่งเป็นภาษากายที่เรย์เรียนรู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกประหม่าหรือใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง "เรื่องดันเจี้ยนชั้นถัดไป หรือเรื่องงบประมาณกิลด์ที่เพิ่งอนุมัติล่ะครับ?" เรย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างหยอกเย้า เขายื่นจานเซรามิกที่บรรจุเนื้อย่างความสุกกำลังพอดีส่งให้ชายตรงหน้า "วางภาระพวกนั้นลงสักชั่วโมงสองชั่วโมงเถอะครับคิริล โลกในเกม VRMMO นี้ไม่ได้ล่มสลายลงในคืนเดียวหรอก... อีกอย่าง นี่คือปาร์ตี้ฉลองที่เราเคลียร์ดันเจี้ยนหอคอยเหล็กไหลได้สำเร็จนะ พักสมองจากการคำนวณกลยุทธ์แล้วมาใช้ชีวิตในฐานะ 'ผู้เล่นธรรมดา' สสักวันเถอะครับ" คำว่า 'ผู้เล่นธรรมดา' ทำให้มุมปากของคิริลกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาชมได้ยากยิ่ง มากเสียจนหากมีสมาชิกกิลด์คนอื่นมาเห็นเข้า คงต้องขยี้ตารัวๆ ด้วยความตกใจ "เจ้าพูดง่ายนี่ เรย์" คิริลรับจานเซรามิกมาถือไว้ กลิ่นหอมเย้ายวนเตะจมูกจนท้องไส้ส่งเสียงประท้วงเบาๆ "ความรับผิดชอบของกิลด์รุ่งอรุณไม่ได้มีไว้แค่ให้แบกรับ แต่มันคือภาระผูกพัน... หากข้าพลาดแม้แต่ก้าวเดียว สมาชิกหลายร้อยชีวิตต้องเคว้งคว้าง" "ผมรู้ครับ" เรย์ตอบเสียงนุ่ม แววตาที่มองอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีทะเล้นมาตลอด "เพราะผมรู้ดีนี่แหละ ผมถึงลากท่านมานั่งจมูกแดงอยู่หน้าเตาถ่านนี่ไงครับ... ในโลกภายนอก ท่านคือโล่ที่คอยปกป้องทุกคน แต่ในห้องนี้... ให้ผมได้ดูแลท่านในฐานะ 'เพื่อนร่วมทาง' บ้าง จะได้ไหมครับ?" บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ เสียงฟู่ของน้ำมันที่หยดลงบนถ่านร้อนดังซ่าเป็นระยะ คิริลชะงักไปครู่ใหญ่ นัยน์ตาสีเงินสะท้อนภาพใบหน้าของช่างตีเหล็กหนุ่มที่เปื้อนคราบเขม่าจางๆ จากเตาหลอม แต่กลับส่องประกายความจริงใจออกมาอย่างเด่นชัด ไม่มีผลประโยชน์ ไม่มีตำแหน่งกิลด์มาสเตอร์ ไม่มีชนชั้นทางสังคม มีเพียงมนุษย์สองคนที่ร่วมเป็นร่วมตายผ่านคมดาบมาด้วยกัน ชายหนุ่มผู้เย็นชาหลบสายตาลงมองชิ้นเนื้อในจาน ก่อนจะใช้ส้อม (ที่ดูแปลกตาสำหรับมือดาบสายบู๊) ตัดเข้าเนื้อชิ้นพอดีคำแล้วส่งเข้าปาก รสชาติที่ระเบิดออกมาบนต่อมรับรส ความนุ่มละมุนที่ละลายในปากผสานกับความเผ็ดร้อนเล็กน้อยของเครื่องเทศ ทำให้คิริลเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว "อร่อย... ไหมครับ?" เรย์ถามลุ้นๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว "อืม..." คิริลพยักหน้ารับเบาๆ "ไม่เลว... ฝีมือทำอาหารของเจ้าพัฒนาเร็วกว่าทักษะการตีเหล็กเสียอีกกระมัง" "เฮ้! ว่าผมตีเหล็กไม่เก่งไม่ได้นะครับ ค้อนของผมเพิ่งสร้างดาบระดับยูนิคให้ท่านไปเมื่อวานนี้เองนะ!" เรย์ทำAegis แกล้งทำเสียงงอนอย่างน่ารัก เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอจากกิลด์มาสเตอร์ผู้เคร่งขรึมได้สำเร็จ เป็นเสียงหัวเราะที่บริสุทธิ์และไร้การปรุงแต่งใดๆ ค่ำคืนแห่งการพักผ่อนดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ทั้งสองแลกเปลี่ยนเรื่องราวสมัยอดีต เรื่องเล่าแปลกๆ จากผู้เล่นคนอื่น และเทคนิคการลับคมอาวุธที่เรย์ร่ายยาวเสียจนคิริลต้องยอมยกธงขาวด้วยรอยยิ้ม สำหรับโลกที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายและการแข่งขัน โมเมนต์เช่นนี้ช่างเปรียบเสมือนโอเอซิสกลางทะเลทรายอันแห้งผาก ทว่า ความสงบสุขมักเป็นเพียงฉากหน้าที่ถูกถักทอขึ้นเพื่อรอเวลาเปิดเผยความจริงอันน่าระทึกขวัญ ขณะที่เรกำลังเอื้อมมือไปหยิบเหยือกน้ำผลไม้เวทมนตร์เพื่อเติมใส่แก้ว จู่ๆ ร่างกายของเขาก็ชะงักกึก สัญชาตญาณของช่างตีเหล็กที่ถูกฝึกฝนมาให้รับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนและความผิดปกติของมานาส่งเสียงร้องเตือนภัยดังลั่นอยู่ในโสตประสาท *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนทั่วไป แต่มันเป็นเสียงโทนต่ำที่ไม่ได้ยินมานานนับเดือน เสียงที่ระบบจะใช้ก็ต่อเมื่อเกิดความผิดปกติในโครงสร้างโค้ดของเกม [ระบบตรวจพบความผันผวนของมานาความหนาแน่นสูงระดับวิกฤต] [พิกัด: โซนพักผ่อนส่วนบุคคล - เขตปลอดภัยเซฟโซนชั้น 4] [คำเตือน: ผู้เล่น 'เรย์' และผู้เล่น 'คิริล' ถูกระบุว่าเป็นเป้าหมายในการอัปเดตข้อมูลบังคับ] คิริลวางแก้วในมือลงทันที แววตาผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุจใบมีด ร่างกายดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวาเอื้อมไปกุมด้ามจับดาบข้างเอวตามสัญชาตญาณโดยไม่ต้องคิด "เรย์..." คิริลเอ่ยเสียงต่ำ นัยน์ตาสีเงินกวาดมองไปรอบห้องที่เริ่มมีละอองแสงสีแดงเข้มซึมออกมาจากรอยต่อของผนัง "นี่ไม่ใช่ระบบแจ้งเตือนปกติ" เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขาย่อตัวลงใช้มือแตะพื้นไม้ที่สั่นระริกเบาๆ ปล่อยกระแสมานาของตนเองเชื่อมต่อกับโครงสร้างฐานข้อมูลของอาคาร ก่อนจะพบความจริงที่ทำให้ลมหายใจสะดุด "ไม่ใช่แค่เราหรอกครับคิริล..." เรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่มักเป็นประกายขี้เล่นตอนนี้กลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง รอยยิ้มจางหายไปอย่างไร้ร่องรอย "ระบบเซฟโซนทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์... กำลังถูกลบออกจากฐานข้อมูลหลัก" ก่อนที่กิลด์มาสเตอร์จะทันได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม ผนังห้องพักไม้หรูหราก็แตกสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีขาวโพลน แสงไฟนีออนสีแดงฉานสาดส่องเข้ามาแทนที่บรรยากาศอบอุ่น พร้อมกับร่างเงาดำนับสิบที่ก้าวทะลุมิติออกมาจากรอยแยกของอากาศ... เงาร่างที่สวมชุดเกราะสีดำสนิทและถือตราสัญลักษณ์รูปกางเขนกลับหัว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ "องค์กรผู้ดูแลระบบเถื่อน" ที่ไม่เคยปรากฏตัวมานานนับปีบนโลก VRMMO แห่งนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง หลอมรวมคมดาบ และก้าวผ่านช่วงเวลาอันตรายไปกับผมในบทนี้นะครับ