รางวัลที่ไม่ใช่แค่ไอเทม

เสียงโลหะกระทบกันครั้งสุดท้ายในเตาเผาสะท้อนก้องกังวานในห้องทำงานใต้ดินของกิลด์ ควันสีเทาจางลอยม้วนตัวขึ้นสู่เพดานอิฐมอญเก่าคร่ำคร่า กลิ่นอายของถ่านหินคุณภาพสูงและกลิ่นไอความร้อนจากเหล็กกล้าผสมผสานกันจนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่เรย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คเนื้อหนา วัตถุชิ้นหนึ่งกำลังเปล่งแสงเรืองรองสีฟ้าอมม่วงจางๆ มันไม่ใช่ดาบยาวประดับเพชรพลอยอลังการ หรือชุดเกราะเหล็กกล้าหนาหนักที่ใช้ป้องกันแนวหน้า ทว่ามันคือ ‘สนับแขนเสริมพลังเวทมนตร์’ ที่สลักลวดลายกลไกเฟืองนาฬิกาอันซับซ้อน ซึ่งเรย์ใช้เวลาสามวันสามคืนเต็มในการคำนวณอัตราการไหลเวียนของมานาและจุดรับแรงกระแทก “ชิ้นงานสมบูรณ์แบบเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์... ติดก็ตรงที่เกลียวปล่อยพลังด้านขวาฝืดไปนิดเดียว” เรย์พึมพำกับตัวเองขณะใช้คีมปลายแหลมปรับแต่งกลไกชิ้นเล็กเท่าเม็ดถั่วเขียวด้วยความประณีต ประตูดานหน้าห้องทำงานถูกเคาะเบาๆ สามครั้งตามมารยาท ก่อนที่บานไม้สักจะเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทของกิลด์มาสเตอร์ก้าวเข้ามาภายในห้อง อุณหภูมิรอบกายราวกับลดลงไปหลายองศาเมื่อคิริลปรากฏตัว ชายหนุ่มนัยน์ตาสีเทาเข้มกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่วัตถุบนโต๊ะทำงาน “นายไม่ได้นอนมาเกินสี่สิบแปดชั่วโมงแล้วสินะ เรย์” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำทักทาย ร่มเงาความเหนื่อยล้าฉายชัดในน้ำเสียงนั้น แม้ว่าภายนอกคิริลจะพยายามรักษาภาพลักษณ์ของผู้ควบคุมกิลด์อันดับหนึ่งไว้ก็ตาม เรย์เงยหน้าขึ้นจากชิ้นงาน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าเลอะเขม่าควัน เขาถอดแว่นตากรองแสงเวทมนตร์ออกแล้ววางไว้ข้างๆ “งานระดับนี้ ถ้าปล่อยให้สมาธิหลุดไปแม้แต่วินาทีเดียว เหล็กกล้ามิธริลผสมอาจจะกลายเป็นเศษขยะราคาแพงได้นะครับ คิริล คุณเองก็เถอะ แอบมาตรวจงานดึกดื่นแบบนี้ ประชุมเรื่องสงครามกิลด์รอบหน้าเสร็จแล้วหรือไงครับ” คิริลเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน สายตาคมกริบจ้องมองสนับแขนชิ้นนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ในโลกของเกม VRMMO ‘นีโอเทอร์รา’ แห่งนี้ ไอเทมระดับสูงสามารถหาซื้อได้ด้วยเงินตราหรือดรอปจากบอสหายาก แต่ไอเทมที่ถูกสร้างขึ้นเฉพาะบุคคลโดยช่างตีเหล็กที่มีค่าความสัมพันธ์ระดับสูงสุดนั้น... เป็นยิ่งกว่าศาสตราวุธ มันคือชิ้นส่วนหนึ่งของวิญญาณผู้สร้าง “ฉันไม่ได้มาตรวจงาน” คิริลเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสายตาไม่ได้ละไปจากชิ้นงาน “ฉันแค่อยากมาดูว่า คนที่ปฏิเสธข้อเสนอเงินเดือนหลักล้านเพื่ออยู่ซ่อมเกราะให้กิลด์ระดับล่างอย่างพวกเรา กำลังทำอะไรอยู่” บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของเตาหลอมที่ยังคงรักษาความร้อนไว้ เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน “เงินเดือนหลักล้านซื้อความสุขในการเห็นโลหะดิบๆ กลายเป็นอาวุธในตำนานไม่ได้หรอกครับ อีกอย่าง... สัญญาจ้างระหว่างผมกับคุณ มันไม่ได้ผูกพันด้วยตัวเลขในบัญชีเสียหน่อย” คำพูดนั้นทำให้คิริลชะงักไปเล็กน้อย มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นคล้ายกำลังยิ้ม แต่มันก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว กิลด์มาสเตอร์ผู้เย็นชาหยิบสนับแขนขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ น้ำหนักของมันเบากว่าที่ตาเห็นราวกับไร้น้ำหนัก แต่สัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ถูกกักเก็บไว้ภายในโครงสร้างเฟืองเวทมนตร์ [ระบบแจ้งเตือน: ความเชื่อใจของ 'คิริล (กิลด์มาสเตอร์)' เพิ่มขึ้นสู่ระดับ "ผู้ร่วมชะตากรรม"] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: ช่างตีเหล็ก 'เรย์' ได้รับสิทธิ์เข้าถึงห้องคลังสมบัติลับระดับ S ของกิลด์] หน้าต่างระบบโปร่งใสสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้าของเรย์ พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในโสตประสาท แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เรย์สนใจ สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาคือแววตาของคิริลในขณะนี้ แววตาที่ปราศจากความระแวง ปราศจากผลประโยชน์ทางธุรกิจ และเต็มไปด้วยการยอมรับจากใจจริง “นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกนายเข้ากิลด์นี้ ทั้งที่ประวัติการเล่นเกมของนายสะอาดจนน่าสงสัย” คิริลวางสนับแขนลงที่เดิมอย่างทะนุถนอม น้ำเสียงของเขากลายเป็นจริงจังขึ้น เรย์เอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นยังคงประดับอยู่บนใบหน้า “เพราะผมหล่อเหลาและมีฝีมือระดับปรมาจารย์กระมังครับ” “เพราะนายมองอาวุธเป็นชีวิต ไม่ใช่เครื่องมือทำเงิน” คิริลตอบโดยไม่สนใจมุกตลกของอีกฝ่าย “ในโลกที่ทุกคนวิ่งไล่ตามสถิติ เลเวล และไอเทมเรืองแสง นายเป็นคนเดียวที่นั่งขัดเงาให้ดาบพังๆ ของผู้เล่นฝึกหัดด้วยความใส่ใจเท่ากับดาบของหัวหน้ากิลด์ นั่นคือเหตุผลที่ฉันเชื่อใจนาย... แม้กระทั่งเรื่องที่ฉันไม่เคยบอกใคร” หัวใจของเรย์กระตุกวูบ รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความตึงเครียดที่เปี่ยมด้วยความนัย เรื่องเกี่ยวกับเพื่อนเก่าของเรย์ เรื่องที่เขาเคยผิดพลาดในอดีต... คิริลอาจจะรู้บางอย่าง หรือกำลังจะพูดถึงมัน “คุณหมายความว่าอย่างไรครับ” เรย์ถามเสียงแผ่ว สายตาจ้องมองลึกลงไปในนัยน์ตาสีเทาของอีกฝ่าย คิริลไม่ตอบในทันที เขายื่นมือหนาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกพับเก็บไว้อย่างดีออกจากกระเป๋าเสื้อคลุม แล้ววางมันลงบนโต๊ะทำงานทับหน้าแปลนแบบแปลนอาวุธ กระดาษแผ่นนั้นเก่าคร่ำคร่า ขอบกระดาษมีรอยไหม้จางๆ และที่สำคัญที่สุด... มันคือตราสัญลักษณ์ของกิลด์โบราณที่สาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน กิลด์เดียวกับที่เพื่อนสนิทของเรย์เคยสังกัดอยู่ก่อนจะหายตัวลึกลับจากโลกเกมเสมือนจริง “รางวัลที่ฉันจะให้นายวันนี้ ไม่ใช่ไอเทม ไม่ใช่เงินทอง...” คิริลโน้มตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงกระซิบต่ำแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ “...แต่เป็นเบาะแสว่าเกิดอะไรขึ้นกับ ‘โซล’ เพื่อนรักของนาย ในคืนวันที่ระบบขัดข้องครั้งใหญ่” เรย์เบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกลงทันที มือที่ถือคีมโลหะสั่นเทาเล็กน้อย ความทรงจำที่พยายามฝังกลบมานานนับปีถูกกระชากกลับมาอย่างรุนแรงในเสี้ยววินาที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง หลอมรวมคมดาบ และก้าวผ่านช่วงเวลาอันตรายไปกับผมในบทนี้นะครับ